ΠΟΠΗ ΒΡΑΧΙΩΤΗ – ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

1

Γράφει η  Χρυσούλα και Στέλιος Παπαντώνης

 Η ανθρωπότητα, αλίμονο, ζει ημέρες φοβερής απειλής, με καθημερινές απώλειες συνανθρώπων μας και με ορατό τον κίνδυνο μεγαλύτερης εξάπλωσης του κακού.

Πάντως τα παιδιά διώξανε και φέτος, ακριβώς πριν από έναν μήνα, τον καημένο τον Κουτσοφλέβαρο. Ο ήχος από τα κουδούνια ή από τα κονσερβοκούτια, αρμαθιασμένα με σύρμα, συνταιριασμένος με των παιδιών το ρυθμικό σάλαγο:

Φύγε, Κουτσοφλέβαρε,

Έμπα, Μάρτη, με χαρά…

πρόλαβε ν’ ακουστεί στους δρόμους της πολίχνης μας, κατά την πατροπαράδοτη συνήθεια.. Ήταν λίγες μέρες πριν υποχρεωθούμε, λόγω κορονοϊού, ως χώρα και ως λαός να περιοριστούμε στα σπίτια μας πιστοί στις παραινέσεις των ειδικών και στις κυβερνητικές Αποφάσεις και εντολές.

Όλοι κατανοούμε τη σοβαρότητα της απειλής και την αναγκαιότητα εφαρμογής των μέτρων και, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, πειθαρχούμε. Πειθαρχούμε και  ε λ π ί ζ ο υ μ ε.

Προσωπικά πάντως είχα ένα παράπονο από το Μάρτη, που ενώ είχε διαδεχθεί 2 κατά σειρά άβρεχους μήνες, μπήκε και εκείνος στο χορό  ά β ρ ε χ ο ς.

– Βρε παλουκοκαύτη, του έκραζα κάθε μέρα, με πανηγυρισμούς σε καλωσόρισαν οι άδολες παιδικές ψυχές προγκίζοντας σακάτη μήνα και εσύ ήρθες αχάριστος; Έτσι τον ξεμπρόστιαζα, είναι αλήθεια, οργισμένος.

– Μα το παρακάνεις και εσύ, μου λέει γελώντας η Χρυσούλα, η σύζυγος μου. Κρατάς μούτρα του μήνα. Τι είναι αυτά;

– Ναι! Δε βλέπεις τι γίνεται; Ο κήπος διψάει. Όλη η φύση στέγνωσε. Ήρθε και η διπλή γιορτή του Ευαγγελισμού, που βέβαια την εορτάσαμε στα σπίτια μας, χωρίς βροχή.

Όμως κατά το διήμερο 26 και 27 Μαρτίου μια ευεργετική βροχούλα διαρκείας μας… ξεδίψασε.

– Τώρα τι λες Στέλιο;

– Τώρα μάλιστα. Είναι καλός Μάρτης.

Οι λιακάδες, που ακολούθησαν έκαμαν τα καλοποτισμένα φυτά να… ξαναζωντανέψουν και να λαμποκοπούν!

Σήμερα, Κυριακή, 29 Μαρτίου, κατά τις 10 το πρωί βγήκα στην αυλή, πίσω από το σπίτι και χόρτασα φως, αρώματα και χρώματα. Οι ανθισμένες ποικιλόχρωμες φρέζες, οι βιολέτες της Χρυσούλας και τα χαμογελαστά ξινόδεντρα σκορπούν τις μεθυστικές τους μυρωδιές και μαλακώνουν τον πόνο της πανδημίας.

Από το διπλανό σπίτι οι νοικοκυραίοι απουσιάζουν σχεδόν μόνιμα. Στον κήπο τους τα 4 ξινόδεντρα, σωστές ανθοδέσμες, μοσχοβολούν, ενώ ο μπόλικος ακάλυπτος χώρος, πολύ καρπερός λαχανόκηπος παλιότερα, τώρα σκεπάζεται από πυκνή πρασινάδα. Ανάμεσα στις αγριάδες και στους βέλιουρες (καλαμάγρες) ξεπροβάλλουν ολάνθιστα αγριολούλουδα: ολοκίτρινες μαργαρίτες, μολόχες, ποικιλόμορφα αγκάθια, αγριοτρίφυλλα, σκουλαρικάτες τσουκνίδες και πληθώρα από ανώνυμα αγριόχορτα, με λίγα λόγια, ένα ευρύ αντιπροσωπευτικό δείγμα των βοτάνων της ελληνικής γης. Ανάμεσά τους και λίγες βιαστικές παπαρούνες. Οι πολλές αργούν ακόμη.

