Πώς να εξηγήσεις το ρατσισμό σε ένα παιδί;

0

Eίναι πραγματικά υπέροχο το γεγονός ότι στην σημερινή κοινωνία καλούμαστε να συνυπάρξουμε σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη με ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες, πολιτισμούς, θρησκείες. Δυστυχώς όμως κάποιες φορές η διαφορετικότητα όπως κι αν εκφράζεται, δεν είναι αποδεκτή από όλους δημιουργώντας πολλά προβλήματα.

Με τις διαμαρτυρίες που διαδραματίστηκαν στις ΗΠΑ μετά την άδικη δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζόρτζ Φλόιντ, το ζήτημα του ρατσισμού επανήλθε για μια ακόμα φορά στο προσκήνιο. Η μόνη ελπίδα για να αλλάξουν αυτές οι ιδέες, είναι να εμπνεύσουμε στην νέα γενιά το όραμα του σεβασμού στην διαφορετικότητα.

Ωστόσο, κάποιοι γονείς  δυσκολεύονται να μιλήσουν στα παιδιά τους για τον ρατσισμό, είτε γιατί δεν γνωρίζουν τον τρόπο είτε γιατί  ανησυχούν για την έκθεση των παιδιών τους σε ζητήματα όπως ο ρατσισμός και οι διακρίσεις σε νεαρή ηλικία, είτε γιατί  δεν αισθάνονται άνετα να συζητούν. Πάντως ακόμα και οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι όσο πιο νωρίς μιλήσουν οι γονείς σχετικά με το θέμα της διαφορετικότητας τόσο το καλύτερο. Μαλιστα τα μωρά παρατηρούν φυσικές διαφορές, συμπεριλαμβανομένου του χρώματος του δέρματος, ήδη από έξι μηνών, ενώ μελέτες έχουν δείξει ότι από την ηλικία των πέντε ετών, τα παιδιά μπορούν να παρουσιάσουν σημάδια φυλετικής προκατάληψης. Η παράβλεψη ή η αποφυγή του θέματος δεν προστατεύει τα παιδιά, αντιθέτως φέρνει μη θεμιτά αποτελέσματα.

«Γιατί πρέπει να το πούμε αυτό;», ήταν η ερώτηση της πεντάχρονης στον πατέρα της, Denis Adide, όταν είδε ένα πανό με το σύνθημα «Οι Ζωές των Έγχρωμων Αξίζουν» («Black Lives Matter»). «Αυτή είναι η πραγματικότητα για ένα μαύρο παιδί, αυτή είναι η πραγματικότητα για μένα ως μαύρο πατέρα», λέει ο Denis στο BBC.  «Ξέρω ότι υπάρχουν παιδιά που ασχολούνται με την ιστορία των Μαύρων για πρώτη φορά στη ζωή τους», προσθέτει.

Μάλιστα υποστηρίζει ότι πολλά μαύρα παιδιά έχουν επηρεαστεί από την ιστορία του Τζορτζ Φλόιντ. Αναφέρει ότι η κόρη του φίλου του, κλαίγοντας, αναρωτιόταν εάν ήταν ασφαλής ή όχι, λόγω του χρώματος του δέρματός της, και εάν θα έπρεπε να ανησυχεί ή όχι για τη ζωή της. «Είναι μία αφύπνιση ίσως, για τα παιδιά, αλλά δυστυχώς αγχωτική, έντονα αγχωτική». Ο Denis λέει ότι μέρος της δουλειάς του ως γονέα είναι να διδάξει στα παιδιά του τι σημαίνει να μεγαλώνεις με πιο σκούρο δέρμα.

