Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)

3

Από τον συνεργάτη μας,Γιάννη Δ.Κουρμπέλη

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος († 1848) ήταν στρατιωτικός, οπλαρχηγός και πρωτεργάτης της Επαναστάσεως του 1821 στον Άγιο Ιωάννη. Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος ήταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του χωριού μας και έχει μείνει στην ιστορία για την πλούσια στρατιωτική και πολιτική δράση του, τόσο στα προεπαναστατικά όσο και στα μετεπαναστατικά χρόνια. Αυτός, μαζί με τους αδερφούς του, Ιωάννη και Κωνσταντίνο, ανακαίνισαν το ερειπωμένο φράγκικο κάστρο του Παραλίου Άστρος και έγιναν οι οικιστές ενός νέου οικισμού, του Παραλίου Άστρους.

Βιογραφία

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος γεννήθηκε πιθανόν στα τέλη του 18ου αι. στον Άγιο Ιωάννη. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Εμμανουήλ Ζαφείρη ή Ζαφειρόπουλου και ανιψιός του ηγούμενου της Μονής Λουκούς και φιλικού, Νεόφυτου Ζαφείρη ή Ζαφειρόπουλου (στοιχεία που προκύπτουν από την διαθήκη του Νεόφυτου Ζαφείρη). Αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος. Το πατρικό τους σπίτι στον Άγιο Ιωάννη είναι το πρώην Αθανασίου Ροζολή και Τσαγκαρόγιαννη και σήμερα Γερμανών. Δεν γνωρίζουμε αν είχαν σπίτι και στο Άστρος.

Το αρχοντικό των Ζαφειροπουλαίων στον Άγιο Ιωάννη (σήμερα ιδιοκτησία Γερμανών). Βρίσκεται πάνω από την πηγή Σουληνάρι (βλέπε και: Αρχοντικά του Αγίου Ιωάννη – Μέρος ΣΤ’)

Οι Ζαφειροπουλαίοι ασχολήθηκαν από μικρή ηλικία με το εμπόριο. Ο Πάνος εμπορευόταν στην Κωνσταντινούπολη, υπό Ρωσική προστασία, ο Κωνσταντίνος στην Ύδρα ή κατ’ άλλους στην Τεργέστη και ο Ιωάννης στην Μασσαλία. Ο Πάνος είχε μυηθεί στην Φιλική Εταιρία το 1820 στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τα αδέρφια του, τον προεστό Πάνο Σαρηγιάννη και άλλους. Παραμονές της Επανάστασης, όπως αναφέρει ο ίδιος σε έκθεσή του, διέλυσε το κατάστημά του στην Κωνσταντινούπολη και με όσα χρήματα διέθετε, επέστρεψε στην πατρίδα του για να συνδράμει στον αγώνα του 1821. Το γεγονός αυτό έγινε τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς ή τον Φεβρουάριο του 1821, σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια <<Νέα Δομή>>. Μαζί του έφτασαν και οι 2 αδερφοί του. Με την άφιξή τους κηρύχτηκε η επανάσταση στον Άγιο Ιωάννη (24 Μαρτίου 1821). Αμέσως μετά ο Ζαφειρόπουλος ορίστηκε κύριος οπλαρχηγός του χωριού, μαζί με τον Γεωργάκη Διγενή και την επόμενη μέρα (25η Μαρτίου) μετέβη στο στρατόπεδο των Βερβαίνων μαζί με πάνω από 100 Αγιαννίτες. Στο στρατόπεδο μετέβησαν και ο αδερφός του, Κωνσταντίνος, ο προεστός Πάνος Σαρηγιάννης και ο επίσης προεστός Γεώργιος Τροχάνης, ο οποίος ορίστηκε μάλιστα <<φροντιστής>> του κελαριού (στρατιωτικού φροντιστηρίου) των Βερβαίνων. (βλέπε και: Η κήρυξη της Επανάστασης του 1821 στον Άγιο Ιωάννη – Αγιαννίτες αγωνιστές)

