«Διδαχές»

0

«Διδαχές»
«Στον άνθρωπο Ιερός ας είναι ο άνθρωπος.»
Ιησούς, ο Ναζωραίος

(Από τη Φάτνη και τη σύντομη ζωή του στη Σταύρωση
και από τη Σταύρωση στην Ανάσταση.)

– «Φάτνη», (το παχνί), όπου σπαργανώθηκε ο Θεός και Λόγος.
– Όπου οι Άγγελοι υμνολόγησαν τον Υιόν της Παρθένου.
– Όπου κατέλυσε ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας ημών Ιησούς Χριστός, εν μέσω μιας τόσο αφιλόξενης γης …!
– Όπου δεν κατακλίθηκε ποτέ άνθρωπος.
– Εκεί από την «αγκαλιά» του Ουρανού το θείο βρέφος έρχεται, με την κυοφορία, στην αγκαλιά της «Βρεφοκρατούσας Μητέρας», της Παρθένου Μαρίας, που είναι και η πρώτη εν τη γη στέγη Του, του πρώτου εν τη γη αστέγου.
-Εκεί «τεχνουργήθηκε» η αθανασία των θνητών.
-Εκεί ανένηψε ο «πεπτωκώς» άνθρωπος.
– Εκεί ο άνθρωπος ενδύθηκε το μανδύα της αφθαρσίας.
– Στη «Φάτνη» έπεσε η βροχή της «χάρης» και της «άφεσης», εν μέσω μιας τόσο «άνυδρης» γης, και φυτρώσανε ξανά οι «παλιοί, λευκοί μας, κρίνοι !».
– Στη «Φάτνη» έπεσε ο «μεσότοιχος» του μίσους και καταλαγιάστηκε η έχθρα μεταξύ των ανθρώπων.
– Από τη «Φάτνη» ξεκίνησε η πορεία προς το τέλειο, προς τη θέωση.
– Από τη «Φάτνη» η «θεομάνα», η «την ζωήν κυήσασα», η Παναγία μας, σκόρπισε στον «Ουρανό» του Ουρανού το φιλί της αγάπης.
– Εκεί το Σωτήρα Χριστό η λογική τον απεδέχθει, η υπερηφάνεια, η οίηση, η έπαρση τον προσκήνυσαν και η πίστη τον ύμνησε.
– Από τη «Φάτνη» μας δίδαξε ο Χριστός να «πλέκουμε» το λόγο μας σεμνά και αξιοπρεπώς.
– Εκεί, κοντά στον άνθρωπο, ήρθε ο Χριστός, για να γίνει ο άνθρωπος «Υιός Θεού» και «οὒτως» να απαλλαγεί από την υπαρξιακή αγωνία του.
– Εκεί κατέβηκε ο Χριστός σε μια αγαστή «κοινοπολιτεία» με τον άνθρωπο επί της γης.
– Και εκεί, στη «Φάτνη», το παράδοξο, το αιρετικό, το απίστευτο και το παράξενο μεταμορφώθηκαν σε ορθόδοξο, σε εκπληκτικό και σε μεγαλοπρεπές …!
– Όταν ο Χριστός επρόκειτο να έλθει σ’ αυτόν τον κόσμο, η Καινή Διαθήκη μας πληροφορεί, ότι δεν υπήρχε τόπος γι’ Αυτόν.
Αν λοιπόν στον κόσμο μας δεν υπήρχε «τόπος» για το Χριστό, όμως «’εν τῷ Χριστῷ» υπήρξε και υπάρχει τόπος για όλους μας, καθ’ ά βεβαιώνει και η «υψηλή» ρήση : «εἶν’ ἡ καρδιά τοῦ ‘Ιησοῦ ὠκεανός μεγάλος».
– Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο είναι ο «’Εμμανουήλ». -Το μέγιστο κεφάλαιο της σωτηρίας μας είναι η σάρκωση του Μονογενούς, η συγκατάβασή ΤΟΥ. Αν όλοι γονατίσουμε στην ταπεινή του «Φάτνη», τότε θα ζήσει και θα λάμψει η αγάπη.
– Στο πρόσωπο του Χριστού σαρκώθηκε η ζωή, η αγάπη και η ειρήνη.
– Στο όνομά ΤΟΥ σβήστηκαν μίση και κακίες. Τυφλοί είδαν, παράλυτοι περπάτησαν, αμαρτωλοί μετανόησαν, πλεονέκτες έγιναν ελεήμονες, πλούσιοι «Ἰδίᾳ βούλησει» επτώχευσαν, νεκροί αναστήθηκαν.
– Στην Πλατωνική ρήση: «Θεός ἀνθρώπῳ οὒ μείγνυται », ο Ευαγγελιστής απαντά :« Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο και ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».
-Η δήλωση του Ιησού Χριστού : «Εἶμαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ»΄, μας μετακινεί από το «Θεϊσμό» στο «Θεανθρωπισμό».
– Δεχόμαστε την ιστορική ύπαρξη του Χριστού;
Αν όχι, τότε ας διαβάσουμε το Ευαγγέλιο.
