Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής : η παραβολή του Ασώτου Υιού & “Γιορτή του πατέρα”

0

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου 2018, τοῦ Ἀσώτου (Λουκ. ιε΄ 11-32)

Eἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐ­­­­πέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

 

1. Τὸ «εὐαγγέλιο τῶν εὐαγγελίων»

Ἡ Παραβολὴ τοῦ ἀσώτου, ποὺ ἀναγινώσκεται σήμερα, χαρακτηρίστηκε ὡς τὸ «εὐαγγέλιο τῶν εὐαγγελίων». Διότι, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι χανόταν ὅλη ἡ ὑπόλοιπη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἦταν ἀρκετὴ καὶ μόνο αὐτὴ ἡ Παραβολὴ γιὰ νὰ μᾶς βεβαιώσει ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἄπειρης ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Θὰ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ περιγράψει τὴν ἱστορία τῆς ἀποστασίας τοῦ κόσμου καὶ τῆς σωτηρίας του.

Ἡ ἱστορία τοῦ νεότερου υἱοῦ ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν πατέρα τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας του καὶ ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι σπαταλώντας την καὶ «ζῶν ἀσώτως», ἀποτυπώνει μὲ τὸν πλέον παραστατικὸ τρόπο τὴν τραγωδία τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ παραδίδεται στὰ ἁμαρτωλὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Ἡ ἴδια ἱστορία ὅμως φανερώνει καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος περιμένει τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφὴ κάθε ἁμαρτωλοῦ. Περιμένει καὶ τὴ δική μας μετάνοια…

 

2. Μιὰ ἀγκαλιὰ γεμάτη ἀγάπη

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος ὅταν ἀναλογίζεται τὴν πολὺ χαρακτηριστικὴ εἰκόνα τῆς ὑποδοχῆς τοῦ ἀσώτου. Τότε ποὺ ὁ σπλαχνικὸς πατέρας εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ἄσωτο γυιό του νὰ ἐπιστρέφει σὲ ἄθλια κατάσταση κι ἔτρεξε, τὸν ἔσφιξε στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸν καταφιλοῦσε μὲ στοργή. «Καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν».

Πόσο μᾶς συγκινεῖ αὐτὴ ἡ ἀνοιχτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ πατέρα!… Τέτοια εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Μακροθυμεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ περιμένει τὴ μετάνοιά μας. Μᾶς παρέχει πολλὲς καὶ ποικίλες εὐκαιρίες γιὰ νὰ διορθωθοῦμε. Κι ὅταν δεῖ τὴν παραμικρὴ κίνηση ἐπιστροφῆς, ἀφήνει νὰ ξεχυθεῖ τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης Του. Μολονότι φέρουμε ἔντονα τοὺς ρύπους καὶ τὴ δυσωδία τῆς ἁμαρτίας, ὁ σπλαχνικὸς Πατέρας μας μᾶς ἀγκαλιάζει καὶ μᾶς καταφιλεῖ! Δέχεται τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴ μετάνοιά μας καὶ θυσιάζει τὸν «μόσχον τὸν σιτευτόν», γιὰ νὰ μᾶς τὸν προσφέρει στὴν ἱερὴ καὶ πνευματικὴ τράπεζα τῆς θείας Κοινωνίας. Ὁ πανάγαθος Θεὸς μᾶς ἀναγνωρίζει ὡς ἀγαπημένα παιδιά Του καὶ κληρονόμους τῆς Βασιλείας Του. Ἀλήθεια τί ἄλλο ὑπάρχει στὸν κόσμο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸ ἀξεπέραστο μεγαλεῖο αὐτῶν τῶν δωρεῶν τῆς θεϊκῆς ἀγάπης;…

 

3. Ἕνας ἄλλος ἄσωτος…

Καὶ μόνο τὸ ὄνομα τῆς Παραβολῆς – «τοῦ Ἀσώτου» – ἑστιάζει τὴν προσοχή μας στὸ πρόσωπο τοῦ νεότερου γυιοῦ, ποὺ ἔγινε ἄσωτος καθὼς ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα.

