Κάποιος ας προσευχηθεί για εμένα

0

 Κάποιος ας προσευχηθεί για εμένα, τον εννιάχρονο Ιβάν, γιατί σαν παιδί, φοβάμαι για το σκοτάδι που έπεσε στη χώρα μου. Στον εφιάλτη μου ουρλιάζουν οι σειρήνες γύρω κι οι συνεχείς εκρήξεις ταράζουνε τον ύπνο μου, τόσο που πετάγομαι όρθιος, για να δω αν είμαστε όλοι εδώ. Όχι, δεν είμαστε, γιατί πολλοί είναι αυτοί που πίσω έμειναν… Αγκαλιάζω τα μικρότερα αδέρφια μου και προσπαθώ να φανώ δυνατός, ενώ δε είμαι. Ό,τι έμεινε από την γλυκύτητα της μάνας σαν Παναγιά, είναι η δική της φωνή, που μας γαληνεύει μες σε αυτή την τρικυμία. Από τη μέρα εκείνη που ξημέρωσε κι έμελλε να μας αλλάξει για πάντα.  Σήμερα, αύριο , χθες, ζωντάνεψε «το φοβερό σκοτάδι άλλων καιρών.»

Εμείς, σαν όλους τους πρόσφυγες του κόσμου τούτου, μάθαμε να ρίχνουμε όλο το βάρος στα πόδια μας, να πορευόμαστε για να φύγουμε όσο μακριά μπορούμε. Σε αντίθεση με τα πόδια που ξέρουν πώς να προχωρούν, η σκέψη δεν κινείται, μα μένει πάντα εκεί στα αγαπημένα πρόσωπα, στη γλυκιά ζωή με τις αναμνήσεις. Να μάθουμε να πορευόμαστε, μέχρι να στεριώσουμε κάπου, να βρούμε τη δύναμη για νέα αρχή. Να κρατηθούμε από την αγάπη.

-«Θα μπορούσε άραγε, να έχει αποφευχθεί η τρομερή αιματοχυσία;»

-«Ποιος θα αναλάβει να απαντήσει, έστω μετά από χρόνια, για λογαριασμό της Ιστορίας»;

Ο Κύριος αγωνιά μια σκοτεινή νύχτα, όπου φρουροί του θρησκευτικού Ιερατείου έχουν προαποφασίσει την παράνομη σύλληψη κι εξόντωσή του. Όπως οι χιλιάδες των ανθρώπων που αγωνίζονται στο ρου της ανθρώπινης ιστορίας, για αξίες και ιδανικά και η μοίρα τους είναι να καταλήγουν να θανατώνονται για αυτά.

 Εκκρεμούσε μόνο η αφορμή, υπήρχε πάντα η αιτία. ‘’Ένας επικίνδυνος άνθρωπος’’ , ο Κύριος μας, επειδή ήταν διαφορετικός ,τόσο αυτός , όσο και το μήνυμα της αγάπης του, για αδερφοσύνη και ελπίδα πλάι στον Ουράνιο Πατέρα.

Ο Θεός είναι παρών. Συσταυρωνόμαστε στο πλευρό του μέσα στον κόσμο μας, κάθε φορά που φθίνει αυτός από τη λογική του πορεία, όταν συνεχώς ασχημονεί και βιάζει ανθρώπινες ψυχές από την τρυφερή τους κιόλας ηλικία. Στη σκιά της ασθενικής νομιμότητας, δικαιωμάτων και παγκόσμιων οργανισμών που ωχριούν στο έργο της διατήρησης της ειρήνης. Συνηθίσαμε τόσο στο δίκαιο του ισχυρού  και σε ισχύ, πάλι ο άγραφος νόμος της ζούγκλας.

Ας κάνουμε μια προσευχή, έστω μια σκέψη, αυτό το Πάσχα, καθώς περιβάλλουμε τα δικά μας παιδιά με  τόση αγάπη, για όλα τα παιδιά της προσφυγιάς του κόσμου, τα μοιρασμένα σε δυο χώρες, σε δυο κόσμους, τα στρατευμένα και ανέμελα παιδιά, με το αμφίβολο αύριο και τον βαρύ απολογισμό των θυμάτων. Δεν είναι δική μας μόνο Πανηγυρική εορτή το Πάσχα, όταν χιλιάδες είναι «οι εσταυρωμένοι» εφέτος και ο Γολγοθάς τους, συνεχείς κι ατελείωτος.