– Ο Χριστός, αφού περπάτησε στη γη ατενίζοντας διαρκώς την αιωνιότητα και «υφαίνοντας» το λόγο του με την αυτοκρατορική σιωπή του, ώδευσε στο Γολγοθά, όπου έστησε το θρόνο του και από όπου πήγασε η άφεση, η ειρήνη και η χαρά.
– Και ενώ μέχρι χρόνου τινός πολλοί κάθε πρωί προσευχόμενοι λέγανε «Πάτερ ἡμών…», αλλά μετά τη μέρα τους την περνάγανε σαν ορφανοί… το «ὡσαννά ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις», που σημαίνει δόξα στον Ύφιστο, μετετράπει ἐν τῷ ἃμα σε «ἆρον ἆρον σταύρωσον αυτόν».
– Και ήρθε η ώρα, λοιπόν, που ο Χριστός καταδικάστηκε στον δια «Σταυρώσεως» θάνατο, στον πιο φρικτό τρόπο θανάτου, δηλαδή δια ασφυξίας, τον οποίον οι Ρωμαίοι εφάρμοζαν για τους ληστές, με αίτιο τη διακήρυξή ΤΟΥ, ότι είναι βασιλεύς των Ιουδαίων.
– Στη σταύρωσή ΤΟΥ έλαβαν μέρος : Ο Πιλάτος με τη δειλία του. Ο Ιούδας με τη φιλαργυρία του. Ο λαός με την αχαριστία του. Οι Φαρισσαίοι με το φθόνο τους. Ο Άδης με την κακία του, αλλά και ο Θεός με τη δικαιοσύνη του και ο ίδιος ο Χριστός με την υπακοή του.
– Ο Ιησούς, ο Ναζωραίος, αγαπητοί φίλοι, δεν σταυρώθηκε, δεν κρεμάστηκε, πρακτικώς αδύνατον άλλωστε, δηλαδή δεν αυτοκτόνησε τοιουτοτρόπως! Αντίθετα τον σταύρωσαν, τον κρέμασαν οι «ενιστάμενοι», οι αντιρρησίες, οι ανά τη γη «κροκοδειλιάζοντες». Αυτό, εξάλλου, πιστοποιεί η μυριόστομη «ιαχή», η φρικώδης κραυγή : «Σταύρωσον – σταύρωσον Αυτόν». Όμως, το «Σταυροαναστάσιμο» ήθος δεν έχει γεύση θανάτου, αλλά αιώνιας ζωής.
– Οι άνθρωποι σταύρωσαν το Χριστό και ο Χριστός κατά το πάθος του συγχώρεσε τους σταυρωτές ΤΟΥ. Ωστόσο ακόμα δεν έχει ακουστεί καθαρά – με ταπείνωση τουλάχιστον – ούτε το «ἣμαρτον» του Ασώτου, ούτε το «ἱλάσθητι» του Τελώνη, ούτε το «μνήσθητι» του Ληστή. Αντίθετα το «σταύρωσον – σταύρωσον Αυτόν» ακούστηκε μυριοφώνως! Σήμερα εν τούτοις, και ευτυχώς, αισθανόμαστε – ταπεινά και συνάμα υπερήφανα – σαν «ἡττημένοι νικητές», διότι πλέον πιστεύουμε στη «Γέννηση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση» του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
– Αλλά, αγαπητέ μου φίλε, αν είσαι «άθεος» ή «αθεϊστής», και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτόν σου πως δεν έχεις «Πατέρα», σε διαβεβαιώνω ότι καμμία επιστήμη δεν δέχεται να δανείσει το όνομά της στον «αθεϊσμό».
– Όντως δεν υπάρχει πιο «σαρκικός» άνθρωπος από εκείνον που δεν πιστεύει στην ανάσταση της «σαρκός!».
-Ο Χριστός στάθηκε πάντα νικητής του θανάτου. Τον νίκησε στη Βηθανία, στη Ναῒν, στα στενορρύμια της Ιερουσαλήμ. Τον νίκησε με το θάνατό ΤΟΥ. Τον συνέτριψε με την Ανάστασή ΤΟΥ.
– Ο κενός τάφος του Ιησού είναι τόσο μεγάλο γεγονός, που δεν επιτρέπεται να το προσπερνά κανείς έτσι απλά και εύκολα.
-Η Ανάσταση του Χριστού είναι η μεταμόρφωση της ίδιας μας της ζωής και δεν έχει ανάγκη από ιστορικές αποδείξεις. Είναι το προμήνυμα της δικής μας ανάστασης. Ο θάνατος είναι η «γέφυρα». Δεν χανόμαστε, μεταπηδάμε στην αθανασία, ενδυόμαστε την αφθαρσία. Απ’ όταν ο Χριστός αναστήθηκε, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν και Ἃδου την καθαίρεσιν»!
-Το παρήγορο, εν τέλει, είναι ότι τους «Μεγάλους» του Ουρανού και της Γης τους σκοτώνουν οι «μικροί» της γης…!
Παράβαλε : «Σωκράτην» προ Χριστού,
«Χριστόν» ἐν Χριστῷ και μετά Χριστόν.