Καθώς περνούσε ο καιρός, ο Πάνος, βλέποντας ότι το στρατόπεδο των Βερβαίνων ήταν ακέφαλο, την ώρα μάλιστα που ο αδερφός του Κωνσταντίνος και ο πεθερός αυτού, Πάνος Σαρηγιάννης, προμήθευαν με πολεμοφόδια το κελάρι, αποφάσισε να ιδρύσει ο ίδιος ένα ξεχωριστό στρατόπεδο στα Δολιανά και στο Δραγούνι. Το στρατόπεδο αυτό περιελάμβανε 400 περίπου στρατιώτες. Λίγο καιρό αργότερα, στις 18 Μαΐου 1821, έγινε η σκληρή μάχη Δολιανών – Δραγουνίου – Βερβαίνων, στις οποίες οι Έλληνες κατανίκησαν τον στρατό του Κεχαγιάμπεη. Στο Δραγούνι έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος ο Αγιαννίτης οπλαρχηγός, Γεωργάκης Διγενής, μαζί με άλλους 17 Αγιαννίτες συντρόφους του. Οι 18 αυτοί Αγιαννίτες υπηρετούσαν υπό τις διαταγές του Πάνου Ζαφειρόπουλου.

Το χωριό των Άνω Δολιανών, όπου έλαβε χώρα η ομώνυμη μάχη στις 18/5/1821. Εκεί κοντά, στο χωριό Δραγούνι, έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος ο Γεωργάκης Διγενής, πολεμώντας υπό τις διαταγές του Πάνου Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου.

Μετά από την μάχη, μεταφέρθηκε στις Ρίζες όπου συγκεντρώθηκε δύναμη 1000 ανδρών. Στη συνέχεια μετέφερε το στρατόπεδό του στο Στενό, όπου σώζονται μέχρι σήμερα τα ονομαστά <<Ταμπούρια του Άκουρου>>. Από το Στενό ηγήθηκε διαφόρων μαχών: 1) στο χωριό Ομέρ Τσαούση (νυν Σπαθοβούνι Κορινθίας), όπου οι Έλληνες νίκησαν με απώλεια μόλις 15 ανδρών, 2) στον Άγιο Σώστη (20 Ιουλίου 1821), με ήττα των Ελλήνων, 3) στη Γράνα, με νίκη των Ελλήνων και 4) στο Μουχλί, όπου οι Έλληνες νίκησαν και καταδίωξαν τους Τούρκους μέχρι τα τείχη της Τριπολιτσάς.

Στις 19 – 20 Ιουνίου 1821 οι ντόπιοι προεστοί και οπλαρχηγοί παρέθεσαν γεύμα στον πρίγκιπα Δημήτριο Υψηλάντη και σε σημαντικούς στρατιωτικούς (π.χ. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κ.α.), στην Σχολή Καρυτσιώτη του Άστρους (νυν Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους). Εκεί, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος είπε στον πρίγκιπα Υψηλάντη ότι είχε ορκιστεί να μην κουρευτεί ή ξυριστεί πριν ελευθερωθεί η πατρίδα. Τότε ο Υψηλάντης τον ρώτησε: <<Ώστε Άκουρος θα μείνεις ;;>>. Έτσι προέκυψε το γνωστό παρατσούκλι <<Άκουρος>>. Ο Ζαφειρόπουλος, μάλιστα, τήρησε τον όρκο του.

Η Σχολή Καρυτσιώτη του Άστρους. Εδώ έλαβε χώρα το περίφημο <<Κολοκοτρωνέϊκο τραπέζι>> στις 19/6/1821.

Από το Στενό, το στρατόπεδο μεταφέρθηκε στην Βολιμή, πλησίον της Τριπολιτσάς, μέσα στη νύχτα. Το στρατόπεδο αυτό οχυρώθηκε με χαντάκια, 2 πυροβόλα και 2000 στρατιώτες. Έκτοτε δεν βγήκε κανένας Οθωμανός από την Τριπολιτσά, ενώ ο Κολοκοτρώνης έκανε διαπραγματεύσεις με τους Αλβανούς. Τότε ο Ζαφειρόπουλος κατέστρωσε ένα ειδικό σχέδιο για την κατάληψη της Τριπολιτσάς, χωρίς να ενημερώσει κανέναν από τους άλλους οπλαρχηγούς. Ιδού τι γράφει σε επιστολή του προς τον βασιλιά Όθωνα, το 1847, για το σχέδιό του:

<<Αλλά εγώ συλλαβών την ιδέαν να κάμω έφοδον εις την πόλιν διωργάνισα τους υπό την οδηγίαν μου στρατιώτας και ευρών αυτούς πρόθυμους μετά των άλλων αξιωματικών προσδιώρισα την ημέραν, την ώραν και το σύνθημα της εκτελέσεως χωρίς να γνωστοποιήσω τούτο εις ουδένα άλλον των προυχόντων και λοιπών αρχηγών των άλλων σωμάτων. Άμα ήλθεν η προσδιωρισμένη ημέρα και ώρα της εφόδου ώρμησαν όλοι οι αξιωματικοί και στρατιώται με απερίγραπτον γενναιότητα και ενθουσιασμόν και αμέσως εκυρίευσαν το κατά  την ονομαζομένην Πύλην Ναυπλίου κανονιοστάσιον ανοίξαντες δε και την πύλην εισήλθομεν όλοι μετά ξίφη εις χείρας και εκυριεύσαμεν εν μέρος της πόλεως. Οι δε Αλβανοί ορμήσαντες δια της πύλης των Καλαβρύτων εξήλθον κατά την συνθήκην του Κολοκοτρώνη έχοντες ως ενέχειρον μετ’ αυτών και τον Κολιόπουλον (Πλαπούτα) δεν ηδυνήθησαν όμως να εξέλθουν όλοι οι Αλβανοί ούτε ο Κεχαγιάμπεης, ούτε τα χαρέμια, διότι εισήλθον εις την πόλιν και τα λοιπά στρατεύματα, και ούτως έγινεν η άλωσις εξ ολοκλήρου της πόλεως και απέρασαν εν στόματι μαχαίρας όλους τους τούρκους, εξαιρουμένων ολίγων τινών αιχμαλωτισμένων εν οις ο Κεχαγιάμπεης μετά των χαρεμίων και ο Κιαμήλμπεης, δια την γενναίαν μου πράξιν της εφόδου υπέστην μίσος και φθόνος αντί επαίνων και ευχαριστήσεως. Αποσιωπώ τας αιτίας επί του παρόντος…>>

Με αυτό τον τρόπο λοιπόν, ο ευφυής στρατιωτικός Πάνος Ζαφειρόπουλος, συνέβαλε και με τις δικές του ενέργειες την άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), ένα πολυπόθητο όνειρο για τους Έλληνες που την πολιορκούσαν εδώ και 6 μήνες.

Μετά από αυτά εκστράτευσε, επικεφαλής 500 ανδρών και στρατοπέδευσε πλησίον του Ναυπλίου, όπου ενώθηκε με άλλα στρατιωτικά σώματα. Η πρώτη έφοδος κατά του Ναυπλίου απέτυχε και συνεκλήθη η Πρώτη Εθνοσυνέλευση του Επιδαύρου (Δεκέμβριος 1821). Παρόλα αυτά, ο Άκουρος καθώς και άλλοι Αργείοι και Κρανιδιώτες, συνέχιζαν την πολιορκία. Στα τέλη Ιανουαρίου 1822, μετέβη με τους 500 στρατιώτες του στην Κόρινθο, προκειμένου να εκστρατεύσει στην Στερεά Ελλάδα. Εκεί δέχτηκε 13 φιλέλληνες οι οποίοι ήθελαν να πολεμήσουν οικειοθελώς. Στη συνέχεια προσαρτήθηκαν και άλλοι 120 στρατιώτες, ως αντικατάσταση κάποιων που είχαν λιποτακτήσει, λόγω ραδιουργίας. Σύντομα, ο Ζαφειρόπουλος με το στρατιωτικό σώμα του, διάβηκε τον Ισθμό και πέρασε τα Μέγαρα, την Θήβα, τη Λιβαδειά και τελικά έφτασε στην Βελίτζα (νυν Τιθορέα Φθιώτιδας). Εκεί θα παρέμενε, με διαταγή του Αρείου Πάγου (της 14ης Φεβρουαρίου 1822), μέχρι να συγκεντρωθούν και άλλα στρατεύματα. Μετά από ένα δεκαήμερο, ο Άρειος Πάγος εξέφρασε με επιστολή του τα συγχαρητήρια του για το καλό όνομα που άκουσε για τον Άκουρο και: <<δια την ευταξίαν των στρατιωτών του και την καλήν του οικονομίαν>>. Μετά από ένα μήνα, δεν είχαν συγκεντρωθεί τα στρατεύματα και έτσι η εκστρατεία ματαιώθηκε και ο Άκουρος επέστρεψε στον Αγιάννη.