-Τί άραγε να ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κατακτήσει τον κόσμο ολόκληρο , αλλά χάσει την ψυχή του;! Ανήφορος είναι η ζωή, μα ο άνθρωπος έρχεται μια φορά  για να πορευθεί. Ποια θα ‘ναι η παρακαταθήκη του για τις επόμενες γενιές; Φωτιά και σίδηρο, μόνο;

Τί μένει από τον άνθρωπο, αν όχι τα καλά του έργα;

Να κάνετε μια προσευχή για εμένα τον Ιβάν και για όλα τα παιδιά σαν εμένα, που μέσα στη λαίλαπα της βαρβαρότητας, πολλές φορές χάσαμε την πίστη μας ,τη μια να πέφτουμε και την άλλη να σηκωνόμαστε.

 Ο Κύριος αγάπησε τον άνθρωπο. Έδωσε παρηγοριά κι ελπίδα στις πονεμένες ψυχές. Αμφισβήτησε το κατεστημένο της εποχής κι αυτό το πλήρωσε με τη ζωή του. Ήταν και εκείνοι οι Φαρισαίοι, οι άνθρωποι του Θεού, οι χαμένοι στη μισαλλοδοξία, στους τίτλους και στα αξιώματα.. Ρηχοί άνθρωποι, άνευ πνευματικότητας. Αυτοί θέλησαν το θάνατο του Ιησού.

Γυρεύει μόνο την αγάπη μας, στην ελευθερία κι ευχέρεια του καθενός. Ένας αληθινός επαναστάτης όντας ο Κύριος, καινοτόμησε με μια πανανθρώπινη διδασκαλία αγάπης, για έναν καλύτερο κόσμο. Έζησε σε δύσκολους καιρούς, αλλά πολύ αγάπησε τον άνθρωπο. Ασθενείς καταδικασμένοι με ανίατες αρρώστιες, κοινωνικά κι ηθικά περιθωριοποιημένοι άνθρωποι, όλοι αυτοί  ήταν που κατά κύριο λόγο τον αποδέχτηκαν.

Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο χωρίς διακρίσεις. Την αγάπη μας ζητά, να ανοίξουμε την καρδιά μας. Να ανέβει λίγο ο ένας, να κατέβει ο άλλος, κάπου στη μέση να συναντηθούμε, με γνώμονα την αγάπη κι όχι το νοσηρό εγωισμό μας. Η πίστη της αγάπης του Κυρίου, ικανή να κινήσει βουνά.

-«Να μπορούσα να έκοβα την καρδιά μου σε κομμματάκια, να τη μοίραζα σε όλους..», κάποτε είχε πει ο άγιος Παΐσιος. Πόσο πεινά και διψά η ψυχή αλήθεια, μπρος στην κενότητα της εποχής μας, εποχής παραφιλολογίας, όπου συνηθίσαμε να μιλάμε, χωρίς ουσιαστικά να λέμε τίποτα.

-Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, θα χρειαστεί να σηκώσει το δικό του σταυρό. Ο δρόμος τραχύς, ανήφορος ο δρόμος που οδηγεί στο Θεό (Καζαντζάκης). Θα πορευτείς μόνος, με δυσκολίες και τρικλοποδιές, αλλά θα σε περιμένει στο τέλος της διαδρομής ο Θεός, για να σε ελαφρύνει από τα βάρη σου.

Προσεύχεται η Παναγιά για τον Μονογενή της, κλαίγοντας σπαρακτικά σαν κάθε μάνα που βλέπει άδικα το παιδί της να οδηγείται στο θάνατο και καθώς της το εναποθέτουν νεκρό μπροστά της…

-Πού να σε κρύψω γιόκα μου να μην σε φτάνουν οι κακοί;..  (Κ.Βάρναλης)

 Από την άνεση του καναπέ, συνηθίσαμε να βλέπουμε εγωιστικά τη ζωή και καθετί που δεν μας αφορά άμεσα, αυτομάτως παύει να μας ενδιαφέρει. Δεν μας αρέσουν τα δυσάρεστα πράγματα, δεν θέλουμε να τα ακούμε. Έχουμε την επιλογή, κάποιοι όμως όχι.

-Ανοίξτε τα μάτια της ψυχής, έλεγε ο Κύριος.

Αγαπάμε τα κεκτημένα τα δικά μας, την εικόνα μας, τη ζωή μας, τα υπεραγαπάμε αυτά, μάλιστα!. Ένας λαός που σταυρώνεται καθημερινά, απλοί καθημερινοί άνθρωποι… άραγε η δική τους ζωή δεν μετρά το ίδιο; Μην μένουμε αδρανείς! Ας αναλογιζόμαστε  όλους όσους βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από εμάς κι ας μην αμφισβητούμε όσους αγωνίζονται για τα αυτονόητα, ενώ αύριο μπορεί σε αυτή τη θέση νά μαστε εμείς.

