Ρατσισμός στις ΗΠΑ: Οι εκτελέσεις μαύρων έχουν μεγάλο παρελθόν

0

Σε παρακαλώ δεν μπορώ να αναπνεύσω», ήταν η τελευταία φράση του άτυχου Τζορτζ Φλόιντ που δολοφονήθηκε από αστυνομικό στις 25 Μαϊου στις ΗΠΑ. Η δολοφονία του έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις και βίαια επεισόδια στη χώρα. «Ήταν μια σύγχρονη δολοφονία», δήλωσε η Αρίκα Κόλμαν, ιστορικός, πολιτιστικός κριτικός και συγγραφέας. «Αυτός ο άντρας βρισκόταν αβοήθητος στο έδαφος και ο αστυνομικός πίεζε με το πόδι του τον λαιμό του. Αυτός ο άντρας παρακαλούσε για τη ζωή του. Για μένα, αυτή είναι η απόλυτη επίδειξη δύναμης ενός ανθρώπου σε έναν άλλο. Η ιστορία άλλωστε έχει δείξει ότι μπορούν να σε δολοφονήσουν για οποιοδήποτε λόγο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Από το 1877 έως το 1950, περισσότεροι από 4.400 μαύροι άνδρες, γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν από λευκούς, σύμφωνα με την Πρωτοβουλία Ίσης Δικαιοσύνης. Οι μαύροι πυροβολήθηκαν, κάηκαν ζωντανοί, κακοποιήθηκαν και απαγχονίστηκαν από δέντρα. Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η βία εναντίον χιλιάδων μαύρων που δολοφονήθηκαν μετά τον εμφύλιο πόλεμο είναι ο πρόδρομος των επιτηρητικών επιθέσεων και των καταχρηστικών αστυνομικών τακτικών που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται εναντίον των μαύρων ανθρώπων, συνήθως με ατιμωρησία.

Ο θάνατος του Φλόιντ ήρθε έξι εβδομάδες μετά το περιστατικό στο Λούισβιλ του Κεντάκι, όπου αστυνομικός πυροβόλησε θανάσιμα την Μπρένα Τέιλορ, μια 26χρονη μαύρη γυναίκα, κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής τα μεσάνυχτα στο σπίτι της. Ήρθε 10 εβδομάδες μετά τη δολοφονία του Αχμούτ Άρμπερι, ενός 25χρονου μαύρου, ο οποίος κυνηγήθηκε από δυο λευκούς, πατέρα και γιο, που επέβαιναν σε ένα φορτηγό την ώρα που έκανε τζόκινγκ στη γειτονιά του στην Glynn της Τζόρτζια.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς οι θάνατοι αυτοί «έξυσαν πληγές από 400 χρόνια καταπίεσης των μαύρων». Κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας που ήταν η αιτία να αρρωστήσουν και να χάσουν τη ζωή τους δυσανάλογα περισσότεροι Αφροαμερικανοί, οι θάνατοι αυτοί δημιούργησαν μια οργή ενάντια στην καταπίεση που έγινε καταλύτης για εξεγέρσεις σε όλη τη χώρα και σε όλο τον κόσμο – από το Παρίσι έως το Σίδνεϊ της Αυστραλίας κι από το Άμστερνταμ στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής – καθώς χιλιάδες χύθηκαν στους δρόμους, απαιτώντας δικαιοσύνη και τερματισμό της αστυνομικής βίας.

Ο Μπράιαν Στίβενσον, ιδρυτής και διευθυντής της Πρωτοβουλίας Ίσης Δικαιοσύνης, που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό μέσω του ακτιβισμού και της εκπαίδευσης, δήλωσε ότι οι ρίζες των διαδηλώσεων βρίσκονται στην πραγματικότητα στο γεγονός ότι η χώρα δεν έχει ακόμη συμβιβαστεί με τη βάναυση ιστορία της δουλείας, των δολοφονιών και της συνεχιζόμενης καταπίεσης των μαύρων. Για πολλούς η δολοφονία του Φλόιντ, ήταν μια υπενθύμιση της βιαιότητας που αντιμετώπιζαν ιστορικά οι μαύροι.