Υπόμνημα (=Ερμηνευτικό σημείωμα)
1. Διδαχές (διδαχή = διδασκαλία, θρησκευτικό κήρυγμα).
2. Ιερός = άγιος, ενάρετος, καλός, τίμιος.
3. Σπαργανώθηκε (σπαργανώνω = περιβάλλω με σπάργανα, φασκιώνω).
4.. Κατέλυσε (καταλύω = σταθμεύω προσωρινά, διανυκτερεύω).
5. Ανένηψε (ἀνανήφω = ξαναβρίσκω τη σωστή πίστη, συνετίζομαι, μετανοώ) – νήφω = δεν πίνω κρασί.
6. Αγαστή = άξια θαυμασμού.
7. Οίηση = αλαζονεία, καυχησιά.
8. Κροκοδειλιάζοντες = υποκριτές. (κροκοδείλια δάκρυα = δάκρυα υποκριτικά).
9. Ιαχή = κραυγή (Ἰάχω= φωνάζω).
10. εν τω άμα = αμέσως, πάραυτα.
11. Στενορρύμια = σοκάκια, στενοί δρόμοι.
12. Βηθανία = Κωμόπολη της Παλαιστίνης, όπου έγινε το θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου.
13. Ναῒν = κώμη της Παλαιστίνης.
14. Ρήση = λόγος, γνωμικό, ρητό.
15. Εμμανουήλ = ὁ Χριστός μεθ’ ἡμῶν.
16. Οὓτως = έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Άστρος
Φεβρουάριος 2021
Σακαλής Ηλίας του Θεμιστοκλέους
Φιλόλογος
Τηλ. 27550-22537

Αφιερώνω
Στα εγγόνια μου:
Ντίνο
Αμαλία
Αλεξάνδρα

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here