ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΙΚΕΤΕΥΣΩΜΕΝ

0

(Αγάπη + Αγνότης = Χριστιανική Ανθρωπότης)

Παρότι κατά την φιλοσοφικήν θέσιν του Πλάτωνος και του Πλωτίνου αργότερον ότι «Θεός ανθρώπω ου μείγνυται», έχομε την θεανθρώπινην φύσιν του Ιησού Χριστού, ο οποίος «Θεός ων γέγονεν άνθρωπος, ίνα τον άνθρωπον Θεόν απεργάσηται»

Την προβληματικήν της αδιεξόδου διαστάσεως Θεού και ανθρώπου επροκάλεσεν ο ίδιος ο άνθρωπος με την αποστασίαν του από την εντολήν του Θεού, και ο Θεός υπεράνω παντός λογικού ορίου κάνει την υπέρβασιν αυτού του αδιεξόδου με την ανοχή και την άπειρη αγάπη Του προς το πλάσμα Του.

Κατά ποίαν λογικήν όμως το μύρον και το απαύγασμα της Θείας αγάπης θα ήτο δυνατόν να σχετισθεί με την δυσωδίαν της αμαρτωλότητος του ανθρώπου; Ευτυχώς «εν τοις ανθρωπίνοις πράγμασι των αμηχάνων πόρον εύρεν πάντα Θεός» μας πληροφορεί ο Ευριπίδης και «ό,που Θεός βούλεται αίρεται η της φύσεως τάξις» μας βεβαιώνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Έτσι ο Θεός Πατήρ ηυδόκησεν την σάρκωσιν της αγνότητος εις το πρόσωπον της ταπεινής κόρης της Ναζαρέτ, που έμελλε σκήνωμα της Θεότητος ν’ αποβεί και εξ αυτής να γεννηθεί Θεός σεσαρκωμένος, ο Ιησούς Χριστός, ο Λυτρωτής του κόσμου. Έτσι κατορθώνεται η ρεαλιστική σύζευξη της Θείας αγάπης προς την ανθρωπίνην αγνότητα της Κεχαριτωμένης, με αποτέλεσμα την ενανθρώπησιν του Υιού του Θεού και την θέωσιν του ανθρώπου.

Ναι, η Μαρία ήταν το μοναδικό στολίδι της γης, η πάλλευκη και αγνή Κόρη, η μόνη άξια να δώσει τη σάρκα της στον Υιό του Θεού, ώστε Αυτός να γίνει αληθινός και τέλειος άνθρωπος. Είναι αληθινή Θεοτόκος, γεγονός στο οποίο οφείλεται η θεομητορική δόξα και το μητροπάρθενο κλέος της, το οποίον επεσκίασε τη φωτεινή λαμπρότητα και αυτών των αγγελικών φύσεων.

«Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου», ήταν το αγγελικό μήνυμα προς την πάναγνη ταπεινή κόρη, η οποία στην εύλογη απορία της επήρε την απάντηση από τον πρωτοστάτη άγγελο ότι εκρίθη άξια από το Θεό να λάβει τη μοναδική χάρη να γεννήσει τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι. διο και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται Υιός Θεού» Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτόμοι κατά το ρήμα σου ήταν η απάντηση της πάνσεμνης κόρης, τα λόγια της οποίας μετέτρεψαν τη γη σε ουρανό και άδειασαν τον Άδη, ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους.

Με τη γέννηση του Εμμανουήλ, όπερ σημαίνει ο Θεός μαθ’ ημών, από την Θεομήτορα αρχίζει η εφαρμογή του σχεδίου της θείας οικονομίας, όπου όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «η Παναγία αφού στάθηκε ανάμεσα στο Θεό και σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έκανε τον Θεόν Υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους υιούς του Θεού, μεταβάλλοντας τη γη σε ουρανό και θεοποιώντας το ανθρώπινο γένος».

Αυτήν την Παναγίαν ύπαρξιν, την Θεοτόκον, κι εμείς έχομε την τιμήν να αισθανώμεθα και δική μας μητέρα, κατά την ομολογίαν του Χριστού μας «Μητέρα μου και αδελφοί μου είναι εκείνοι οι οποίοι ακούνε το λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν». Κι εφόσον δεν διστάζει ο ίδιος ο Χριστός να μας αποκαλεί αδελφούς Του, η Παναγία συνεπώς είναι και δική μας μητέρα. Είναι η στοργική μητέρα μας, που με τη χάρη της μας προφυλάσσει από τους κινδύνους και τα δεινά, μας προστατεύει από τις δόλιες επιθέσεις του εχθρού και των σκοτεινών του δυνάμεων, μας προστατεύει στους εκάστοτε εθνικούς κινδύνους που απειλούν την Πατρίδα μας, μας θεραπεύει από τις αρρώστιες, μας μαλακώνει τον πόνο και μας φτερώνει την ελπίδα για τα πνευματικά και τα επουράνια.

Και τώρα, όπως πάντα, στην Υπέρμαχο Στρατηγό Παναγία μητέρα μας απευθύνομε τη θερμή ικεσία μας, δια πρεσβειών προς τον Υιόν της Κύριον Ιησούν Χριστόν και Θεόν μας να μας λυτρώσει από την πείσμονα βασανιστικήν μάστιγα του κορωνοϊού, η οποία συγκλονίζει όχι μόνον εμάς, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.

Διατελούντες υπό την αδιάλειπτον προστατευτικήν παρουσίαν της Παναγίας μας από παλιά, και τώρα αισθανόμεθα το συναίσθημα της εσωτερικής ασφαλείας κοντά της, και την ανάγκην να στρέψωμε όλο το είναι μας προς τη χάρη της και υμνώντας Την, θερμότατα να Την ευχαριστήσωμε. αλλά ποιος ευχαριστήριος λόγος μπορεί να θεωρηθεί άξιος για την Παναγία μητέρα μας; Νομίζω κανείς. Γι’ αυτό, το αναβλύζον μέσα από την καρδιά μας ευχαριστηριακόν βίωμα, ας το εκλογικεύσωμε προσαρμόζοντάς το στα λόγια του υμνωδού:

Χαίρε η ταναντία εις το αυτό αγαγούσα

Χαίρε η απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις

Χαίρε η σωτηρία των πιστώς δεομένων Σου

Χαίρε νύμφη ανύμφευτε.

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here