Υποστηρίζει ότι οι αστυνομικοί τον έχουν σταματήσει και ψάξει πολλές φορές, τόσο ως ενήλικος, όσο και ως παιδί, και λέει ότι «δυστυχώς» θα πρέπει να προετοιμάσει τον τετράχρονο γιο του για την ίδια αντιμετώπιση. Περιμένει ότι διάφορες συζητήσεις θα ανακύψουν με τις κόρες του, ιδιαίτερα για την εικόνα του σώματος. Η μεγαλύτερη κόρη του ήταν «ενθουσιασμένη», όταν ο καθηγητής της στο μάθημα της γυμναστικής, στο σχολείο της, ήταν, επίσης, μιγάς. Είπε στον πατέρα της, «ο δάσκαλος σήμερα είχε μαλλιά σαν τα δικά μου και δέρμα που έμοιαζε με το δικό μου».

Η Georgena Clarke έχει επίσης αντιμετωπίσει παρόμοιες συζητήσεις με τα επτάχρονα δίδυμά της, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Το ζήτημα του χρώματος του δέρματος ετέθη για πρώτη φορά από την κόρη της. Λέει ότι η έλλειψη ποικιλομορφίας στην περιοχή της οδήγησε την κόρη της ναπεράσει μια φάση, όπου χαιρετούσε στο δρόμο όλους τους Μαύρους, διότι «βλέποντάς τους τόσο σπάνια, νόμιζε ότι όλοι όσοι ήταν μαύροι ήταν συγγενείς μας».

Ήταν το μόνο μαύρο παιδί στην τάξη της και μια μέρα, στην ηλικία των πέντε ετών, αρνήθηκε να βγει από το αυτοκίνητο, όταν έφτασαν στο σχολείο, λέγοντας «μαμά, δεν θέλω να είμαι η μόνη διαφορετική». «Δεν ήξερα τι να πω εκείνη τη στιγμή, και ήξερα τότε ότι δεν είχα κάνει αρκετά καλή δουλειά», λέει η Georgena. Η Georgena εξήγησε στην κόρη της ότι οι γονείς της μαμάς της ήταν Αφρικανοί και οι γονείς του μπαμπά της ήταν από τις Δυτικές Ινδίες, και όλοι σε αυτές τις χώρες «μας μοιάζουν». Χρησιμοποίησε βίντεο του YouTube, για να το αποδείξει. «Θέλω να είναι υπερήφανα για το γεγονός ότι είναι μαύρα και, επίσης, να μην αισθάνονται ότι λόγω της διαφορετικότητας τους θα αντιμετωπίζονται αρνητικά», λέει. «Αν τους μιλήσω για το ρατσισμό και τα κάνω να καταλάβουν ότι δεν θα αρέσουν σε μερικούς ανθρώπους λόγω της διαφορετικότητας τους, αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την αυτοεκτίμησή τους».

Ο Marvyn Harrison, πατέρας δύο παιδιών στο Λονδίνο ανησυχεί για τον τρόπο αντιμετώπισης του τετράχρονου γιου του, όταν ξεκινήσει τη φοίτησή του στο σχολείο, το φθινόπωρο. «Ο γιος μου έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Πρόκειται για μια μεγάλη πρόκληση για έναν μαύρο άνδρα. Την εμπιστοσύνη σε κάποιον που δεν είναι μαύρος, την κατανοώ ως κάτι που μοιάζει εκφοβιστικό, αυταρχικό ή απείθαρχο». Λέει ότι προσπαθεί να διδάξει στο γιο του έναν διαφορετικό κώδικα συμπεριφοράς για την περίοδο έναρξης του νέου του σχολείου. Περνούν μπροστά από αυτό καθημερινά, σταματούν για λίγα λεπτά, καθώς προσπαθεί να ενισχύσει το μήνυμα στο γιο του.

