Ελλάδα, λοιπόν…

0

H Ελλάδα είναι πολλά πράγματα μαζί. Αντιφατικά και ενίοτε με ακρότατα όρια, που ουκ ολίγες φορές παρουσιάζουν ελαστική συμπεριφορά. Όμως, η Ελλάδα πρέπει να είναι και… Ελλάδα. Να μπορεί να στηρίζεται το σύνολο της κοινωνικής ζωής της σε αυτό που αναδύεται κάθε καλοκαίρι. Ακόμα και σε εκείνα που λαμβάνουν χώρα εν μέσω πανδημίας… Μία χώρα με πανέμορφα τοπία πρέπει και αυτή, οι άνθρωποί της δηλαδή…, να είναι όμορφη… Αλλιώς, «τζάμπα καίει η λάμπα»…

Η Ελλάδα είναι χρώμα και συναίσθημα. Είναι η στιγμιαία σιωπή και η παρατεταμένη ματιά σε όλα τα θεσπέσια που την περιβάλλουν και την απαρτίζουν. Από τη θάλασσα έως το βουνό και πάλι πίσω…. Όλα αυτά είναι βάλσαμο και κίνητρο. Να ξεχαστείς, να αποκαταστήσεις δυνάμεις, να θέσεις στόχους, να συνεχίσεις να παλεύεις σε ολοένα και περισσότερο δύσβατα μονοπάτια… Σε καταστάσεις που σε μαθαίνουν να είσαι φειδωλός…

Ελλάδα, λοιπόν. Η χώρα των αντιφάσεων και της συνύπαρξης των πάντων. Εκεί που συγκρούονται το ευκαιριακό με το μακρόπνοο, η ευθυνοφοβία με τη μπεσαλίδικη ανάληψη ευθύνης. Εκεί που συνυπάρχουν οι διαρκείς τρικλοποδιές με τη φιλοξενία και την ανιδιοτελή βοήθεια. Η αρπαχτή με την εντατική και φιλότιμη προσπάθεια. Η ισοπέδωση που αποδομεί κάθε επιτυχία με την ακομπλεξάριστη αναγνώριση. Το κουτσομπολιό και η αδιακρισία με τη χρήσιμη συμβουλή. Η μικροψυχία με τη γενναιοδωρία και η εμμονική ανάδειξη της ασήμαντης λεπτομέρειας με τις μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις. Οι τοξικές συναναστροφές με τις πιο καλές παρέες που ψυχαγωγούν και εξασκούν συνάμα το μυαλό.

Ελλάδα, λοιπόν. Η χώρα που πότε σε απογειώνει και πότε σε προσγειώνει απότομα… Εκεί που μάχονται το αδικαιολόγητο στράβωμα με τις «έξω καρδιά» συμπεριφορές. Η παραίτηση του «έτσι είναι τα πράγματα και μη το σκαλίζεις» με το φύτευμα των σπόρων για το ελάχιστο δυνατό καλό στο άμεσο μέλλον. Της διαρκούς πολεμικής που απονευρώνει και δρα ανασταλτικά με τις παραδοχές και τα απαραίτητα «βήματα πίσω», που επιθυμούν να προωθήσουν καταστάσεις με αποδοτικό τρόπο.

Ο φτηνιάρικος εγωισμός με την κατανόηση και την όρεξη για μάθηση. Η ξενομανία με το σεβασμό στα μητρικά θέλγητρα του τόπου. Ο αποκρουστικός εθνικισμός που διαχωρίζει εμποτίζοντας μίσος και απομονωτισμό με το σύγχρονο (και όχι εκσυγχρονισμένο και μεταμοντέρνο…) διεθνισμό που προστατεύει την εθνική υπόσταση όλων και πασχίζει για την ισόμετρη ανάπτυξη. Το κενό δίχως καμία συνοχή με τη συλλογική και συνεργατική προσπάθεια που γεμίζει με μετρήσιμη ύλη και ψυχικά χαρίσματα…

Αυτή είναι η Ελλάδα χρόνια τώρα και δύσκολα θα αλλάξει. Δεν είναι το πιθανότερο να γείρει η πλάστιγγα προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Οι ολικές τροπές κρίθηκαν και βγήκαν μεταξεταστέες… Όμως, από αυτή τη διαρκή διελκυστίνδα καθορίζεται το πρόσημο του μέλλοντος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα συνεχίσουμε. Δεν περιμένουμε πολλά, αλλά και το λίγο -αν επιτευχθεί στην πράξη- θα είναι ένα σημαντικό βήμα. Μία ανάσα που θα αποκαταστήσει την ευταξία των κινήσεων. Γιατί θα αυξάνει τις πιθανότητες για κάτι καλό, γιατί θα αποτελεί στήριξη στο σήμερα ως ασπίδα και δόρυ (και) για τα μελλούμενα. Για να πάψουμε να αγαπάμε αυτά που μισούμε και να αρχίσουμε να μη μισούμε αυτά που αγαπάμε…

ΥΓ. Θα επανέλθουμε στα σημειώματα λίγο μετά τον δεκαπενταύγουστο. Όταν θα έχουν αυξηθεί και πάλι οι υποχρεώσεις και οι πιέσεις… Μέσα σε ένα πλαίσιο που οδηγεί στο να λησμονιούνται οι καλές εποχές του παρελθόντος, αλλά όχι και οι καλές στιγμές του σήμερα…

efsyn.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here