Ὅμως ἀξίζει νὰ προσέξουμε καὶ τὸν ἄλλο γυιό. Τὸν μεγαλύτερο υἱὸ τῆς παρα­βολῆς, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ζοῦ­σε μέ­σα στὸ σπίτι στὴν οὐσία ἦ­­­­ταν πολὺ μακριά…

Αὐτὸς ἐξωτερικὰ φαινόταν ὡς ὁ πι­στὸς γυιὸς τοῦ πατέρα καὶ ἀκριβὴς τηρητὴς τῶν ἐντολῶν του. Ὅμως τὸ γεγονὸς τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ μικρότερου ἀδελφοῦ του, φανέρωσε τὴν πρα­γματική του εἰκόνα. Ὅταν ­πληροφορήθηκε ὅτι ἐπέστρεψε ὁ ἄσωτος ἀδελφός του, ἀντὶ νὰ χαρεῖ, ὀργίστηκε καὶ ἀρνήθηκε νὰ λάβει μέρος στὸ πανηγύρι. Μάλιστα μὲ ἐπιθετικὸ τρόπο ξέσπασε ἐναντίον τοῦ πατέρα του. Ἐνῶ ὅμως καυχιόταν γιὰ τὴν τυφλὴ ὑπακοὴ πρὸς τὶς ἐντολὲς τοῦ πατέρα του – «οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον», ἔλεγε – τὴν ἴδια στιγμὴ ἀντιστεκόταν μὲ πεῖσμα ὄχι σὲ ἐντολὴ ἀλλὰ στὴν πατρικὴ παράκληση καὶ προτροπὴ νὰ εἰσέλθει στὸ σπίτι.

Ἴσως μᾶς ξαφνιάζει τὸ πρωτοφανὲς ξέσπασμα ἐγωισμοῦ, ζηλοτυπίας καὶ φθόνου τοῦ μεγαλύτερου υἱοῦ. Δὲν ἀποκλείεται ὅμως κι ἐμεῖς νὰ ζοῦμε συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα σὰν αὐτόν. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μεγαλώνουμε μέσα στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ Πατέρα, τὴν Ἐκκλησία. Κι ἐπειδὴ ἐνδεχομένως κάποιοι ἀποφεύγουμε σοβαρὲς παρεκτροπὲς καὶ πιστεύουμε ὅτι ἐφαρμόζουμε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, εὔκολα διαχωρίζουμε τὴ θέση μας ἀπὸ κάθε ἄσωτο καὶ νομίζουμε ὅτι εἶναι αὐτονόητη ἡ θέση μας στὸν Παράδεισο. Ἐπαναπαυόμαστε καὶ θεωροῦμε περιττὴ γιὰ μᾶς τὴν ἐξομολόγηση, τὴν προσευχή, τὴ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ κλπ. «Ἐγὼ τὰ ξέρω αὐτά…», λέμε. Ἀλίμονο! Πόσο πολὺ μοιάζουμε ἴσως μὲ τὸν πρεσβύτερο υἱό!…

Ἂς μὴν ἀφήνουμε νὰ ἀναπτύσσεται στὴν ψυχή μας τέτοια ὑψηλὴ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ἂς παραδεχθοῦμε ταπεινὰ τὴν ἁμαρτωλότητά μας κι ἂς ἀκολουθήσουμε τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας. Εἴτε μοιάζουμε μὲ τὸν νεότερο εἴτε μὲ τὸν πρεσβύτερο υἱό, ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕτοιμη νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ‧ νὰ ὑποδεχθεῖ τὴν ἐπιστροφὴ ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν!

 

ΕΜΨΥΧΟΙ ΝΑΟΙ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου 2018, τοῦ Ἀσώτου (Α΄ Κορ. ς΄ 12-20)

Αδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὁ δὲ κολ­λώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώ­ματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ἢ οὐκ οἴ­δατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυ­τῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξά­σατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑ­μῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτι­νά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

 

«Τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστι»

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου σήμερα, καὶ στὸ μὲν εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὴν περίφημη Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, ἐνῶ στὸ ἀποστολικὸ τὴν ἔντονη προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου νὰ ἀποφεύγουμε τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ποὺ εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ ἄσωτου βίου. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος γιὰ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἀποφεύγεται μάλιστα αὐτὴ ἡ ἁμαρτία, εἶναι τὸ ὅτι τὸ σῶμα μας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἂς δοῦμε λοιπὸν σήμερα πῶς γίναμε ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας.

