Η αποφράδα ημέρα του Αγιάννη

0

. Τέλος Ιουλίου του 1826 και το χωριό μας ζει τον φόβο και τον τρόμο με το άκουσμα της καθόδου των ορδών του Ιμπραήμ προς την ιερά μόνη Μαλεβής την οποία κατέστρεψαν.

 
Όλοι οι κάτοικοι του Αγιάννη με την αναγγελία του γεγονότος ξεσηκώθηκαν και εστράφησαν ανατολικά για να κρυφτούν στις σπηλιές του Χαράδρου ,Πλατάνου η όπου αλλού έβρισκαν καταφύγιο. Μεταξύ όλων των Αγιαννιτών που έφευγαν, ήταν και μια γερόντισσα πάνω από 90 χρονών τυφλή, γιαγιά του Στράτη του Άρχοντα μεγάλου ήρωα και αγωνιστή της Ελληνικής επανάστασης του 21.
 
Η γιαγιά η Ρήνα δεν μπορούσε η έρημη να ακολουθήσει την πομπή των Αγιαννιτών και στη μουρίτσα στη Μελιγού σε μια σπηλιά μέσα την έβαλε ο εγγονός της ο Στράτης και της είπε να μην βγει έξω αν δεν περάσουν πέντε ημέρες. Οι υπόλοιποι Αγιαννίτες ακολούθησαν τον δρόμο της σωτηρίας για Χάραδρο.
 
Σαν σήμερα λοιπόν 30 Ιουλίου 1826 οι βάρβαροι και απολίτιστοι στρατιώτες του Ιμπραήμ πάτησαν τα ιερά χώματα του Αγιάννη και δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Έκαψαν μέχρι πλήρους καταστροφής την σχολή του Καρτσιώτη, κατέστρεψαν τις αγιογραφίες του Αγιώργη με ξιφισμούς, τον θεολόγο, έκαψαν τον Άγιο Βασίλη, τον Άγιο Πέτρο ,τον Άγιο Στράτη στο Ματθαίο, την Παναγία, τον Άγιο Δημήτρη και πολλές άλλες καταστροφές σε επιβλητικές και ποιοτικές από αρχιτεκτονικής πλευράς κατοικίες.
 
Μεγάλες καταστροφές στο χωριό μας από τους βαρβάρους και απολίτιστους τότε στρατιώτες του Ιμπραήμ. Φεύγοντας από εδώ οι βάρβαροι με προορισμό τον Πραστό  ακολούθησαν την διαδρομή για Μελιγού και πέρασαν από τη Μουρίτσα, όπου εκεί ήταν κρυμμένη η γιαγιά Ρήνα ,η γιαγιά του Στράτη του Άρχοντα. Η γιαγιά είχε χάσει την αίσθηση χρόνου, ήταν τυφλή όπως είπαμε, και σιγά σιγά έρποντας και ψάχνοντας είχε ξεμυτίσει έξω από τη σπηλιά όπου την αντιλήφθηκαν οι στρατιώτες του Ιμπραήμ. Λυσσαλέοι όπως ησαν οι βάρβαροι, όρμησαν στην γριούλα επάνω και την έβίασαν ένας πίσω από τον άλλον ,μέχρι που η γιαγιά άφησε την τελευταία της πνοή εκεί στη Μουρίτσα ύστερα από τις βαρβαρότητες των στρατιωτών του Ιμπραήμ.
 
Μετά από λίγες ημέρες οι Αγιαννίτες επιστρέφοντας από τις σπηλιές που είχαν κρυφτεί, πέρασαν από τη μουρίτσα ,με σκοπό ο Στράτης να πάρει τη γιαγιά και να τη φέρει στο χωριό. Δυστυχώς το θέαμα που αντίκρυσε ήταν τραγικό, έκλαψε τη γιαγιά του και έδωσε όρκο να πάρει το αίμα πίσω ,πράγμα το οποίο έκανε αφού πολέμησε σε πολλές μάχες μέχρι την πλήρη απελευθέρωση της πατρίδας.
 

30 Ιουλίου 1826 λοιπόν μια ημερομηνία που δεν πρέπει να ξεχνάμε εμείς οι Αγιαννίτες, αλλά και όλος ο πολιτισμένος κόσμος, αφού αυτή την ημέρα επικράτησε το σκοτάδι, η καταστροφή πολιτιστικών μνημείων και ανθρωπίνων ψυχών στο τόπο μας.

 

Έχουμε χρέος λοιπόν ολοι αυτά τα γεγονότα να τα μεταφέρουμε σε παιδιά και εγγόνια για να γνωρίζουν την ιστορία του τόπου καταγωγής τους αλλά και την παρακαταθήκη που άφησαν οι πρόγονοι τους.

 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here