Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ    

0

Από καταβολής κόσμου την ανθρώπινη διανόηση απησχόλησε το ανθρωπολογικό πρόβλημα, η οντολογία και τελολογία του ανθρώπου, τι είναι δηλαδή ο άνθρωπος, και ποίος ο λόγος της υπάρξεώς του. Οι θεωρίες και οι φιλοσοφικές σκέψεις που προέκυψαν από τη συστηματική έρευνα, υπήρξαν πολλές και διάφορες. Οι υλισταί επί παραδείγματι μας είπαν ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο, απ’ ό,τι φαίνεται, μόνον αιματηρή σάρκα και οστά. Άλλοι, οι ιδεαλισταί με επικεφαλής τον θείον Πλάτωνα, μας λέγουν ότι ο άνθρωπος είναι όχι μόνον ό,τι υποπίπτει εις τας αισθήσεις και φαίνεται, αλλά και ψυχή άυλη, αόρατη και αθάνατη.

Ως προς δε την τελολογίαν του ανθρώπου, τον σκοπόν διά τον οποίον υπάρχει ο άνθρωπος δηλαδή, οι πρώτοι μας είπαν ότι με τον θάνατον ο άνθρωπος εκμηδενίζεται παντελώς, συνεπώς υπέρτατος σκοπός του πρέπει να είναι η ηδονή, η απόλαυση της σάρκας του σώματος δηλαδή, κατά το «φάγωμεν πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν».

Οι ιδεαλισταί, εγγίζοντες την βιβλικήν αντίληψιν μας λέγουν «υπέρτατον τω ανθρώπω η ομοίωσις τω Θείω, διά του όσιον και δίκαιον γενέσθαι μετά φρονήσεως» (Πλάτωνος Θεαίτητος 176Β)

Άλλοι μας είπαν ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η πρόοδος της επιστήμης, άλλοι της τέχνης, της οικονομίας, ο υλικός πλούτος και διάφορα άλλα. «Ημίν δε τέλος ου ένεκεν τα πάντα πράττομεν και προς ο επειγόμεθα, η μακαρία διαγωγή η εν τω μέλλοντι αιώνι» λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Διερωτώμενοι δε πως μπορούμε να αποκτήσωμε αυτήν την μακαρίαν διαγωγήν, την τρυφήν του Παραδείσου, ο έτερος των Πατέρων Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας πληροφορεί ότι μετά τον θάνατον «Μόνη η αρετή οίδεν ημίν ξυναποδημείν» Μετά από τον θάνατον μόνη η αρετή γνωρίζει να ταξιδεύει μαζί μας. Συνεπώς πρωταρχικόν μέλημα του ανθρώπου, πρέπει να είναι ο ενάρετος βίος, με ταπεινοφροσύνη, με αγάπη, με ελεημοσύνη, πίστη, φιλανθρωπία, εγκράτεια και τόσα άλλα καλά. Όλες τις αρετές ο Πλάτων τις συναιρεί σε μία, τη δικαιοσύνη, γι’ αυτό ακριβώς υπογραμμίζει πιο πάνω, «διά του όσιον και δίκαιον γενέσθαι»

Και το μεν όσιον αναφέρεται εις εαυτόν, καθότι «οσιότης εστί το μηδέν ανάξιον εαυτού πράττειν», το δε δίκαιον, ως συμπερίληψις όλων των αρετών, αναφέρεται εις την διαγωγήν έναντι των άλλων.

Θεολογικώς ο άνθρωπος ευρίσκεται εις την κορύφωσιν των αρετών, όταν συναισθανόμενος την αμαρτωλότητά του μετανοεί, όταν διά του μυστηρίου της εξομολογήσεως καθαίρει εαυτόν, και προσέρχεται μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης να λάβει μέσα του το άχραντον σώμα και το τίμιον αίμα του Κυρίου.

Ο Χριστός, αγάπη καθ’ Εαυτόν και προς τους ανθρώπους, εθυσιάσθη εκουσίως διά να απαλλάξει τον άνθρωπον από το δηλητήριον της αμαρτίας και το μορμολύκειον του θανάτου. Δεν εδίστασε να προσλάβει την ανθρώπινη φύση, να γίνει και θεάνθρωπος, για να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Εσήκωσε επάνω Του εις την ανθρώπινη φύση Του ο Θεάνθρωπος, την αμαρτίαν σύμπαντος του ανθρωπίνου γένους, την εθανάτωσε με την σταύρωσίν Του και αφού ανεστήθη ως Θεάνθρωπος πλέον, πεντακάθαρη την ανέβασε προς τον Πατέρα Του, για να τη συμφιλιώσει και να ζήσει μαζύ Του εις τους αιώνας.

Έτσι η ανθρώπινη φύση του καθενός δύναται να επιτύχει τον επαναπατρισμόν της εις την Βασιλείαν των Ουρανών και να συμβιοί μετά των Αγίων αίωνια και μακάρια.

Η εσταυρωμένη αγάπη, ο Χριστός, με τη θυσία Του και την Ανάστασίν Του, έδωκε στον κάθε άνθρωπο την δυνατότητα να απαλλαγεί όχι μόνον από το ασήκωτο βάρος των αμαρτιών του, όχι μόνον από τον τρόμον του θανάτου και το σκότος της αγνοίας του, αλλά, ως κατά χάριν θεάνθρωπος, όπως φύση θεάνθρωπος ο Χριστός, να ξαναγυρίσει εις το ουράνιο πατρικό σπίτι του, τον Παράδεισο.

Τον δρόμον της επιστροφής προς τον ουράνιον Πατέρα μας τον διάνοιξεν ο Σωτήρας Χριστός με το άχραντον σώμα και το τίμιον αίμα Του, το οποίον κοινωνώντας μετανοούντες και εξομολογούμενοι, γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι με Αυτόν, θεάνθρωποι κατά χάριν δηλαδή, και εισερχόμεθα εις την χαράν του Θεού μας.

Άπειρη, ασύλληπτη, απερίγραπτη, άφατη η προσφορά του Αναστάντος Χριστού προς τον άνθρωπον, και τεράστιον το χρέος του ανθρώπου, όχι προς έτερόν τινα, αλλά προς εαυτόν, να περπατήσει τον δρόμον της επιστροφής και της σωτηρίας του.

Είθε ο Αναστάς Κύριος να μας αξιώσει προς τούτο, ίνα μη αιωνίως οδυνώμεθα ως «τηλικαύτης αμελήσαντες σωτηρίας». Ει όντως μετά του Αναστάντος Χριστού εσμέν, ουδείς ημάς παραβλάψαι δύναται. Ο Κύριος μεθ ημών και ουδείς καθ’ ημών.  

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

Σημείωσης: Όσον αφορά τά περί μύθου γραφέντα εις το προηγούμενο φύλο των Α.Ν. διά τον Παλαιών Πατρών Γερμνό, παραπέμπομε τον γράψαντα εις το άρθρον του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Αλεξάνδρου «1821-2021 200 χρόνια από την επανάσταση» Περιοδικόν Αλιεύς, αριθ. Φ. 301 Ιανουάριος Φεβρουάριος Μάρτιος 2021.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here