«Πυριτιδαποθήκη» ο Κάμπος της Θυρέας.

0

Γράφει ο Νίκος Πολυμενάκος

«Πυριτιδαποθήκη» έτοιμη να «εκραγεί», ανά πάσα στιγμή, αποτελεί η περιοχή του Κάμπου. Ξερόχορτα που σε πολλές περιπτώσεις συναγωνίζονται στο ύψος τα λιόδεντρα ή «αγκαλιάζουν» ασφυκτικά τους στύλους της ΔΕΗ, αφημένα λιόκλαρα από την περίοδο της συγκομιδής ή του κλαδέματος , σκουπίδια κάθε λογής δημιουργούν ένα σκηνικό και μια πραγματικότητα έντονης ανησυχίας και προβληματισμού.

Η ανησυχία και ο προβληματισμός αυτός επιτείνονται, αν λάβουμε υπόψη μας τις έντονες κλιματικές αλλαγές στα τελευταία χρόνια (αύξηση της θερμοκρασίας, παρατεταμένοι καύσωνες, ισχυροί άνεμοι) αλλά και το χρόνιο πρόβλημα της κατάστασης και προσπελασιμότητας των «αγροτικών δρόμων» στην περιοχή του Κάμπου.

Η κατάσταση ειδικότερα των αγροτικών δρόμων του Κάμπου χαρακτηρίζεται τραγική. Στους περισσότερους δρόμους , ακόμη και στους «κεντρικούς», με δυσκολία περνάει ένα μικρό αυτοκίνητο, ενώ όταν δύο αυτοκίνητα διασταυρώνονται αρχίζει μια περιπέτεια. Δρόμοι απροσπέλαστοι. Σε πολλά σημεία οι «επίσημοι» δρόμοι έχουν εδώ και πολλά χρόνια κλείσει και οι οδηγοί αναζητούν περάσματα μέσω παρακείμενων χωραφιών, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό «νέους δρόμους» που επιφέρουν έντονες διαμαρτυρίες αλλά και διενέξεις. Σε άλλες περιπτώσεις οι ελιές έχουν καλύψει σε τέτοιο σημείο τους δρόμους ώστε η κυκλοφορία των οχημάτων να καθίσταται αδύνατη. Αλλού οι μάντρες και τα συρματοπλέγματα περίφραξης αντί να διευρύνουν «τρώνε» τους δρόμους…

Και αν μέχρι σήμερα το πρόβλημα αυτό δημιουργεί δυσκολίες και εμπόδια στους καλλιεργητές ,στους όποιους επαγγελματίες , στους αρκετούς μόνιμους κατοίκους και πολλούς παραθεριστές της καλοκαιρινής περιόδου που διαμένουν σε παραθεριστικές κατοικίες ή στις δεκάδες «αγροτικές αποθήκες» ( τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνονται στην περιοχή του Κάμπου), τι θα συμβεί σε μια πιθανή κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

Κάμπος και…αχταρμάς.

Η χρήση του Κάμπου, αν και συνυφασμένη διαχρονικά με την καλλιέργεια της ελιάς, τις τελευταίες δεκαετίες απέκτησε σταδιακά μια νέα μορφή. Χωρίς όμως σχέδιο, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς τις απαραίτητες μελέτες και το κυριότερο χωρίς τις απαιτούμενες προϋποθέσεις –υποδομές μία νέα πραγματικότητα διαφορετικών δραστηριοτήτων παρουσιάζεται σήμερα εδώ. Δραστηριότητες αντιθετικές και αλλοπρόσαλλες που είναι αδύνατο αρμονικά και απρόσκοπτα να συνυπάρξουν. Ανεξαρτήτως όμως από το αν και πότε θα αποφασίσουμε για το ποια θα πρέπει να είναι η χρήση της γης του Κάμπου ή αν θα συνεχίσουμε να «εμπλουτίζουμε» απερίσκεπτα και επιπόλαια αυτόν τον επικίνδυνο και χωρίς καμία προοπτική αχταρμά πολλαπλών δραστηριοτήτων, αποτελεί αναγκαιότητα (για πολλούς και σημαντικούς λόγους – η τραγωδία της Ανατολικής Αττικής θα πρέπει να μας προβληματίζει) η δημιουργία επίσημων και χαρακτηρισμένων κοινόχρηστων αγροτικών δρόμων στην περιοχή του Κάμπου της Θυρέας .