Σύντομα, δέχτηκε διαταγή να εκστρατεύσει ξανά στην Στερεά Ελλάδα με 350 άνδρες. Όταν όμως έφτασε στο Άργος αρρώστησε και επέστρεψε στον Αγιάννη, αφήνοντας το σώμα του στον Καπετάν Ζαχαριά. Αντί όμως να ξεκουραστεί, όπως του είχαν συστήσει οι γιατροί, στρατολόγησε 600 άνδρες και ξεκίνησε πάλι για την Στερεά Ελλάδα. Φτάνοντας στο Άργος, τον Ιούλιο του 1822, έμαθε για την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο. Ο Άκουρος ενώθηκε με το στρατιωτικό σώμα του Κολοκοτρώνη και πολέμησε στη Μάχη των Δερβενακίων (26 Ιουλίου 1822), η οποία απέβη νικηφόρα για τους Έλληνες. Σύντομα ο Ζαφειρόπουλος επέστρεψε στον Άγιο Ιωάννη, όπου λόγω ραδιουργιών, διαπίστωσε πως οι σχέσεις του με τους αγωνιστές και τους προεστούς είχαν ψυχρανθεί. Γι’ αυτό τον λόγο θα είχε παραιτηθεί από τον αγώνα αν η Πελοποννησιακή Γερουσία δεν του είχε αναγνωρίσει εγγράφως την συνεισφορά του. Έτσι συνέχισε ακάθεκτος την δράση του και σύντομα μετέβη με το σώμα του στους Μύλους και αργότερα στο Ντερβενάκι της Κορίνθου, όπου σε μία μικροσυμπλοκή έσωσε τη ζωή του Νικηταρά. Κατά την άλωση του Ναυπλίου στις 29 και 30 Νοεμβρίου 1822, ο Άκουρος παρέμεινε στη θέση του και δεν μετέβη εκεί προκειμένου να λαφυραγωγήσει, όπως πολλοί άλλοι.

Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος έφερε εκείνη την εποχή τον βαθμό του <<Αντιστράτηγου>>. Τον βλέπουμε μάλιστα να υπογράφει το πρακτικό εκλογής του Πάνου Σαρηγιάννη ως πολιτικό αρχηγό της Επαρχίας Αγίου Πέτρου, στις 18 Οκτωβρίου 1822.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών της Β’ Εθνοσυνέλευσης του Άστρους, η οποία έλαβε χώρα στα Αγιαννίτικα καλύβια (σημερινό Άστρος) την άνοιξη του 1823, διορίστηκε να διατηρήσει την τάξη στο χωριό με 150 στρατιώτες. Στις 20 Μαρτίου 1823 προήχθη σε στρατηγό, όπως βλέπουμε από έγγραφο που υπογράφει ο τότε Μινίστρος Εξωτερικών, Ιωάννης Κωλέτης. Ο Ζαφειρόπουλος συμμετείχε και στην Εθνοσυνέλευση και τον βλέπουμε να υπογράφει στο πρακτικό της συνέλευσης, στην τάξη των στρατιωτικών.

Κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1824, ο Ζαφειρόπουλος τάχτηκε με το πλευρό της κυβέρνησης και όχι με το πλευρό του Κολοκοτρώνη και άλλων επαναστατών. Στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους, διετάχθη να εκστρατεύσει στα Ύδρα με 350 άνδρες, όπου παρέμεινε μέχρι τις 6 Οκτωβρίου. Κατά την αποχώρησή του, μάλιστα, οι πρόκριτοι της Ύδρας τον ευχαρίστησαν με έγγραφο το οποίο τον επαινούσε για τον πατριωτικό ζήλο του, την ευπείθεια στους νόμους και την ευταξία των στρατιωτών του.

