ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ

0

Ο άνθρωπος θεόθεν και εις Θεόν ερχόμενος, κατά τον Άγιον Γρηγόριον τον Θεολόγον, στην όλη κυκλική τροχιά που έρχεται να διανύσει, χαρακτηρίζεται από την ανοδική ροπή, την τάσιν του προς το ανώτερον, με  όριον την θέωσιν, κατά το ″καθ’ ομοίωσιν″ της βίβλου, και κατά το ″ομοιωθήναι Θεώ″ του θείου Πλάτωνος (Θεαίτητος 176 Β).

Κατά την υπαρξιακήν οδοιπορίαν εις αυτήν την κυκλικήν τροχιάν που καλείται να διανύσει, ο άνθρωπος δεν είναι μια αμιγώς αιθερία οντότης, αλλά ″simul Justus et pecator = συγχρόνως δίκαιος και αμαρτωλός. Η παρακοή προς τον Θεόν του ανθρώπου εις τον Παράδεισον είχε ως συνέπειαν την έξωσίν του από αυτόν, την προικοδότησίν του με τον θάνατον, μετά του οποίου εισέρρευσεν άπας ο των παθών όχλος. Έτσι ο άνθρωπος από απλός κατέστει πολύπλοκος, simul Justus et pecator , μαζί δίκαιος και αμαρτωλός.

Ανατρέχοντας δε και εις την επιστημονικήν γνώσιν, της ψυχολογίας του βάθους, πληροφορούμεθα ότι η προσωπικότης άνθρωπος αποτελείται από τρία επίπεδα, το id , το ego και το super ego. Εκ του id, όπου είναι το κατώτερο επίπεδο της προσωπικότητος, εκπηδούν οι διάφορες ορμές του ανθρώπου, βιολογικές, συναισθηματικές, πνευματικές θετικές τε και αρνητικές, εκ των οποίων το ego, όπου αποτελεί το δεύτερο επίπεδο της προσωπικότητος, αξιολογώντας άλλες υιοθετεί, και άλλες με αίσθημα ευθύνης τις απορρίπτει. Το super ego τέλος είναι τα θεία μηνύματα τα εκ του ουρανού προς το ego  εκπορευόμενα, δι’ εφαρμογήν.

Κεντρικόν σημείον της προσωπικότητος προφανώς είναι το ego , το οποίον με αίσθημα ευθύνης αξιολογεί τα εκ του id προερχόμενα σκιρτήματα υιοθετώντας ή απορρίπτοντας, και τα θεία μηνύματα του super ego τα εκ του ουρανού εκπορευόμενα, τα οποία ανάλογα με την πνευματική αντοχή του και δύναμη, ασυζητητί τα αποδέχεται και τα εφαρμόζει.

Ώστε εις ουδεμίαν περίπτωσιν ο άνθρωπος αποτελεί τι το αμιγώς καθαρόν, αλλά είναι το simul Justus et pecator, ή το ετερόκλητον περιεχόμενον του id, ο καθαρισμός του οποίου προυποθέτει εγρηγορώσαν την προσοχήν, δύναμην θεϊκήν και ηρωικόν αγώνα αδιάληπτον .

Εις τον αγώνα αυτόν ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι μόνος και ασυντρόφευτος. Για να έχει ομαλή και θετική την πορείαν του φθάνοντας εις το τελολογικόν όριόν του, έχει ανάγκη της παρουσίας του Χριστού, ο οποίος άλλωστε είπε το ″χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν″.

Ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε και άνθρωπος, και ως Θεάνθρωπος συγκέντρωσε στην ανθρώπινη φύση του την αμαρτία του σύμπαντος κόσμου, την εθανάτωσε επάνω στο Σταυρό, και οδήγησε κατά την Ανάληψη πεντακάθαρη την ανθρώπινη φύση που είχε επάνω του μπροστά στο θρόνο του Θεού-Πατρός, πραγματοποιώντας έτσι τη συνδιαλλαγή και τη λύτρωση. Καθώς δε ο Θεάνθρωπος τώρα Ιησούς ευρίσκεται στη βασιλεία του Θεού και ως άνθρωπος, μόνον ως θεάνθρωποι κι εμείς θα αξιωθούμε να βρεθούμε μαζί του, πιστεύοντας απόλυτα εις τον Χριστόν, καθαρίζοντας εαυτούς διά του μυστηρίου της θείας μετανοίας-εξομολογήσεως και κοινωνώντας το άχραντον σώμα και το τίμιον αίμα του.

Είναι γνωστόν ότι κατά την υπαρξιακήν του πορείαν, ο άνθρωπος, επάνω εις την κυκλικήν του τροχιάν, εορτάζει διάφορα σημαντικά γεγονότα, τη γέννηση π.χ. του Χριστού, τη βάπτιση, την Ανάσταση, τις εορτές της Παναγίας των Αγίων κ.λ.π. Κατά τον εορτασμόν ενός γεγονότος, της Αναστάσεως του Χριστού π.χ. την οποίαν οι Χριστιανοί επιμελώς προετοιμαζόμεθα για να εορτάσωμε, ο νους του ανθρώπου δεν ανατρέχει, ούτε εξετάζει το αμαρτωλό παρελθόν του, αλλά προβάλλει, σκέπτεται και βιώνει το μεγαλειώδες γεγονός της λυτρώσεως, το οποίον επραγματοποίησε η θυσιαστική αγάπη του Χριστού, και η δική του αποδοχή

Όσον αφορά δε τον εορτασμό των 200 ετών από την εθνική μας παλιγγενεσία, καθώς με τη λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία και το θάνατο έπαυσε να έχει την όποια σημασία το αμαρτωλό παρελθόν του ανθρώπου, έτσι, κατά τον αυτόν τρόπον, κατά την αναγέννηση του έθνους ζούμε το μεγαλειώδες γεγονός της ελευθερίας και μόνον, αδιαφορώντας  δια το pecator ή το αμαρτωλό id των ηρώων που μας ελευθέρωσαν. Αυτοί έκαμαν με το παρακάνω το χρέος τους, και πολεμώντας για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία, έβγαλαν το Γένος μας από την πολυστένακτη, την κατασκότεινη σκλαβιά και την αφάνεια.

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια για το 1821, η ελευθερία. Άλλες αλήθειες δεν υπάρχουν. Κάτω από τη φλογερή λάμψη του ηλίου της ελευθερίας διαλύεται η σκοτόμαινα των σκεπτικιστών, και των δαιμονικών σκέψεων τα ημίφωτα σκοτεινιάζουν.

Εν κατακλείδι ας προσπαθούμε, καθώς οι αγωνισταί του 21 μας εδίδαξαν, στη ζωή να έχωμε πάντοτε συνοδίτη μας το Χριστό, και τότε… «Με το Χριστό πανταχού, φόβος συδαμού».        

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

 

                                                                            

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here