Ο Marvyn, ο οποίος ίδρυσε τη διαδικτυακή ομάδα «Dope Black Dads», σημαδεύτηκε από τη δική του εμπειρία στο σχολείο, όπου ένιωθε ότι οι εκπαιδευτικοί τον ξεχώριζαν αδίκως λόγω του χρώματος του δέρματός του, στέλνοντάς του ένα μήνυμα για χαμηλότερες φιλοδοξίες ζωής. «Πολύ συχνά αυτό που συμβαίνει με τα μαύρα παιδιά είναι ότι αρχίζουν να αναρωτιούνται γιατί αντιμετωπίζομαι διαφορετικά». Στη συνέχεια αρχίζουν να σκέφτονται την κατάσταση περισσότερο και γίνονται οι εσωστρεφείς στο σχολείο». Είναι αποφασισμένος να μην αφήσει τα παιδιά του να θεωρούν το μαύρο χρώμα ως κάτι αρνητικό και έχει διδάξει στο γιο του να κάνει καθημερινά θετικές σκέψεις.

Πώς να μιλήσετε στα παιδιά για το ρατσισμό

Συμβουλές από τη Unicef. Η διεθνής υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά, παρέχει τις παρακάτω συμβουλές:

Παιδιά κάτω των πέντε ετών:

  • Χρησιμοποιήσετε γλώσσα κατάλληλη για την ηλικία και εύκολη στην κατανόηση. Αναγνωρίστε και γιορτάστε τις διαφορές
  • Να είστε ανοιχτοί: Καταστήστε σαφές ότι είστε πάντα ανοιχτοί στις ερωτήσεις των παιδιών σας και ενθαρρύνετέ τα να έρχονται κοντά σας για τις απορίες τους. Εάν τα παιδιά σας επισημαίνουν άτομα που φαίνονται διαφορετικά – όπως τα μικρά παιδιά μπορούν συχνά να κάνουν από την περιέργεια – αποφύγετε να το παραβλέψετε ή αποσιωπήσετε καθώς θα αρχίσουν να πιστεύουν ότι είναι θέμα ταμπού.
  • Χρήση δικαιοσύνης: Τα παιδιά, ειδικά εκείνα των 5 ετών, τείνουν να κατανοούν αρκετά καλά την έννοια της δικαιοσύνης. Μιλήστε για το ρατσισμό ως κάτι το άδικο και γι’ αυτό πρέπει να συνεργαστούμε για να το βελτιώσουμε.

Παιδιά έξι έως έντεκα ετών:

  • Εκτίθενται ολοένα και περισσότερο σε πληροφορίες που ίσως θεωρούν δύσκολες για επεξεργασία. Να είστε περίεργοι. Να ακούτε και να θέτετε ερωτήσεις, είναι το πρώτο βήμα
  • Συζητήστε για τα ΜΜΕ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το διαδίκτυο ίσως είναι μια από τις κύριες πηγές πληροφόρησης των παιδιών σας
  • Μιλήστε ανοιχτά. Οι ειλικρινείς και ανοιχτές συζητήσεις ως προς το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα, ενισχύουν την εμπιστοσύνη. Αυτό τους ενθαρρύνει να απευθυνθούν σε εσάς για τις ερωτήσεις και τις ανησυχίες τους

Παιδιά άνω των δώδεκα ετών:

  • Οι έφηβοι μπορούν να κατανοήσουν σαφέστερα τις αφηρημένες έννοιες και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Ανακαλύψετε αυτά που ξέρουν. Τι έχουν ακούσει στα δελτία ειδήσεων, στο σχολείο, από φίλους;
  • Ρωτήστε τη γνώμη τους ως προς, π.χ., ειδησεογραφικά γεγονότα και εισάγετε διαφορετικές προοπτικές, για να βοηθήσετε στη διεύρυνση της κατανόησής τους
  • Ενθαρρύνετε τη δράση. Το να είσαι ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σημαντικό για πολλούς εφήβους. Κάποιοι μπορεί να έχουν αρχίσει να σκέφτονται για συμμετοχή σε διαδικτυακό ακτιβισμό. Ενθαρρύνετέ τους να το κάνουν ως ενεργό τρόπο για να ανταποκριθούν και να ασχοληθούν με φυλετικά ζητήματα.

tvxs.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here