ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟ!

0
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Γράφει ο Στυλιανός Παπαντώνης

Οι μέρες για την περιοχή μας, αλλά και τον κόσμο ολόκληρο είναι πολύ δύσκολες: Λαοί ολόκληροι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν όπως-όπως τις εστίες τους, να ξεριζωθούν και να ριχτούν σε πολύμορφους και σοβαρούς κινδύνους σε στεριές και θάλασσες, θύματα αδίστακτων κερδοσκόπων διακινητών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τρυπώσουν σε κάποια από τις ευημερούσες χώρες της Ευρώπης. Και βέβαια η υποδοχή των ξεριζωμένων και πονεμένων ψυχών κάθε ηλικίας από τους πολιτισμένους Ευρωπαίους πολύ απέχει από του να τη χαρακτηρίσει κάποιος ανθρώπινη.

Εντούτοις μέσα σε τούτη την τόσο ταραγμένη ατμόσφαιρα οι κάθε μορφής αθλητικές συναντήσεις διεξάγονται απρόσκοπτα επιβεβαιώνοντας την αιώνια αξία και δύναμη της ευγενούς άμιλλας. Καθημερινά τα Μ.Μ.Ε., ο τύπος και το διαδίκτυο παρουσιάζουν τις διεξαγόμενες αναμετρήσεις είτε σε ομαδικά είτε σε ατομικά αγωνίσματα.

Αλλά, όπως συμβαίνει με όλα τα χρήσιμα πράγματα, τις χρήσιμες δραστηριότητες και τα χρήσιμα εργαλεία, το ίδιο συμβαίνει και στον αθλητισμό. Η λυσιτέλεια και η αξία κάθε αθλητικού γεγονότος εξαρτάται από τον τρόπο χειρισμού και χρήσης από αθλητές, προπονητές, παράγοντες κ.λπ.

Για να αποδείξω του λόγου το αληθές θεώρησα αρκετή την παράθεση (παράθεση= τοποθέτηση πλάι-πλάι και σύγκριση) των εξής δύο περιστατικών της αθλητικής επικαιρότητας:

  1. ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ

«ΤΟ ΧΡΥΣΟ μετάλλιο του αγνού και αθλητικού πνεύματος απονεμήθηκε ήδη στην πρεμιέρα του 17ου Παγκοσμίου πρωταθλήματος της Ντόχα. Ήταν μια στιγμή που δεν είχε να κάνει με τη μάχη για τις πρώτες θέσεις. Ο Μπράμα Σούκαρ Νταμπό από τη Γουινέα, βλέποντας τον Τζόναθαν Μπάσμπι από την Αρούμπα να παραπατάει αδύναμος να τερματίσει στον προκριματικό των 5.000 μέτρων, τον πήρε αγκαλιά και τον βοήθησε να διανύσουν μαζί τα τελευταία 200 μέτρα. Οι θεατές στις εξέδρες του “Κhalifa International Stadium” άρχισαν να παραληρούν από συγκίνηση και ενθουσιασμό για τη δύναμη της σκηνής…»

Εύγε! Συγκίνηση για όλους!

(εφημ. Των Συντακτών, σελ37,30-9-19)

 

  1. «ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ μοναχικό δρόμο συνεχίζουν να βαδίζουν Τούρκοι, έχοντας απέναντί τους την παγκόσμια κοινή γνώμη και την κοινή λογική.

Μετά τη νέα πρόκληση με το διπλό στρατιωτικό χαιρετισμό κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών στο 1-1 με τη Γαλλία στο Παρίσι δεν είναι λίγοι αυτοί που ζητούν την τιμωρία των Τούρκων…»

(εφημ. Των Συντακτών σελ.43,16-10-19)

Και ο κοινός νους αποφαίνεται: Οι δηλώσεις του ομοσπονδιακού προπονητή της γειτονικής μας χώρας, του Σενιόλ Γιουνές: «Δε βλέπω κάτι κακό στην κίνηση αυτή. Είναι ένας τρόπος να εμψυχώσουμε τους στρατιώτες μας, που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης» επιβεβαιώνουν πως ανεπίτρεπτοι στρατιωτικοί χαιρετισμοί δεν αποτελούν απόρροια εκρηκτικού ενθουσιασμού των ποδοσφαιριστών, αλλά κατάληξη σχεδίου…

Προσωπικά, ως φίλαθλος και ως δάσκαλος εκφράζω τη θλίψη μου και τον αποτροπιασμό μου για το γεγονός. Θεωρώ όνειδος και συμφορά για την «όπου γης» νεολαία να τη χρησιμοποιούν κατ’ αυτόν τον άθλιο τρόπο: Τους μεν αθλητές ως μέσο, τους δε ένοπλους ως θύματα ντοπαρίσματος.

Καθαρά και ξάστερα, πιστεύω, μιλούν οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Στ.Γρ.Παπαντώνης 16/10/2019

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here