Μελιγού της δεκαετίας του ’50, μια καραγκιοζοπαικτική αναγγελία

0
Καραγκιόζης
Τις χειμωνιάτικες νύχτες, όπου η παγωνιά περόνιαζε, η λάσπη έφτανε μέχρι το «γόνα», το σκοτάδι πίσσα («όπου γυαλίζει να πατάς») και στα παιχνίδια μας κυριαρχούσε το «ψούθη» (μας ζέσταινε), τα παιδιά μαζευόμαστε μέσα με το πρώτο σούρουπο (βγαίναν και τα φαντάσματα).
Είναι ένα μικρό δείγμα από τη Μελιγού της δεκαετίας του ’50 που μεγαλώσαμε. Ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε, νερό στα σπίτια δεν υπήρχε, συγκοινωνίες δεν υπήρχαν. Υπήρχε σε μεγάλο βαθμό συντροφικότητα, ισχυρό αίσθημα αλληλοβοήθειας που κάλυπτε ανάγκες και έδινε χώρο για προσδοκίες.
Από διασκέδαση για την παιδική μας ψυχή (και πολλών μεγάλων) υπήρχε ο Καραγκιόζης. Έρχονταν καραγκιοζοπαίχτες, ταλαίπωροι και οι ίδιοι, που αργότερα μάθαμε ότι ήταν φημισμένοι, και έδιναν τις παραστάσεις τους άλλοτε στο καφενείο των παιδιών του ΠαπαΜανώλη, άλλοτε στο καφενείο του μπαρμπα Πάνου του Ευθυμίου.
Μια καραγκιοζοπαικτική αναγγελία έχω κρατήσει από τότε, μαζί με την ανάμνηση της κλάψας για να μου δώσουν το δίφραγκο του εισιτηρίου.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here