Η «εἰς θάνατον» καταδίκη του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Γιατί;

0

Η ερμηνεία του «γιατί» αποδίδεται με τα εξής διότι:

            Διότι με τη διδασκαλία του απέβλεπε να αλλάξει την ταυτότητα της τρέχουσας ηθικής και της τρέχουσας ηθικολογίας, προσδοκώντας να προσδώσει υπόσταση και σεμνότητα στην ελπίδα καθώς και ταπεινότητα στην αρετή. Δεν «αντέκρουε» δε τα ερευνητικά πνεύματα και τα εξεταστικά μάτια, επειδή «Αυτός» ήταν η αλήθεια και διότι «Αυτός» ο ίδιος ήταν το «φως το αληθινό».

            Μαχόμενος επίσης την αυταρέσκεια και την υπερηφάνεια σκοπούσε να ζωογονήσει την ζωοποιό σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Διότι κατέφασκε – συγκατένευε ότι η αληθής ταπεινότητα είναι υψοποιός, ενώ η ψευδής είναι πτωτική.

            Ότι η έννοια «Ουρανός» δεν είναι έννοια χώρου, αλλά η ιδεατή – η ιδεώδης – εικόνα της ποιότητας. Και ότι, όταν η προσευχή ανεβαίνει, το έλεος του Θεού κατεβαίνει.

            Διότι με το λόγο του που ήταν φωτοφόρος και ζωηφόρος, άνωθεν φωτισμένος και αναγεννημένος, θέλησε να βγάλει τον άνθρωπο από τον κλοιό του κοσμικού μηδενός και της καθολικής μηδαμινότητας, να κλείσει τους ναούς του χρήματος και να ανοίξει το Ναό του Θεού, επίσης δε να ανακόψει την πορεία του ανθρώπου από το μηδέν προς το μηδέν, πορεία που σήμαινε άρνηση του «Τριαδικού Θεού».

            Διότι με τη «βιοσοφία» του, που ήταν στο σύνολό της μια πρόταση αναγεννητική  «πάντων και πασών», στόχευε να πολεμήσει δραστικά τη Φαρισαїκή υποκρισία και να υπάρξει ο ίδιος το «αντέρισμα» στην ηθική πτώση και στον ολοκληρωτικό μηδενισμό των ανθρώπων της διαταραγμένης εποχής του.

            Διότι αγαπούσε «Και» εκείνους που δεν αγαπούσαν εκείνοι…! Με την αγάπη του επίσης ανέκοπτε την αναπαραγωγή του μίσους και της κακίας.

            Ωσαύτως με το δίδαγμα – το αξίωμα:  «Ἀγάπα τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν» προέβαινε σε μια θαυμάσια μεταλλαγή των ρόλων: ότι δηλαδή δεν έχει σημασία ποιος είναι  «πλησίον», αλλά εσύ να γίνεις ο «πλησίον» του «πλησίον».

            Και ενώ, αν και πέρασε στον κόσμο, ταπεινά, από την «πόρτα» της Φάτνης, έμελε να βγει, βάναυσα, από την «πόρτα» του Σταυρού, εν τούτοις υπήρξε η υπερχειλίζουσα πηγή του ιεραποστολικού ζήλου, «οὐδέν ἔχων και τά πάντα κατέχων».

            Διότι, εν τέλει, διακήρυττε ότι ο θεός δεν είναι «Ένας» και μόνος, αλλά «ὁ εἷς ἐν τῇ Τριάδι και ἡ Τριάς ἐν τῷ Ἑνί».

            Παράταύτα ο Ηρώδης, ο Πιλάτος και το γένος των Φαρισαίων συλλήβδην, οι οποίοι – αλλοίμονο – επιβίωσαν και πέρασαν από τη «Συναγωγή», από τη «Χάβρα» στην Εκκλησία του  Χριστού μας, θέλησαν να τελειώσουν το «Μεσσία» του κόσμου με άδικες δίκες και θανατικές καταδίκες…!

            Δυστυχώς «έπεσε», και όντας «ΕΝΑΣ», δεν υπήρξε άλλος πλησίον ΤΟΥ να τον «σηκώσει»…!

            Αίτιον της πρώτης δίκης ήταν η «βλασφημία» (= η ύβρις).

            Η δήλωση του δηλαδή ότι μετά το θάνατό του θα είναι εκεί ψηλά και δίπλα του θα έχει από τη μια το Θεό και Πατέρα του και από την άλλη το Άγιο Πνεύμα, θεωρήθηκε βλασφημία και καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς να υλοποιηθεί αυτή η απόφαση.

            Επικολούθησε δεύτερη δίκη ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου με αίτιο τη διακήρυξή του ότι είναι «Βασιλιάς των Ιουδαίων», λόγος που ακύρωνε το Βασιλιά των Ρωμαίων και προέβλεπε την δια της σταυρώσεως καταδίκη σε θάνατο, τον πιο φρικτό τρόπο θανάτου, τον οποίον οι Ρωμαίοι εφάρμοζαν για τους ληστές, κατά τον οποίο ο «εσταυρωμένος» αργοπεθαίνει από ασφυξία, όπως τούτο καταφαίνεται και από την παρεμβλημένη απεικόνιση.

          

            Δηλαδή η πτωτική φορά του σώματος του εσταυρωμένου προκαλεί αφ’ ενός μεν την κάμψη των γονάτων, λόγω του δυσβάσταχτου σωματικού βάρους, αφ’ ετέρου δε τη συρρίκνωση – το ζάρωμα – της θωρακικής κοιλότητας, κατά συνέπεια βέβαια και των πνευμόνων, ώστε έτσι να ανακόπτεται η λειτουργία τους λόγω ελλείψεως οξυγόνου, επιτελουμένης βαθμηδόν της ασφυξίας.

            Με αυτόν τον τρόπο πέθανε ο ληστής Σπάρτακος, δούλος από τη Θράκη, που πρωτοστάτησε στην εξέγερση των δούλων στη Ρώμη, οπόθεν και το ομώνυμο έργο «Σπάρτακος», με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο      Κερκ Ντάγκλας.

            Έτσι, λοιπόν,  «έφυγε» ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Έφυγε, αφού, όντας επάνω στο Σταυρό, σκόρπισε απλόχερα την αγάπη και τη συγχώρεση…! Έφυγε άνοιξη…

            Όταν τα κρίνα του αγρού είναι σε άμιλλα ομορφιάς!

            Όταν στις έρημες των βράχων σχισμές κυκλάμινα ολόχαρα ανθούν!

            Όταν τα πετεινά του Ουρανού συνθέτουν ορχήστρες εναέριες!

            Όταν η μυρωμένη και οργιώδης φύση  «με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει»! (Δ. Σολωμός).

            Έφυγε υποσχόμενος και τη δική μας «άνοιξη», τη δική μας «μετάλλαξη»… Αλλά εις μάτην…!

Κύριε, ἱλάσθητι ταῑς ἁμαρτίαις ἡμῶν.

«ἔσο ἳλεως» Κύριε…!

Αφιερώνω

Στη σύζυγό μου

Αμαλία

Άστρος

Πάσχα 2021

Σακαλής Ηλίας του Θεμιστοκλέους

Φιλόλογος

Τηλ. 2755022537

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here