Αντιεμβολιαστές

0

(Οι υβριστές και οι ασεβείς)

Θα προσπαθήσω να τοποθετήσω εκ παραλλήλου, σε αντιστοιχία, «συμμέτρως», τους αντιεμβολιαστές του σήμερα με τους «υβριστές» του χθες, της Αρχαίας Αθήνας κυρίως, με όλο το νοηματικό φορτίο της ˝ὕβρεως„.

Θα τολμήσω δηλαδή να αποδείξω ότι οι «αρνητές» του εμβολιασμού κατά του ιού COVID-19 είναι «υβριστές», κατά πάντων. Είναι «ασεβείς», καθ’ ότι περιφρονούν τις νουθεσίες περί τον ιό του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, των Μητροπολιτών της διαρκούς Ιεράς Συνόδου και του συνόλου σχεδόν των Ιερωμένων μας. Είναι καταφρονητές των καθιερωμένων ηθικών αξιών. Δεν τιμούν τις πανανθρώπινες και τις «θείες»  προσταγές. Δεν σέβονται τους νόμους της Πολιτείας, τους θεσμούς, τους ειδικούς γιατρούς και επιστήμονες.

Είναι καχύποπτοι και δύσπιστοι. Είναι φιλύποπτοι και υποψιάζονται τους πάντες και τα πάντα. Το ˝εργαστήριο„ της διανοίας  τους είναι πολιορκημένο από τη δύναμη της «ύβρεως». Ύβρεως που πηγάζει από την υπερβολική συναίσθηση της δυνάμεως ή από πάθος ή από αυθάδη αλαζονεία, που συχνά συναντάμε στην Αρχαία Ελλάδα.  Όπου:

  • Ο Όμηρος, (8ος π.Χ. αιώνας), στην Οδύσσεια και ως επί το πλείστον επί των Μνηστήρων λέει:

«Μνηστῆρες ὑπέρβιον ὕβριν ἒχουσιν».

«Μνηστῆρες λίην γάρ ἀτάσθαλον ὕβριν ἒχουσιν».

«Μνηστῆρες ὑβρισταί τε και ἄγριοι οὑδε δίκαιοι ἠέ φιλόξενοι εἰσί».