 

1. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ Χρίσμα

Στὸ ἅγιο Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος ὑφίσταται ριζικὴ ἀνακαίνιση. Ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴ βαριὰ κληρονομιὰ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, θεραπεύεται ἀπὸ τὴ διαφθορὰ ποὺ ἐπῆλθε στὴν ἀνθρώπινη φύση λόγῳ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων. Δὲν ἔχει πιὰ ἔντονη ροπὴ στὴν ἁμαρτία, οὔτε βρίσκεται ὑπὸ τὴν ἄμεση ἐπήρεια τῶν δαιμόνων.

Ἡ Βάπτιση εἶναι ἡ πνευματικὴ γέννηση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ γέννησή του σὲ μιὰ νέα ζωή, στὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἀπὸ τὴν κολυμβήθρα βγαίνει ἕνας καινούργιος ἄνθρωπος, μιὰ καινούργια δημιουργία, παιδὶ τοῦ Θεοῦ, ἀδελφὸς τοῦ Χριστοῦ, μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του, ὑποψήφιος πολίτης τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Κατόπιν μὲ τὸ ἅγιο Χρίσμα ὁ νεοφώτιστος λαμβάνει τὴν πανοπλία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴ δύναμη νὰ ζήσει αὐτὴν τὴ νέα ζωή, τὴ ζωὴ τῆς Χάριτος, καὶ νὰ φθάσει στὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν».

Ἡ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ αὐτὰ Μυστήρια δὲν ἀποτελεῖ παροδικὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ μόνιμη δωρεὰ ποὺ σφραγίζει τὴν ὕπαρξή του καὶ καθορίζει τὸ αἰώνιο μέλλον του. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὴν ὥρα τοῦ Μυστηρίου δὲν ἔρχεται στὴν ὕπαρξη τοῦ πιστοῦ σὰν περαστικὸς διαβάτης ἀλλὰ ὡς μόνιμος ἔνοικος. Καὶ ἀπὸ τότε ἐργάζεται στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του τὸν ἁγιασμό του, τὴν τελείωσή του.

 

2. Νὰ μὴ βεβηλώνεται ὁ ναὸς

Ἐφόσον ἡ ὕπαρξή μας καὶ ἐν προκειμένῳ τὸ σῶμα μας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὀφείλουμε ὡς συνειδητοὶ Χριστιανοὶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίζουμε μὲ ἰδιαίτερο σεβασμό, νὰ μὴν τὸ μολύνουμε μὲ πράξεις ἁμαρτίας, ἀλλὰ νὰ τὸ ἁγιάζουμε μὲ πράξεις ἀρετῆς.

Νὰ φυλάττουμε τὶς αἰσθήσεις μας ἀπὸ κάθε μολυσμό: τὰ μάτια μας ἀπὸ βλαβερὰ θεάματα, τὰ αὐτιά μας ἀπὸ ὁτιδήποτε ἁμαρτωλὸ καὶ κοσμικό, τὸ στόμα μας ὄχι μόνο ἀπὸ βλασφημίες καὶ ὕβρεις ἀλλὰ καὶ ἀπὸ κατάκριση καὶ ἀργολογία· καὶ τὶς ἄλλες αἰσθήσεις ἀπὸ τοὺς ἀντίστοιχους μολυσμούς. Ἰδιαιτέρως νὰ ἀποφεύγουμε τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα, ὅπως τονίζει μὲ τόση ἔμφαση ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, τὰ ὁποῖα τόσο πολὺ βεβηλώνουν τὸ ἀνθρώπινο σῶμα.