Η «απανθρωπιά» συνδέει αυτούς τους φόνους

Οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο τρόπος συμπεριφοράς απέναντι στους μαύρους – σαν να μην είναι άνθρωποι, είναι ένα κοινό νήμα στα πρόσφατα περιστατικά. Συνδέει τους πρόωρους θανάτους των Φλόιντ, Τέιλορ και Άρμπερι, καθώς και την ρατσιστική επίθεση που δέχτηκε ένας μαύρος που παρακολουθούσε πουλιά στο Σέντραλ Παρκ. Ο Κρίστιαν Κούπερ – ο θάνατός του σημειώθηκε την ίδια εβδομάδα με αυτόν του Φλόιντ – παρατηρούσε τα πουλιά στο δασικό τμήμα του πάρκου όταν συνάντησε μια λευκή γυναίκα που πήγαινε βόλτα τον σκύλο της χωρίς λουρί.

Όταν ζήτησε από τη γυναίκα (που ταυτοποιήθηκε με το όνομα Έιμι Κούπερ) να βάλει λουρί στον σκύλο της σε μια περιοχή που απαιτεί τα σκυλιά να δένονται, αυτή αρνήθηκε. Ο Κούπερ άρχισε να καταγράφει σε βίντεο τη συνάντησή τους, καθώς τον προειδοποίησε ότι θα καλούσε την αστυνομία και θα ανέφερε ότι «ένας αφροαμερικανός» την απειλούσε. «Δεν κάνει τη διαφορά τι κάνετε, είτε παρακολουθείτε πουλιά, είτε πουλάτε νερό, είτε λέτε τις ειδήσεις, η ίδια η παρουσία σας σημαίνει απειλή λόγω των εννοιών που σχετίζονται με το μαύρο – επικίνδυνο, βρώμικο, απάνθρωπο, εγκληματικό, είπε η Κόλμαν στην Washington Post.

«Και αυτό πηγαίνει πίσω στην ιστορία της χώρας. Τόσοι πολλοί μαύροι έχουν δολοφονηθεί ή λιντσαριστεί μόνο και μόνο επειδή ήταν μαύροι. Δίνει δύναμη στους λευκούς ανθρώπους, γι ‘αυτό η γυναίκα αυτή ήξερε τον ακριβή ρόλο που πρέπει να παίξει – η λευκή κοπέλα που κινδυνεύει να απειληθεί από τον μεγάλο, κακό, μαύρο λύκο. “Θα καλέσω τους μπάτσους και θα τους πω ότι υπάρχει ένας Αφροαμερικανός άντρας που απειλεί τη ζωή μου”. Ήξερε το σενάριο», πρόσθεσε.

Όχι μόνο δολοφονημένος, αλλά και βασανισμένος

Το 2018, η Πρωτοβουλία Ίσης Δικαιοσύνης άνοιξε το Εθνικό Μνημείο για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη στο Μοντγκόμερι, στην Αλαμπάμα, το πρώτο μνημείο της χώρας για θύματα που δολοφονήθηκαν μόνο επειδή ήταν μαύροι. Το μνημείο περιέχει 801 ηρώα ένα για κάθε μέρος όπου συνέβησαν οι δολοφονίες, ενώ το όνομα κάθε θύματος είναι χαραγμένο στις κολόνες, που μοιάζουν με τα λυγισμένα σώματα των μαύρων ανδρών, των γυναικών και των παιδιών που παρομοιάστηκαν με «παράξενα φρούτα» (strange fruits) στο διάσημο τραγούδι διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1930 κατά των δολοφονιών που τραγούδησε η Μπίλι Χόλιντεϊ.

