ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ Η ΤΥΧΗ…

1

Γράφει ο Στέλιος Παπαντώνης

Ζούσαν κάποτε δύο συντοπίτες, που τους χώριζε η κοίτη βαθιάς ρεματιάς. Ο ένας, στη μια πλευρά, δούλευε το νερόμυλό του και ο άλλος, απέναντι, είχε το περιβολάκι του, τροφοδότη της πολυμελούς φαμίλιας του.

Το νερό, που κατέβαζε η ρεματιά ήταν το μήλο της έριδας των δύο γειτόνων. Συνεχείς ήταν οι μεταξύ τους γκρίνιες, που φτάνανε στο ζενίθ κατά τη θερινή περίοδο της λειψυδρίας.

Όταν όμως πέφτανε δυνατές μπόρες στα βουνά του τόπου, η ρεματιά φούσκωνε και τα ορμητικά νερά της απειλούσαν νερόμυλο, περιβόλια, ανθρώπινες ζωές! Ποιός να τα βάλει με τη φύση; Τότε οι δύο γειτόνοι αντάμα (!) προσπαθούσαν να περισώσουν το βίο τους.

Κάπως έτσι, αλλά πιο βίαια και πιο καταστροφικά, ο Εγκέλαδος, κατά το χτεσινό μεσημέρι, με τα ρίχτερ του, τάραξε δύο γειτονικές χώρες και θύμισε στις ηγεσίες των δύο πλευρών την ανεξέλεγκτη παντοδυναμία του, προκαλώντας πόνο και οδυρμό «ένθεν κακείθεν».
 Ρωτά ο κοινός νους: Από ποια άραγε χωρικά ύδατα κύλησε το πρωτόγνωρο για τη Μεσόγειο τσουνάμι;

Όπως ήταν φυσικό συγκινήθηκαν, ταράχτηκαν οι ηγέτες των δοκιμαζομένων χωρών, βάλανε τη μάσκα της συμβατικότητας και αλλάξανε μηνύματα συμπάθειας, φτάσανε και σε αλληλοβοήθεια ακόμη.

Και ο απλοϊκός παππούς τους ορμηνεύει:

Παιδιά για φρονιμέψετε,

Παιδιά καλοσκεφτείτε…

Ο πόνος επερίσσεψε

Και πρέπει να τα βρείτε.

Στ. Γρ. Παπαντώνης.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Ολόσωστες οι επισημάνσεις του συντοπίτη μας Στ. Παπαντώνη. Ευήκοα ώτα αναζητούνται και πολιτικός ορθολογισμός όσων διαφεντεύουν τις τύχες μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here