Τον Νοέμβριο του 1824, οι αδερφοί Ζαφειρόπουλοι ξεκίνησαν τις εργασίες αναστύλωσης του ερειπωμένου Φράγκικου Κάστρου του Παραλίου Άστρους και τελείωσαν τον Αύγουστο του 1825. Για την κατασκευή δαπανήθηκαν πάνω από 200.000 γρόσια (σύμφωνα με αναφορά της Ευφροσύνης χήρας Ιωάννη Ζαφειρόπουλου). Οι αδερφοί Ζαφειρόπουλοι εγκαταστάθηκαν, πλέον, μόνιμα στο Κάστρο και αποτέλεσαν τους πρώτους οικιστές του Παραλίου Άστρους. Πολλοί Αγιαννίτες τους ακολούθησαν και εγκαταστάθηκαν και αυτοί μόνιμα στο Παράλιο Άστρος, μεταξύ 1825 – 1828 και ύστερα. Αυτοί ήταν κυρίως αγωνιστές που άνηκαν στο στρατιωτικό σώμα του. Οι πρώτες Αγιαννίτικες οικογένειες που ακολούθησαν τους Ζαφειροπουλαίους ήταν ενδεικτικά: η οικογένεια Πάσχου, Λογοθέτη, Νικολαΐδη, Μαρούδη (ορισμένα μέλη της), Ζαφείρη (ορισμένα μέλη της), Κοράλλη, Μπόρτζου, Διαμαντή, Καραμπάτσου, Βασιλείου, Μακρή, Μπρεθέ, Γενοβέλη, Κωνσταντίνου κ.α., καθώς και οι Σπετσιώτικης καταγωγής οικογένειες Αβραντίνη και Νέστορα. Πληροφορίες για τους πρώτους οικιστές του Παραλίου Άστρους λαμβάνουμε από το υπόμνημα του Αγιαννίτη Μιχαήλ Λογοθέτη, ο οποίος διετέλεσε και πρώτος πρόεδρος του Παραλίου και από εκλογικούς καταλόγους του 1871 & 1881.

Το κάστρο του Παραλίου Άστρους, το οποίο ανακαινίστηκε από τους Ζαφειροπουλαίους το 1824 – 1825.

Η οικία του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους. Βρίσκεται στην νοτιοδυτική πλευρά του κάστρου. Εκεί έζησε από το 1825 έως το 1848.

Τον Απρίλιο του 1825, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος αιχμαλωτίστηκε πολεμώντας στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας. Μόλις το έμαθε ο  αδερφός του, Κωνσταντίνος, εκστράτευσε για τον σώσει, αλλά τελικά αιχμαλωτίστηκε και αυτός. Οι δύο αδερφοί απελευθερώθηκαν με ενέργειες του Πάνου Σαρηγιάννη και του αδερφού τους, Ιωάννη, μετά από ανταλλαγή με τους Οθωμανούς αδερφούς Σεχνετζίπιδες. Οι Ζαφειροπουλαίοι απελευθερώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1825.

Τον Δεκέμβριο του 1825, πέθανε ο προεστός Πάνος Σαρηγιάννης, ενώ τον Ιούλιο του 1826 πέθανε και ο αδερφός του, Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος. Ο θάνατος αυτών των δύο ανδρών λύπησε τόσο τον λαό της Θυρέας, όσο και τον ίδιο τον Άκουρο. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά σε επιστολή του το έτος 1847: <<Κατ’ εκείνη την εποχήν απεβίωσεν ο αείμνηστος Πάνος Σαριγιάννης και μετ’ ου πολύ ο μακαρίτης αδελφός μου Κωνσταντίνος, των οποίων ο θάνατος των δύο τούτων ανδρών, τους οποίους είχον ως δύο χείρας, τον μεν εις την επαρχίαν, το δε εις τον πολιτικόν βίον, μου έφερε πολλά προσκόμματα εις τους σκοπούς μου, σκοπούς αποβλέποντες όλως διόλου την πατρίδα…>>

Στις αρχές Ιουλίου 1826, το στρατιωτικό σώμα του Πάνου Ζαφειρόπουλου κατέσφαξε 400 άραβες σε ενέδρα που είχε στήσει στον Μεχμέτ αγά της Τριπολιτσάς. Αυτό ήταν πολύ βαρύ πλήγμα για τους Οθωμανούς. Γι’ αυτό ο Ιμπραήμ πασάς κατέστρεψε ολοσχερώς τον Άγιο Ιωάννη και ολόκληρη την επαρχία του Αγίου Πέτρου.