To λιντσάρισμα, όπως έχει μείνει στην ιστορία, ήταν μια βίαιη μορφή δολοφονιών και πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν περιελάμβαναν μόνο κρεμάλες από δέντρα, αλλά και συχνά βασανιστήρια. Οι λευκοί έκοβαν τα γεννητικά όργανα των μαύρων, τα δάχτυλα χεριών και ποδιών, ενώ έγδερναν τα δέρμα τους και του έκαιγαν ζωντανούς. Οι μαύρες γυναίκες και τα παιδιά ήταν επίσης θύματα. Σύμφωνα με τα αρχεία, οι λευκοί αφαιρούσαν μερικές φορές τις μήτρες εγκύων μαύρων γυναικών, σκοτώνοντας και τα μωρά τους.

Το 1918, η Μαίρη Τέρνερ, η οποία ήταν 21 και οκτώ μηνών έγκυος, δολοφονήθηκε από λευκούς στη Νότια Τζόρτζια  επειδή διαμαρτυρήθηκε για τη δολοφονία του συζύγου της την προηγούμενη μέρα, σύμφωνα με την National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). Ο Γουόλτερ Γουάιτ, ο οποίος ηγήθηκε του NAACP από το 1929 έως το 1955, παραπέμφθηκε για έρευνα. Μεταξύ 1880 και 1968, καταγράφηκαν τουλάχιστον 637 τέτοιες δολοφονίες στην πολιτεία, σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Tuskegee.

«Ο ιδιοκτήτης φυτείας, ο Χάμπτον Σμιθ, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε», σύμφωνα με το NAACP. «Ένα κυνήγι διάρκειας μιας εβδομάδας είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του συζύγου της Τέρνερ. Η Μαίρη Τέρνερ αρνήθηκε ότι ο σύζυγός της είχε εμπλακεί στη δολοφονία του Σμιθ, αντιτάχθηκε δημόσια στη δολοφονία του συζύγου της και ζήτησε να συλληφθούν μέλη του όχλου. Την επόμενη μέρα, ήρθαν για εκείνη. «Ο όχλος έδεσε τους αστραγάλους της, την κρέμασε ανάποδα από ένα δέντρο, την περιέλουσε με βενζίνη και της έβαλε φωτιά», ανέφερε το NAACP. «Η Τέρνερ ήταν ακόμα ζωντανή όταν κάποιος άνοιξε την κοιλιά της με μαχαίρι και άφησε το αγέννητο παιδί της να πέσει στο έδαφος. Το μωρό κτυπήθηκε και συνθλίφτηκε καθώς έπεσε στο έδαφος. Το σώμα της Τέρνερ ήταν γεμάτο με σφαίρες».

Πολλοί από τους μαύρους που δολοφονήθηκαν δεν κατηγορήθηκαν ποτέ επίσημα για εγκλήματα. Κάποιοι απευθύνθηκαν σε ένα λευκό με «απρεπή» τρόπο. Άλλοι σκοτώθηκαν αφού κατηγορήθηκαν ότι φλέρταραν μια λευκή γυναίκα, άλλοι επειδή κοίταξαν έναν λευκό στα μάτια κι άλλοι επειδή έπιναν νερό από το πηγάδι μιας λευκής οικογένειας.

Οι ιστορικοί λένε ότι η στάση που είχαν υιοθετήσει ορισμένοι λευκοί σχετιζόταν με την ιδέα ότι οι μαύροι ήταν «κατώτεροι». Σε αρκετές πολιτείες υπήρχαν κωδικοί σκλάβων που έδιναν στους ιδιοκτήτες πλήρη κυριαρχία στη ζωή των μαύρων. Ορισμένες πολιτείες απαγόρευαν στους μαύρους να συγκεντρώνονται σε ομάδες, να έχουν το δικό τους φαγητό ή να μαθαίνουν να διαβάζουν.

Οι νόμοι Jim Crow και Black Codes θεσπίστηκαν για τον έλεγχο της κίνησης των μαύρων τη νύχτα. Ορισμένες πόλεις θέσπισαν  ειδικούς νόμους, οι οποίοι απαιτούσαν από τους μαύρους να φύγουν από την πόλη μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Πολλοί μαύροι δολοφονήθηκαν απλώς για την «παραβίαση» αυτών των νόμων.

