ΜΕΤΑΞΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΙΑΣ

0

Επειδή τον τελευταίο καιρό η μάστιγα του κορωνοϊού ταλαιπωρεί ανελέητα ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, κρίνομε σκόπιμο να εξετάσωμε εκ βαθέων τις ανώτερες υπαρξιακές λειτουργίες της ψυχής του ανθρώπου, που δεν είναι άλλες από τα ενεργήματα του νου που είναι ο λόγος και από τα ενεργήματα της καρδιάς που είναι το συναίσθημα.

Ο άνθρωπος ενεργοποιούμενος διά του νου παράγει τον λόγον, διά του οποίου δομείται η φιλοσοφία, ενεργοποιούμενος δε του καρδιακού συναισθήματος παράγει την πίστιν, δια της οποίας αποκαλύπτεται η απόλυτη αλήθεια του Θεού προς τον άνθρωπο. Και τα μεν όρια του λόγου είναι μετρήσιμα και ορισμένα, ως εκ του πεπερασμένου ανθρώπου προερχόμενα, τα δυναμικά όρια της πίστεως είναι απεριόριστα, ως προερχόμενα εκ του Παντοδυνάμου Θεού.

Όταν η λογική του νου φθάνει εις τα όριά της, γίνεται υπέρβαση του εγώ εις τον χώρον της θρησκευτικής πίστεως, διά την περαιτέρω γνώσιν προς το επέκεινα. Το θρησκευτικό δόγμα όθεν αποτελεί την προέκτασιν του φιλοσοφικού λόγου, και διά τούτο φιλοσοφική σκέψη και θρησκευτική πίστις δεν αντιμάχονται αλλήλας, εφ’ όσον η σχέση τους είναι καθαρώς συμπληρωματική.

Ο πιστός και αδιάψευστος λόγος του Χριστού, του οποίου τη γέννηση ανεπιγνώστως και κατά το ειωθός συνήθως εξακολουθούμε να εορτάζωμε, λέγει: «Ει δύνασαι πιστεύσαι πάντα δυνατά εστί τα πιστεύοντι»… Ο σχετικός λόγος του ανθρώπου προτείνει μέτρα ασφυκτικά διά την προστασίαν από τον κορωνοϊόν, και με τους πιστούς ακόμη έξω και από την Εκκλησία. Υπάρχει ταυτοποίησις του λόγου του Χριστού με τον λόγο του ανθρώπου; Νομίζω όχι.

Ο πιστός χριστιανός, προσβλέποντας εις το Πρόσωπον του Κυρίου, αισθάνεται ότι τελεί υπό την απόλυτη προστασία Του, καθότι είπε πάντα δυνατά εστί τω πιστεύοντι, και όχι πάντα δυνατά εστί εκτός του κορωνοϊού. Ή πιστεύομε εις τον λόγον του Χριστού, τον ίδιο το Χριστό, τον ενανθρωπήσαντα διά την ημών σωτηρίαν Λόγον του Θεού, ή δεν πιστεύομε. Πίστις με αμφιβολία εις το πρόσωπον του Κυρίου, δεν υπάρχει.

Όταν λέμε ότι πιστεύομε στη Λυτρωτή, αλλά για καλό και για κακό ας εφαρμόσωμε και μερικά μέτρα παρεμποδίζοντας έστω και τη λειτουργία της Εκκλησίας, θέτοντας στην άκρη δηλαδή το Χριστό, τότε μοιάζομε με τον παροιμιώδη εκείνον προξενευτή, ο οποίος θέλοντας να παντρέψει την κόρη, την επαινούσε στον υποψήφιο γαμβρό περιγράφοντας τις πολλές αρετές της, με τη διαφορά μόνον ότι ήταν ολίγον τι έγκυος. Κάθε σκέψη ή πράξη που έρχεται σε αντίθεση με το λόγο του Χριστού, σημαίνει απιστία και αποτελεί προσβολήν εις το Πρόσωπον του Κυρίου.

Επ’ ουδενί λόγω επιτρέπεται να δυσκολεύεται η προσέλευση του πιστού εις την Εκκλησία, ή να προσέρχεται ο πιστός, να μεταλαμβάνει σώμα και αίμα Χριστού, και μετά να βάζει τη μάσκα για προστασία, χωρίς να γνωρίζει τι έχει μέσα του.

Όντως είναι δύσκολη η θέση του ανθρώπου σήμερα, καθώς βρίσκεται να επιλέξει μεταξύ των λόγων του Χριστού και των λογικοφανών σοφισμάτων της εξουσίας. Όμως, ή είμαστε πιστοί, ή δεν είμαστε. Βέβαια είναι ο φόβος της νόσου και του θανάτου. Αλλά και αν στην ακραία περίπτωση είναι να καταλήξωμε βιολογικά, γιατί να φοβηθούμε;

«Εάν τε ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»

Εις το δύσκολον αυτό τεστ, δοκιμάζεται η ηθική και η πνευματική αντοχή του πιστού και του απίστου. «Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω» και ο όντως πιστός, ακωλύτως εις τον ναόν εισίτω, και μηδαμώς αποδοκιμαζέτω.

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here