Στις αρχές Αυγούστου 1826, οι ορδές του Ιμπραήμ πασά εισέβαλλαν στην Κυνουρία και κατέστρεψαν ολοσχερώς όλα τα χωριά. Ο Άγιος Ιωάννης καταστράφηκε ολοσχερώς και όσοι επέζησαν κατέφυγαν στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους. Εκεί συγκεντρώθηκαν πάνω από 1200 άτομα. Ο Ιμπραήμ πολιόρκησε στις 5 – 6 Αυγούστου το Κάστρο και ηττήθηκε κατά κράτος από τους ανθρώπους που είχαν καταφύγει εκεί και τον Πάνο Ζαφειρόπουλο. Αυτή η νίκη ενίσχυσε το ηθικό των πολιορκημένων Ελλήνων και παράλληλα ταπείνωσε τον Ιμπραήμ πασά, ο οποίος στη συνέχεια πολιόρκησε την Μονή Προδρόμου στο Καστρί, όπου και εκεί ηττήθηκε σφοδρά.

Το 1828 ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, έφτασε στο Παράλιο Άστρος και φιλοξενήθηκε από τους Ζαφειροπουλαίους. Η παράδοση λέει ότι ο Καποδίστριας βάπτισε την κόρη του Κωνσταντίνου Ζαφειρόπουλου, ο οποίος είχε πεθάνει το 1826 και την ονόμασε Ρηγίνα.

Στις 7 Μαΐου 1833, ο νεοεστεμμένος βασιλιάς Όθων αποβιβάστηκε στο λιμάνι του Παραλίου Άστρους, του προσφέρθηκε γεύμα στην Σχολή Καρυτσιώτη του Άστρους και φιλοξενήθηκε στο Κάστρο των Ζαφειροπουλαίων. Ο Πάνος δώρισε, συμβολικά, το κάστρο του στον βασιλιά. Λέγεται μάλιστα πως το βασιλικό ζεύγος εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την κομψότητα και την ομορφιά της Ρηγίνας, κόρης του Κωνσταντίνου Ζαφειρόπουλου, που η βασίλισσα Αμαλία ζήτησε από τους γονείς της να την πάρει μαζί της στα ανάκτορα και να την κάνει αργότερα <<Κυρία των τιμών>>. Οι γονείς της όμως αρνήθηκαν ευγενικά. Έκτοτε, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος είχε αναπτύξει μία πολύ καλή σχέση με τον βασιλιά, γεγονός το οποίο βλέπουμε από την εκτίμηση που του έδειχνε μέσα από επιστολές που έστελνε στον Όθωνα.

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος πέθανε το 1848 και ενταφιάστηκε στο νησί του Παραλίου Άστρους ή κατ’ άλλους στο μεγάλο αγρόκτημά του στη θέση <<Συκιά>> του Άστρους. Το πιο πιθανόν είναι να ενταφιάστηκε στο Παράλιο Άστρος, αφού για πολλά χρόνια σωζόταν το μνήμα μου, το οποίο βρισκόταν εκεί που υπάρχει σήμερα το Θέατρο. Μάλιστα, σε κάθε επέτειο της 25ης Μαρτίου τελούταν και επιμνημόσυνη δέηση στον τάφο του. Ο Ζαφειρόπουλος ήταν παντρεμένος με την Μαριώ (άγνωστο το επίθετό της) και είχε αποκτήσει 3 παιδιά: τον Εμμανουήλ (1839 – 1918), ο οποίος άλλαξε το επώνυμό του σε <<Άκουρος>>, την Πολυξένη σύζυγο του ιατρού Θ. Βάβαρη και την Ελένη σύζυγο του ταγματάρχη Ιωάννη Μοσχόπουλου.