Τον 18ο αιώνα, η Τζόρτζια  απαίτησε από τους ιδιοκτήτες φυτειών και τους λευκούς υπαλλήλους να υπηρετούν στην πολιτοφυλακή, η οποία επέβαλε τη δουλεία, σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες ACLU. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας των ΗΠΑ, «οι λευκοί άνθρωποι ήταν εκπρόσωποι για να σκοτώσουν τους μαύρους», σύμφωνα με τη ιστορικό CeLillianne Green.

Πολλές από τις ιστορίες δολοφονιών συνδέονται με τον «φόβο» του μαύρου. Η «αποκτήνωση» ενισχύθηκε νομικά το 1857, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε στην υπόθεση Dred Scott v. Sandford ότι οι μαύροι Αμερικανοί – είτε θεωρούνται ελεύθεροι είτε υποδουλωμένοι – δεν πρέπει να θεωρούνται Αμερικανοί πολίτες και ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μήνυση στο ομοσπονδιακό δικαστήριο. Αυτό σήμαινε ότι ο νόμος δεν προστατεύει τους μαύρους, και «οι μαύροι δεν επιτρέπεται να υπερασπίζονται», είπε η Κόλμαν.

Θανατηφόρες κατηγορίες από λευκές γυναίκες

Καθώς οι διαδηλώσεις πληθαίνουν, το hashtag #AmyCooperIsARacist άρχισε να κυριαρχεί στο Twitter. Οι  σχολιαστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δήλωσαν ότι το περιστατικό με τον Κούπερ τους υπενθύμισε τον κίνδυνο για τους μαύρους από λευκές γυναίκες, μια πραγματικότητα που τεκμηριώθηκε από την δημοσιογράφο Ίντα Γουέλς στην έρευνά της. Φέτος, κέρδισε ένα μεταθανάτιο βραβείο Πούλιτζερ για τη θαρραλέα αναφορά σχετικά με τη βία κατά των μαύρων την εποχή των δολοφονιών.

Η Γουέλς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πολλοί μαύροι άνδρες είχαν δολοφονηθεί λόγω ψευδών κατηγοριών από λευκές γυναίκες.Η απειλή της Κούπερ θυμίζει την πιο διαβόητη ψευδή κατηγορία από μια λευκή γυναίκα, που οδήγησε στη δολοφονία του Εμέτ Τιλ, ενός 14χρονου εφήβου από το Σικάγο, ο οποίος δολοφονήθηκε στο Money το 1955.

Αφού κατηγορήθηκε επειδή φλέρταρε μια λευκή γυναίκα, ο έφηβος απήχθη από το σπίτι του θείου του, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε. Το σώμα του τυλίχτηκε σε συρματόπλεγμα και στη συνέχεια ρίχτηκε στον ποταμό Tallahatchie. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, η γυναίκα που τον κατηγόρησε ότι φλερτάρει μαζί της παραδέχτηκε ότι μεγάλο μέρος της ιστορίας ήταν ψέμα.

Μια παρόμοια κατηγορία  έγινε το 1920 εναντίον τριών μαύρων εργαζομένων στο τσίρκο που δολοφονήθηκαν στο Duluth. Ο Ηλίας Κλέιτον, ο Ελμέρ Τζάκσον και ο Ισαάκ Μάκχι, που εργάστηκαν ως μάγειρες και εργάτες, είχαν φτάσει στο Duluth, μόνο την προηγούμενη μέρα με το τσίρκο. Εκείνο το βράδυ, μια 19χρονη γυναίκα με το όνομα Ιρένε Τούσκεν και η φίλη της Τζέιμς Σουλιβάν, 18 ετών, παρευρέθηκαν στο τσίρκο. «Στο τέλος τησ βραδιάε το ζευγάρι βγήκε στο πίσω μέρος της κεντρικής σκηνής», σύμφωνα με την ιστορία της ιστορικής κοινωνίας. Κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι συνέβη στη συνέχεια, αλλά το πρωί της 15ης Ιουνίου, ο αρχηγός της αστυνομίας του Ντούλουθ Τζον Μέρφι έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα της Τζέιμς Σούλιβαν, λέγοντας ότι έξι εργάτες του μαύρου τσίρκου απέιλησαν με όπλο τα κορίτσια και τα βίασαν. Η εξέταση ωστόσο δεν βρήκε στοιχεία που να τεκμηριώνουν την κατηγορία.