Τα αγναντεύω, τα χαίρομαι και λησμονώ. Μα όλα τα ταπεινά βλαστήματα του ακαλλιέργητου κήπου και μαζί τα ξινόδεντρα έχουν, βλέπω, μουσαφιραίους. Ευκίνητα, μικροσκοπικά πετούμενα, οι ευλογημένες μέλισσες, πετούν από λουλούδι σε λουλούδι ψάχνοντας το θησαυρό τους, την πρώτη ύλη για το αγιοκέρι και το μέλι το γλυκύτατο. Ο βόμβος τους συμπληρώνει την πανηγυρική ατμόσφαιρα του ανοιξιάτικου πρωινού.

– Σε πόσα άραγε φυτά τρυγούν οι ακούραστες μέλισσες τη σοδειά τους; ρωτάω τη Χρυσούλα

– Πού να ξέρω; Γνωρίζω πάντως πως το ανθόμελο, αυτό που προέρχεται από ποικιλία ανθέων, είναι μέλι άριστης ποιότητας.

– Είναι, επομένως, πολυσυλλεκτικές οι μέλισσες;

– Ασφαλώς.

– Ξέρεις, Χρυσούλα, τι σκέπτομαι τώρα; Όπως πολυσυλλεκτικές είναι οι μέλισσες, όμοια πολυσυλλεκτική είναι και η Τριπολιτσιώτισσα δασκάλα Πόπη Βραχιώτη – Λυμπεροπούλου, η συγγραφέας του βιβλίου ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (εκδόσεις Ι Σιδέρη), που είχε την ευγενική καλοσύνη να μας χαρίσει ο επιστήθιος φίλος μας Χριστόφορος Αδαμόπουλος (συσπουδαστής μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης 1956-1958).

Στο υπέροχο βιβλίο, το οποίο η ίδια συγγραφέας το χαρακτηρίζει πολυθεματικό, παραθέτει και παρουσιάζει πλείστα όσα βιώματα του ελληνισμού από την προϊστορική εποχή ως τις ημέρες μας. Τεκμηριώνει με ντοκουμέντα, με περιγραφές, με φωτογραφικό υλικό τη λατρεία της προς την πατρίδα χωρίς κραυγές, χωρίς λαϊκισμούς και πλουτίζει τις γνώσεις του αναγνώστη, ενθαρρύνοντάς τον στην κρίσιμη ώρα, επιτυγχάνοντας το σκοπό της, όπως η ίδια η δημιουργός τον θέτει στην εισαγωγή της: «Σκοπός της συγγραφής του (του βιβλίου εννοείται), κατά κύριο λόγο, ήταν η διαχρονική παρουσία του Ελληνισμού και σε περιοχές στον ευρύτερο γαιοπολιτικό χώρο…»

Και πιο κάτω η ίδια θα ομολογήσει ότι στην προσπάθεια της συνάντησε «δυσκολίες, οι οποίες αφορούσαν τη συλλογή, την έρευνα και τον έλεγχο ιστορικών πληροφοριών τόσων αιώνων…»

Κατά την εκτίμηση του μέσου αναγνώστη, η προσπάθεια της συμπατριώτισσάς μας υπήρξε πολύ κοπιαστική και πολυδάπανη, ενώ η όλη της εργασία εμφανίζεται εντυπωσιακά πρωτότυπη. Δικαίως τώρα η συγγραφέας δρέπει και απολαμβάνει τους καρπούς του μόχθου της. Με άλλα λόγια βιώνει τη γνήσια χαρά και ικανοποίηση.

Δε χρειάζεται να ευχηθούμε, όπως συνηθίζεται, να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο. Από μόνο του ταξιδεύει και πολύ καλά μάλιστα.

Μαζί με τα ολόθερμα συγχαρητήρια μας για τον άθλο, θα ευχηθούμε στη δασκάλα, που ακόμη διδάσκει, να είναι πάντα γερή και δημιουργική.

 

Χρυσούλα και Στέλιος Παπαντώνης

Άστρος Κυνουρίας 29-3-2020

 

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Φίλτατοι και αγαπημένοι Χρυσούλα και Στέλιο, μήνυμα ζωής, αισιοδοξίας και ευαισθησίας το γράμμα σας. Δίδαγμα σωστής ανάλωσης του χρόνου εντός των τειχών. Φως στα σκοτάδια της σωστής πληροφόρησης. Φάρος αλλαγής πορείας του ανθρώπου. Μπράβο σας και μπράβο στη συγγραφέα του βιβλίου. Βοηθήστε μας να το βρούμε!

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here