Επιμνημόσυνη δέηση στο μνήμα του Άκουρου το 1934. Το μνήμα του βρισκόταν στην νότια πλευρά του λόφου (Νησί), εκεί που βρίσκεται σήμερα το θέατρο (πηγή: Astrosparalio.gr)

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος τιμήθηκε πολλές φορές από το κράτος για τον πατριωτισμό του και το ήθος του. Το 1844 προβιβάστηκε στον βαθμό του συνταγματάρχη με διάταγμα του Βασιλιά Όθωνα. Το 1838 παρασημοφορήθηκε με τον <<αργυρούν σταυρό των Ιπποτών>> ως αντισυνταγματάρχης και υπολοχαγός της φάλαγγας και το 1839 με τον χρυσό σταυρό. Ο Ζαφειρόπουλος, όμως, τιμήθηκε ιδιαίτερα και από την κοινωνία της περιοχής μας. Στην πλατεία του Παραλίου Άστρους έχει στηθεί προτομή του, ενώ το όνομά του φέρουν οδοί στο Παράλιο και στο Άστρος.

Η προτομή του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου στην Πλατεία του Παραλίου Άστρους.

Πηγές

  • Νικολάου Ι. Φλούδα – Θυρεατικά, τόμος Γ’, Αθήνα 1983
  • Κ. Χασαπογιάννη, Ι. Κουσκουνά, Ι. Κακαβούλια – Θυρεάτις Γη, Αθήνα 1981
  • Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, τόμος 13ος, εκδόσεις Νέα Δομή, Αθήνα 1996

Ιωάννης Δ. Κουρμπέλης

Επιμέλεια-Παρουσίασης:Φώτης Τζιβελόπουλος

 

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Διαβάζουμε με ενδιαφέρον τις σειρές Εκλησίες, Αρχοντικά ,ιστορία του Αγγιάννη κλπ .Συγχαρητήρια στον συμπολίτη μας Γιάννη Κουρμπέλη που επιμελήθηκε και παρουσίασε όλα αυτά για τον τόπο μας που ήταν με πολλούς άγνωστα και με τον ηλεκτρονικό τύπο μπορούν να γίνουν εύκολα προσβάσιμα αφού τα σχετικά βιβλία είναι δύσκολα να τα βρούμε.

    Συγχαρητήρια και στο φίλο μας Φώτη Τζιβελόπουλο μου ανέλαβε την πρωτοβουλία “Αγαπάμε τον τόπο μας ..” και την υπηρετεί σωστά σε πολλούς τομείς και θα βοηθήσει πολύ στο μέλλον τον τόπο μας, έχουμε πολλά μπροστά μας.

    Θέλουμε να ρωτήσουμε αν κανένας γνωρίζει που μπορούμε να βρούμε τα δύο βιβλία
    Νικολάου Ι. Φλούδα – Θυρεατικά, τόμος Γ’, Αθήνα 1983
    Ι. Κακαβούλια, Ι. Κουσκουνά, Κ. Χασαπογιάννη – Θυρεάτις Γη, Αθήνα 1981

    Θέλουμε να προτείνουμε μια ιδέα, όλα τα άρθρα να μαζευτούνε , νομίζουμε σχετικά εύκολα το Αstros Kynouria News μπορεί να το κάνει εύκολα τώρα γιατί στήθηκε σωστά και έξυπνα . ένα θέμα ας προτείνουμε “Ιστορία του Αγιάννη Κυνουρίας ” ,ο Γιάννης Κουρμπέλης ξέρει καλύτερα από μας ποιός θα είναι αυτός ο τίτλος είναι δική του δουλειά ,η ακόμα επίσης και με το όνομα του συγγραφέα Γιάννη Κουρμπέλη , ο Φώτης μπορεί να το κάνει εύκολα.(η αναζήτηση δεν είναι τέλεια μερικά χάνονται>

    Φιλικά

    • Κύριε Κουρόγιωργα ευχαριστώ για τα επαινετικά σας λόγια !! Το βιβλίο του Νικόλαου Φλούδα υπάρχει σε πολλά παλαιοβιβλιοπωλεία (και ηλεκτρονικά). Όσο για το βιβλίο <> πιθανόν να είναι εξαντλημένο… Ευχαριστώ !!

  2. Κύριε Κουρόγιωργα ευχαριστώ για τα επαινετικά σας λόγια !! Το βιβλίο του Νικόλαου Φλούδα υπάρχει σε πολλά παλαιοβιβλιοπωλεία (και ηλεκτρονικά). Όσο για το βιβλίο <> πιθανόν να είναι εξαντλημένο… Ευχαριστώ !!

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here