Λωρίδες Δουλείας Διόδου-Διέλευσης και όχι Δρόμοι…

Γιατί εμείς μπορεί να αποκαλούμε ως αγροτικούς ή κοινόχρηστους δρόμους το δαιδαλώδες «αγροτικό» οδικό δίκτυο του κάμπου, αλλά όλοι αυτοί οι «δρόμοι» ούτε «αγροτικοί» ούτε «κοινόχρηστοι» είναι. Αποτελούν απλώς λωρίδες δουλείας διόδου ή διέλευσης και τίποτα περισσότερο. Λωρίδες δουλείας διέλευσης στις οποίες ο Δήμος τυπικά δεν έχει την ευθύνη ή δικαιοδοσία της συντήρησης, αποκατάστασης, βελτίωσης. Λωρίδες δουλείας η ύπαρξη και χρηστικότητα των οποίων επαφίεται αίολη στη βούληση των εκάστοτε δουλευόντων και δικαιούχων. Και μπορεί πόλεις και οικισμοί να «ξεχείλωσαν» με άναρχο και συχνά επικίνδυνο τρόπο – όπως κατέδειξε και η πρόσφατη τραγωδία στην Ανατολική Αττική – και με την ανοχή κρατικών λειτουργών, φορέων και θεσμών, μπορεί το Συμβούλιο της Επικρατείας και οι ανώτατοι δικαστές να μην δέχονται την αναγνώριση δημοτικών, αγροτικών και κοινοτικών οδών με απλές διοικητικές πράξεις σε εκτός σχεδίου περιοχές ( θεωρούν ότι αυτό δεν αποτελεί τοπική, αλλά της Πολιτείας υπόθεση) από την άλλη όμως εν έτει 2020 δεν είναι τιμητικό για την ελληνική Πολιτεία και οδηγούμαστε σε διάφορους παραλογισμούς και τραγελαφικές καταστάσεις με το να μην αναγνωρίζουμε ως νομίμως υφιστάμενους κοινόχρηστους δρόμους τους ονομαζόμενους «αγροτικούς» δρόμους (ως αγροτικοί δρόμοι στην πραγματικότητα χαρακτηρίζονται οι προϋφιστάμενοι του 1923!). Πότε επιτέλους η Πολιτεία θα προβεί στη νομοθέτηση των αυτονόητων και ως έχει την υποχρέωση;

Οι δικές μας ευθύνες.

Πριν όμως, για άλλη μια φορά και ως είθισται, αναφερθούμε ή επιχειρήσουμε να επιρρίψουμε τις ευθύνες στην όποια Δημοτική Αρχή ή Πολιτεία (οι οποίες κληρονομούν από την προηγούμενη και κληροδοτούν, συνήθως, στην επόμενη τα πάμπολλα προβλήματα του τόπου) θα πρέπει να αντιληφθούμε και να αποδεχθούμε τις δικές μας ευθύνες, ατομικά και συλλογικά όλων ημών των οικούντων και παροικούντων την «Ιερουσαλήμ».

Γιατί όποια καλή διάθεση και να υπάρχει στο Δήμο και σε όποια ενέργεια και αν προβεί ο Δήμος πώς θα λυθεί το πρόβλημα των αγροτικών δρόμων στην περιοχή του Κάμπου αν όλοι εμείς αρνούμαστε πεισματικά να παραχωρήσουμε έστω μια πιθαμή γης; Να εκριζώσουμε ένα ή δύο λιόδεντρα, να κόψουμε έστω μερικά λιόκλαδα; Δεν αντιλαμβανόμαστε πως με την παραχώρηση λίγης γης, για τη βελτίωση και λειτουργικότητα των «αγροτικών» δρόμων , όχι μόνο δε ζημιωνόμαστε αλλά πολλαπλά κερδίζουμε όλοι; Αν, για παράδειγμα, τα νερά του Αναβάλου, ζητούμενο και απαίτηση της τοπικής κοινωνίας, τα φέρναμε κάποτε και στην περιοχή μας, πώς και από πού θα «οδηγούνταν» στον Κάμπο; Γιατί σίγουρα είναι αδύνατο μέσω των υπαρχουσών λωρίδων δουλείας…

Σκέφτομαι κάθε φορά που περιδιαβαίνω τον κάμπο πόσο σημαντικό και προσοδοφόρο θα ήταν η ύπαρξη ενός ή δύο κάθετων οδικών αξόνων -χωμάτινων διαδρομών μεταξύ του Άστρους και του Παραλίου Άστρους που θα προσέφερε τη δυνατότητα σε ποδηλάτες και περιπατητές (οι οποίοι τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνονται στον κεντρικό δρόμο Άστρους – Παραλίου Άστρους) να γνωρίζουν και να θαυμάζουν τα μοναδικά υπεραιωνόβια λιόδεντρα –φυσικά μνημεία της Θυρέας. Οι δρόμοι της ελιάς… Και όταν παρατηρώ αυτή την τραγική πραγματικότητα…

Νίκος Πολυμενάκος

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here