Η  ΧΩΡΑ  ΣΕ  ΤΕΛΜΑ

0

Γράφει ο ROBINSONAS

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας ζει την απόλυτη έλλειψη επενδυτικής και αναπτυξιακής πολιτικής και συνεπώς προοπτικής εξόδου από την κρίση. Τα «δημοκρατικά» κόμματα της χώρας, που καλούνται να εφαρμόσουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, διαφέρουν μόνο ως προς τον βαθμό ανικανότητας των στελεχών τους!  Μια χώρα σε «τέλμα » χωρίς ηγεσία και στόχους. Χωρίς όραμα για να γυρίσει σελίδα και να προχωρήσει μπροστά. Μια χώρα της παλινωδίας και της αλλοπρόσαλλης τακτικής όσον αφορά τη σχέση της με τους πολίτες , της έλλειψης εμπιστοσύνης , της προχειρότητας και του φαρισαϊσμού !  Οι περισσότεροι πολιτικοί ασυνεπείς, μέτριοι και κατώτεροι των περιστάσεων…  Δυστυχώς, ξεμείναμε από πολιτικούς ηγέτες – διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Tο πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας. Είμαστε όλοι εμείς που τους επιλέγουμε ανάλογα με τις ιδεοληψίες μας , με τα προσωπικά μας συμφέροντα και με τις υποσχέσεις τους. Γίναμε- είμαστε  λαός που άγεται και φέρεται από πολιτικούς και δημοσιογράφους – ιεροκήρυκες του λαϊκισμού.  Η οποιαδήποτε πρόοδος στην εξάλειψη των παθογενειών του κράτους που θα θωράκιζε μόνιμα τη χώρα μας είναι ελάχιστη. Έτσι τα σκληρά μέτρα λιτότητας αλλά και η απογοήτευση πολλών Ελλήνων ως προς το θέμα αυτό εξηγούν πλήρως τα αποτελέσματα της κοινωνικής και οικονομικής κατρακύλας . Πολλοί λίγοι ΄Ελληνες καταλαβαίνουν τι σημαίνει η φυγή στο εξωτερικό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με δεξιότητες και προσόντα για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον και με πολύ μικρή προοπτική να επιστρέψουν. Ή τι σημαίνουν η παντελής έλλειψη στοιχειώδους πειθαρχίας, η κυριαρχία της ασυδοσίας σε όλα τα επίπεδα, ο εθισμός στη βία των «μπαχαλάκηδων», η απόρριψη της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας, η ανυπαρξία παραγωγής, το έλλειμμα  ιδεών  σε μια κοινωνία, η ευθυνοφοβία και η ανευθυνότητα ως τρόπος ζωής, η εξαφάνιση κάθε είδους κοινωνικής ευθύνης, ακόμη  και η ως χάρος κραδαίνοντας τη σπάθα υπογεννητικότητα. Χρόνων και χρόνων ριζωμένες παθογένειες  τις οποίες γνώριζαν και γνωρίζουν οι ιθύνοντες, οδήγησαν τη χώρα στην εξαθλίωση και τη μιζέρια. Βέβαια ακόμα κρατούν την πατρίδα δέσμια  και έρμαιο στις ορέξεις ντόπιων και ξένων παραγόντων και συμφερόντων . Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει εθνικό συμβούλιο για  μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, ακόμα και για θέματα μείζονος εθνικής σημασίας και το χειρότερο ,  αδυναμία συνεργασίας των κομμάτων για διοικητική συνέχεια, με ένα αδιάκοπο ράβε – ξήλωνε στη νομοθεσία μας όχι μόνο όταν αλλάζουν κυβερνήσεις αλλά και όταν αλλάζουν υπουργοί.

Έλλειψη αξιοκρατίας σε όλα τα επίπεδα της Δημόσιας Διοίκησης .

Έλλειψη – κατασπατάληση  κοινοτικών πόρων λόγω έλλειψης σχεδιασμού και ελέγχων.

Μεγάλες οικονομικές στρεβλώσεις με μισθολογικές ανισότητες σε Δημόσιο και Οργανισμούς, παροχές προνομίων σε ισχυρά συνδικάτα ή ομάδες.

Συνεχή υποβάθμιση της Παιδείας με ένα απερίγραπτο ράβε – ξήλωνε μεταρρυθμίσεων.

Μείωση της παραγωγής και παραγωγικότητας.

Όλα αυτά και κάποια άλλα προβλήματα οδήγησαν  στη δημιουργία ενός διογκωμένου, γραφειοκρατικού, ανυπόληπτου και αναποτελεσματικού κράτους πελατειακών σχέσεων, με εκτεταμένη διαφθορά. Το περιβάλλον αυτό αποτελεί τροχοπέδη για την καινοτομία, δημιουργία νέων επιχειρήσεων, προσέλκυση επενδύσεων κ.λπ. Ταυτόχρονα, έχει εκθρέψει μια πανίσχυρη ολιγαρχία διαπλοκής, η οποία λυμαίνεται τον ελληνικό πλούτο με τη συνδρομή πολιτικών ανδρών που αυτή στηρίζει και με σύμμαχο αρκετά ΜΜΕ που ελέγχει.

Δυστυχώς, όσες προσπάθειες καταβλήθηκαν στο παρελθόν για να αντιμετωπιστούν κάποιες από τις ανωτέρω παθογένειες απέτυχαν. Αυτό το γνωρίζουν οι δανειστές μας και έτσι απαίτησαν την αντιμετώπιση πολλών από αυτές στα επαχθή Μνημόνια του δανεισμού μας στα χρόνια της κρίσης. Ο κ. Τσίπρας, παρά τους όποιους λανθασμένους χειρισμούς που και ο ίδιος παραδέχθηκε, με την εξαιρετικά επώδυνη επιλογή του έσωσε (προσωρινά) τη χώρα μας από βέβαια καταστροφή. Το μεγάλο ερώτημα τώρα είναι: Υπάρχει η θέληση αλλά και η ικανότητα για τις συγκρούσεις όχι μόνο με συμφέροντα και πρακτικές δεκαετιών άλλα και με φίλους της κυβέρνησης, που οι «σαρωτικές αλλαγές» απαιτούν και ο ελληνικός λαός περιμένει; Αν ο κ. Τσίπρας πετύχει, θα καταλάβει μια επίζηλη θέση στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Αν αποτύχει, το μέλλον μας θα είναι δυσοίωνο. Ίδωμεν…

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here