Μαμά, τί συμβαίνει στα παιδάκια στη Συρία; Γιατί;

0

Τα μικρά μου με ρωτούν, εγώ δεν ξέρω τί να τους απαντήσω κι αναρωτιέμαι αν τα Συριόπουλα είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, τελικά…

Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Το τρυφερό πατουσάκι ενός παιδιού είναι μια εικόνα που τάραξε την ψυχή μου τις τελευταίες μέρες. Το πρόσωπό του και το σωματάκι του δεν μπόρεσε να τα δει κανείς κι αυτό γιατί είχαν καλυφθεί από τα συντρίμμια. Η παιδική του φωνούλα έχει σβήσει πια, αλλά είμαι σίγουρη πως αν μπορούσε να μιλήσει θα ρωτούσε “Γιατί;”

Kι ένα κοριτσάκι με μάτια που φανερώνουν τα τραύματα της παιδικής ψυχής της, κοιτάζει με θλίψη για ό,τι έχει συμβεί κι απορία για το τι άλλο πρόκειται να γίνει … Με το δείκτη του δεξιού χεριού της δείχνει κάτι… Σαν να θέλει να προστατεύσει τον εαυτό της από όλην αυτή τη συμφορά, σαν να περιμένει από κάπου μιαν απάντηση…

Περισσότεροι από 600 άμαχοι, μεταξύ αυτών 147 παιδιά, έχουν σκοτωθεί από τη 18η Φεβρουαρίου. Τότε που ξεκίνησαν οι νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις Άσαντ – Ρωσίας εναντίον του ελεγχόμενου από Σύρους αντκαθεστωτικούς αντάρτες θύλακα της Ανατολικής Γούτα στη Συρία, όπως γνωστοποίησε η ΜΚΟ Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Αντίστοιχες εικόνες – με τις παραπάνω που περιέγραψα- εικόνες απροστάτευτων παιδιών που παλεύουν ή να γλιτώσουν από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης με το κρύο, την πείνα, τις αρρώστιες ή να μην σκοτωθούν, υπάρχουν δυστυχώς, πολλές… Δεν είναι λίγα εκείνα που  έχουν χάσει τους γονείς και τους συγγενείς τους- και εκτός από τους δικούς τους, γυρεύουν ένα ανθρώπινο αύριο. Αθώες ψυχούλες που είναι μόνο άτυχα θύματα πολέμων, δίχως να έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν , να γευτούν, να σφάλλουν, ή να μάθουν. ‘Αψυχα κορμάκια, χωρίς όνομα και ταυτότητα, που θυσιάζονται στο βωμό των ολίγων επιφανειακών που στερούνται συνείδησης κι ανθρωπιάς.

Ανέκαθεν ήμουν ευαισθητοποιημένη με ότι αφορούσε τα παιδιά. Από τη στιγμή όμως που έγινα μητέρα, όλα μου φάνηκαν πιο ξεκάθαρα. Συνειδητοποίησα πως αυτά τα μικρά πλασματάκια είναι το μέλλον μας. Είναι η ελπίδα να υπάρξει ίσως κάποια ριζική αλλαγή στη χαοτική, σαθρή, χωρίς φραγμό κι έλεος κοινωνία που ζούμε. Τα παιδιά είναι η πηγή και η χαρά της ζωής. Σε αυτά πρέπει να διδάξουμε αξίες όπως αυτές της ηθικής, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της μεγαλοψυχίας, προκειμένου να διαμορφωθούν υγιείς πνευματικά άνθρωποι. 

Τα παιδάκια μου είναι ακόμη μικρά… Δε θέλω να δουν αυτές τις σκληρές, απάνθρωπες εικόνες με παιδάκια που σκοτώνονται και υποφέρουν… Ωστόσο, ο ούτε έξι χρονών γιος μου, βλέποντας -έστω και φευγαλέα- καραβάνια με εξαντλημένα παιδάκια της ηλικίας του, στην τηλεόραση, αναρωτιέται… “Γιατί μαμά είναι ξυπόλυτα αυτά τα παιδάκια ; Γιατί δε φοράνε μπουφάν ; Γιατί περπατάνε μες τη βροχή; Γιατί κοιμούνται στο δρόμο και όχι στο σπίτι τους ; Γιατί είναι μόνα τους και δεν τα κρατά από το χέρι η μαμά τους κι ο μπαμπάς τους;” “Μαμά, τί συμβαίνει στα παιδάκια στη Συρία;”

Στους στίχους του ο Διονύσης Σαββόπουλος, λέει : “Πώς να κρυφτείς απ’τα παιδιά… ‘Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.” Κι αυτή είναι η αλήθεια. ‘Οσο και να μη θέλω να προβληματίσω το αγοράκι μου από όλη αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, όσο και να θέλω να του κρύψω αυτές τις συγκλονιστικές εικόνες, αυτό είναι μάταιο. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε εμείς οι μεγάλοι.

Πολλές φορές, μάλιστα, έχουν τον τρόπο να μας αποστομώνουν με μία μόνο απλή φράση. Μια φράση, που προσδίδει όμως, όλη την ουσία. “Να τα φέρουμε σπίτι μας, να παίζουμε και να είναι καλά.” μου είπε ο μικρός μου με αποφασιστικότητα και απόλυτη σοβαρότητα.

Μακάρι τα λόγια του να γίνονταν πραγματικότητα και ο καθένας μας, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, να μπορούσε να είναι “δίπλα” σε αυτά τα παιδιά…

Στο μυαλό μου έρχεται το ποίημα του σπουδαίου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου, “Αν όλα τα παιδιά της γης”.

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν μπορούσαν τα παιδιά μας να πάρουν τη σκυτάλη. “Αν όλα τα παιδιά της γης” έπιαναν “γερά τα χέρια τους”, ίσως τότε είχαμε ένα καλύτερο κι ελπιδοφόρο αύριο… 

“Αν όλα τα παιδιά της γης

Πιάναν γερά τα χέρια

Κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό

Ο κύκλος θα γινότανε

Πολύ πολύ μεγάλος

Κι ολόκληρη η Γη μας

Θ’αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

Φωνάζαν τους μεγάλους

Κι αφήναν τα γραφεία τους

Και μπαίναν στο χορό

Ο κύκλος θα γινότανε

Ακόμα πιο μεγάλος

Και δυο φορές η Γη μας

Θ’αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα’ρχόνταν τότε τα πουλιά

Θα’ρχόνταν τα λουλούδια

Θα’ρχότανε κι η άνοιξη

Να μπει μες στο χορό

Κι ο κύκλος θα γινότανε

Ακόμα πιο μεγάλος

Και τρεις φορές τη Γη μας

Θ’αγκάλιαζε θαρρώ!”

klik.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here