Η αστυνομία συνέλαβε έξι μαύρους. Οι εφημερίδες ανέφεραν την υποτιθέμενη επίθεση και, μέχρι το βράδυ, ένας λευκός όχλος συγκεντρώθηκε στο αστυνομικό τμήμα. «Συνάντησαν λίγη αντίσταση από την αστυνομία, η οποία είχε διαταχθεί να μην χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους», σύμφωνα με την ιστορική κοινωνία. Μετά από μια ψευδή δίκη,οι τρεις άνδρες κηρύχθηκαν ένοχοι και δολοφονήθηκαν.

Χωρίς το δικαίωμα δικηγόρων

Όπως ο Φλόιντ πολλά θύματα που δολοφονήθηκαν, ποτέ δεν κατηγορήθηκαν για έγκλημα, και ποτε δεν είχαν την ευκαιρία να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Πριν από εβδομήντα τέσσερα χρόνια, αυτό που είναι γνωστό ως «Last Mass Lynching» συνέβη στη Τζόρτζια όταν ένας όχλος επιτέθηκε σε δύο μαύρους και τις συζύγους τους που ήταν στο δρόμο τους. Στις 25 Ιουλίου 1946, ο Τζορτζ Ντόρσεϊ και η σύζυγός του Μέι Ντόρσει  και το ζευγάρι Ρότζερ και Ντόροθι Μάλκομ τραβήχτηκαν από ένα αυτοκίνητο στο Walton, ανατολικά της Ατλάντα, σύμφωνα με δικαστικές εκθέσεις. Τα ζευγάρια μαστίγωσαν και βασανίστηκαν.

Δύο εβδομάδες πριν από την επίθεση, ο Ρότζερ Μάλκομ συνελήφθη και κατηγορήθηκε για μαχαίρωμα ενός λευκού αγρότη κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, σύμφωνα με έκθεση της Equal Justice Initiative. Εκείνη τη μέρα κατά την επιστροφή στο αγρόκτημα, ένας όχλος 30 λευκών σταμάτησε το αυτοκίνητο. Τους κρέμασαν και τα σώματά τους ήταν γεμάτα σφαίρες προτού οι λευκοί σπάσουν τα κρανία τους και σκίσουν τις σάρκες τους.  Τα πτώματα αφέθηκαν να κρέμονται κοντά στη γέφυρα Ford του Μουρ, μια φρικιαστική σκηνή στο αμερικανικό τοπίο του ρατσισμού.

«Πέθαναν χωρίς το όφελος να έχουν την ευκαιρία να υπερασπισούν τον ευατό τους στο δικαστήριο, χωρίς κανέναν δικαίωμα και χωρίς ένα καθόλου έλεος», έγραψε ο ιστορικός Anthony Pitch, συγγραφέας του «The Last Lynching: How a Gruesome Mass Murder Rocked a Small Georgia Town».

Όταν καταργήθηκε η δουλεία, ακολούθησε μια εποχή φυλετικής τρομοκρατίας, με σκοπό να κρατήσει τους μαύρους υποταγμένους σε μια λευκή εξουσία. «Είχαμε σχεδόν έναν άλλο αιώνα αδιάκριτης βίας εναντίον των μαύρων», είπε η Κόλμαν, «επειδή η λευκή υπεροχή δεν βλέπει τους μαύρους ως ελεύθερους. Και αυτό φαίνεται να συμβαίνει ακόμα τώρα», κατέληξε.https://tvxs.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here