-Ελάτε, εσείς κοντά μου, που με βοηθήσατε στην ανάγκη  μου, δίνοντάς φαγητό, νερό, ρούχα ή προσφέροντάς μου συντροφιά σε δύσκολες ώρες, όταν ήμουν στη φυλακή ή σε νοσοκομείο, γιατί εφόσον βοηθήσατε έναν από τους ευάλωτους αδερφούς μου, αυτή τη βοήθεια είναι σαν να την προσφέρατε σε εμένα τον ίδιο….

Μας δίδαξε ο Κύριος, ο αδερφός πατέρας, με την ανιδιοτελή αγάπη. Πώς ακριβώς να γίνουμε αδέρφια ο ένας για τον άλλο. Να βοηθάμε ο ένας τον άλλο με τον προσωπικό του σταυρό! Να σηκώνουμε το βάρος του σταυρού του άλλου, στα θέματα της υγείας, της λύπης, του πένθους, της μοναξιάς του.  Εκείνος σήκωσε το Σταυρό για εμάς. Την ώρα της αγωνίας, της μοναχικής πορείας προς το θάνατο, εμάς θέλησε να αναστήσει. Εμείς τί του ανταποδίδουμε, παρά μίσος, βιαιότητα, συκοφαντία, κατατρεγμό κι υποκρισία έναντι της αγάπη του, της ειρηνικής συνύπαρξης, του σεβασμού, της ενσυναίσθησης.

Κάποιος ας προσευχηθεί για εμένα τον Ιβάν, γιατί ο νους βαραίνει με εικόνες αποτρόπαιες που κανένα παιδί δεν θά πρεπε ποτέ να έχει ζήσει. Τί πόνο μπορεί να προκαλεί ο άνθρωπος στο συνάνθρωπο, ένας ορθόδοξος λαός σε άλλον; Λογαριάζοντας κιόλας πως διανύουμε τον 21ο αιώνα…

’Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν…’’

«Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν…»

Εγώ ο μικρός Ιβάν που αγαπώ τη χώρα μου την Ουκρανία, ελπίζω να την ξαναδώ κάποτε. Σε παρακαλώ Κύριε Ιησού Χριστέ, να κάνεις να σταματήσει ο πόλεμος. Να μην θέλουν να μας σκοτώνουν άλλο.  Αυτοί οι στρατιώτες, γείτονες μας είναι. Είναι λάθος που το ξεκίνησαν αυτό… να μας σκοτώνουν. Ξέρω πως έχουν κι αυτοί οικογένειες με μικρά παιδάκια στην πατρίδα τους, παππούδες και γιαγιάδες που  τους περιμένουν να γυρίσουν πάλι κοντά τους. Δεν θα θελαν να πάθουν κακό, να κινδυνεύσουν. Κι αφού ξέρουν τί είναι  αγάπη, ας σταματήσουν οι σκοτωμοί. Το μίσος των μεγάλων του κόσμου, δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να σταυρώνουν Εσένα ξανά Χριστέ μου… Πάνε να ξεπλυθούν  απ το δικό σου αίμα…

Κάπου ψηλά μας χαμογελά  κι η μικρή Άννα Φρανκ, ελεύθερη πια, που με τόση δύναμη ψυχής αποτύπωνε την σκοτεινή εποχή στο χαρτί, με τί  αφάνταστη δίψα για ζωή!…, αν και η ίδια, έφυγε  τόσο άδικα, νωρίς..Νικημένη από τη στυγνή εξόντωση από ‘’ανθρώπους,’’ που γι αυτούς ήθελε να πιστεύει, πως τελικά κάτι καλό θα πρέπει να είχαν μέσα τους .

«Παρ όλα αυτά, πιστεύω πως κατά βάθος οι άνθρωποι είναι καλοί!»

Ναι, το καλό μπορεί και πρέπει να υπερνικά το κακό. Τα παιδιά όλα τα χουν πει, αν μάθουμε να τα ακούμε.  Να προσευχόμαστε για αυτά, για εμάς, για όλους. Ο Κύριος να μας οδηγεί στη ζωή, να μην χάσουμε την ψυχή μας στους δύσκολους καιρούς. Να ζήσουμε την μαρτυρική πορεία του Κυρίου στη σκέψη, στην καρδιά και να αναφωνήσουμε ως χριστιανοί με δύναμη ψυχής, με ταπεινότητα, με ελπίδα και με αναγεννημένη καρδιά,

’’ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!’ σε όλους!

Τετώρου Ευγενία

Καλό Πάσχα

Από την διαχειριστική ομάδα

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here