  • Ο Ησίοδος, (750-700 π.Χ.), στο έργο του «Ἒργα και Ἡμέραι» επισημαίνει ότι το «ὓβρισμα» είναι τρόπος αυθάδης και ακόλαστος. Επίσης στο έργο του «Θεογονία» αναφερόμενος στις φυσικές δυνάμεις αποκαλεί τον άνεμο «ὑβριστήν», διότι προκαλεί φθορές.
  • Ο Θέογνις, (6ος π.Χ. αιώνας), αποκαλεί «ὑβριστές» συμπολίτες του που κατέχονται από σφοδρή σαρκική επιθυμία ή ασέλγεια, καταστάσεις προφανώς αντίθετες προς τη σωφροσύνη.
  • Ο Ηρόδοτος, (484-426 π.Χ.). Αναφέρει το «ὕβρισμα». Δηλαδή το ατίθασον και το αχαλίνωτον επί σφιγώντων Ίππων. Καθώς και την «ὕβριν» του οίνου, τη ζύμωση, το βρασμό του μούστου, το θυμό του…
  • Ο Αισχύλος, (525-456 π.Χ.). Στις «Εὐμενίδες» λέγει: «Δυσσεβίας μέν ὕβρις τέκος (=τέκνον)». Επίσης στον «Προμηθέα» ονομάζει τον ποταμόν «ὑβριστήν», διότι επιφέρει βλάβες.
  • Ο Ευριπίδης, (480-406 π.Χ.). Στις «Βάκχες» υποστηρίζει ότι τα «ὑβρίσματα» είναι πράξεις αυθάδεις και προσβλητικές.
  • Ο Εύπολις, (440-370 π.Χ.). Αναφέρει τους «ὑβριστοδίκες», δηλαδή δικαστές που καταπατούσαν το νόμο, δωροδοκούντες και δωροδοκούμενοι…
  • Ο Πλούταρχος, (50 π.Χ. – 120 μ.Χ.). Αναφέρει ότι τα «ὑβριστικά» ήταν εορτή γυναικών στο Άργος.
  • Ο Ισοκράτης, (436-338 π.Χ.). Αναφέρεται σε «γραφές ὕβρεως», δηλαδή σε δικαστικούς αγώνες που ήταν «τιμητοί» (=αποδοκιμαστικοί, επικριτικοί) και ως ποινή μπορούσε να είναι και θάνατος. Εκδικάζονταν δε ενώπιον των θεσμοθετών. Όπως η κινηθείσα από το Δημοσθένη κατά του Μειδία, Αθηναίου αγγειογράφου. Εκεί βλέπουμε και τον περί «ὕβρεως» νόμον.
  • Ο Δημοσθένης, (384-322 π.Χ.). Μας παραδίδει ότι στην Αθήνα υπήρχε ο νόμος «ὕβρεως», ο οποίος περιελάμβανε όλες τις λίαν σοβαρές προσωπικές βλάβες (= ζημιές κ.λ.π.). Επίσης ότι ήταν σε ισχύν η «δημόσια γραφή ὕβρεως», η οποία περιελάμβανε την τιμωρίαν για κάθε βλάβη προερχόμενη από υβριστική επίθεση: «Ὓβρις δἰ αἰσχρουργίας».
  • Ο Λυσίας, (450-371 π.Χ.). Σημειώνει στον «Ὑπέρ ἀδυνάτου» λόγον του ότι ο κατήγορος ήταν υβριστής και λίαν ασελγώς διέκειτο προς τον κατηγορούμενο – τον αδύνατο.

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον ενός σπάνιου «Κοινωνικού» φαινομένου, όπου μια τραγική μειοψηφία συμπολιτών μας, οι «αντιεμβολιαστές», επιχειρούν να ρυθμίσουν την τύχη και τη ζωή μιας συντριπτικής και υγιώς σκεπτόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Επίσης σήμερα βλέπουμε γονείς «αρνητές» να δυναστεύουν τα παιδιά τους και να μην τα οδηγούν στη σωστή «παιδαγωγία» και μόρφωση, οι οποίοι, ασφαλώς, θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να επουλώσουν ψυχικές πληγές και συνειδησιακά τραύματα.

Αγαπητοί συνάνθρωποί μου, αφού διαφωνείτε με τα κρατούντα σε μια σύγχρονη και ευνομούμενη κοινωνία, μπορείτε να δημιουργήσετε μια δική σας, ξεχωριστή «Κοινότητα», με δικά σας Σχολεία, δικές σας Εκκλησίες και με ορισμένους τρόπους και νόμους διαβίωσης. Αγαπητοί μου φίλοι, δεν είμαι κυριευμένος από το «αμάρτημα» της κατάκρισης, η οποία πολλάκις είναι βαρύτερη από το ίδιο το παράπτωμα που κατακρίνουμε.

Το εγχείρημά μου, βεβαίως, δεν έχει τοιαύτην πρόθεση, παρά μόνον τη νουθεσία, την ενδεδυμένη με τη χροιά και το χαρακτήρα της ορθοφροσύνης.

Ηθικό συμπέρασμα :Η άρνηση πολλάκις είναι «αδελφή» της ύβρεως και της ασέβειας… Ελπίζω το μήνυμά μου να φέρει πολλές χαρές και λιγότερους θρήνους…

αφιερώνω

στους υπέρμαχους

του εμβολιασμού.

Άστρος

Νοέμβριος 2021

Σακαλής Ηλίας του Θεμιστοκλέους

Φιλόλογος

  Τηλ. 27550-22537

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here