Ἀλλὰ ἐὰν ὡς ἄνθρωποι ἀδύναμοι μολύνουμε κάποτε τὶς αἰσθήσεις ἢ τὸ σῶμα μας, νὰ μετανοοῦμε τὸ συντομότερο καὶ νὰ καταφεύγουμε στὸ Μυστήριο τῆς ἱε­ρᾶς Ἐξομολογήσεως, ὅπου ὁ ναὸς τοῦ σώματός μας καὶ ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή μας καθαρίζεται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνακαθιερώνεται.

Δὲν ἀρκεῖ ὅμως μόνο νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία, νὰ κρατοῦμε τὸν ναὸ καθαρό· ἀλλὰ πρέπει καὶ νὰ τὸν ἁγιάζουμε· πῶς; τηρώντας τὶς ἅγιες ἐντολές, καλλιεργώντας τὶς ἀρετές. Προκειμένου γιὰ τὸ σῶμα, νὰ προσφέρουμε κόπους στὸν Κύριό μας μὲ τὴν τήρηση τῆς νηστείας. Ἐπίσης νὰ ἁγιάζουμε τὰ χέρια μας μὲ ἐλεημοσύνες, διακονία ἀγάπης, τίμια ἐρ­­γασία, τὴν ἀκοή μας μὲ τὸ θεῖο κήρυγμα, τὰ μάτια μας μὲ ἅγια θεάματα, μὲ τὴ μελέτη πνευματικῶν βιβλίων καὶ ἱερῶν εἰ­κόνων, τὸ στόμα μας μὲ τὴν ἐγκράτεια στὰ λόγια καὶ τὸν καλὸ λόγο πρὸς τοὺς ἀ­δελφούς μας.

Ὅλα νὰ τὰ κάνουμε, μᾶς συμβουλεύει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι κατοικεῖ ὁ Χριστὸς μέσα μας, γιὰ νὰ εἴμαστε ναοί Του καὶ Αὐτὸς νὰ εἶναι ὁ «ἐν ἡμῖν» Θεός μας· τὸ ὁποῖο καὶ εἶναι ἀλήθεια καὶ θὰ φανερωθεῖ μπροστά μας (στὴν ἄλλη ζωή). Καὶ γι᾿ αὐτὸ δικαίως Τὸν ἀγαποῦμε(*).

***

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου σήμερα. Εἴδαμε ἕναν ἄσωτο νὰ βεβηλώνει τὸ σῶμα καὶ ὅλη του τὴν ὕπαρξη μὲ τὴν ἀσωτία, νὰ σκορπίζει τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ στὴ μακρινὴ χώρα τῆς ἁμαρτίας· ἀλλὰ κατόπιν νὰ ἐπιστρέφει βαθιὰ μετανοημένος καὶ νὰ ἀποκαθίσταται στὸ πρῶτο ἀξίωμα. Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου, ποὺ ἔχει ἤδη ξεκινήσει ἀπὸ τὴν προηγούμενη Κυριακή, εἶναι μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ φρον­τί­σουμε μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἄσκηση τὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας. Ἂς τὸ ἀποφασίσουμε καὶ ἂς τὸ προσ­παθήσουμε, μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ.

(*) Ἁγίου Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Ἐφεσίοις 15, 3.

“Γιορτή του πατέρα” η Κυριακή του ασώτου υιού

.

.

“Χρόνια πολλά, μπαμπά!” ευχήθηκαν σήμερα τα παιδιά στον μπαμπά τους.

Άκουσαν στο ραδιόφωνο, στην παιδική εκπομπή της Λυδίας της Φιλιππισσίας, ότι σήμερα είναι η γιορτή του Πατέρα!…

Και γιατί να μην είναι;… υπάρχει μεγαλύτερο πρότυπο για όσους άντρες έχουν γίνει γονείς από το πρότυπο του Ουράνιου Πατέρα όλων μας;

Η παραβολή του ασώτου υιού δεν έχει ως πρωταγωνιστή μόνο τον άσωτο υιό…έχει και τον σπλαγχνικό Πατέρα , που καρτερικά προσμένει την επιστροφή του και με άπειρη αγάπη δέχεται την ολόψυχη μετάνοιά του και τον βάζει και πάλι  στο πατρικό σπίτι.

.

Αντιγράφω λίγα λόγια από ένα όμορφο κείμενο που διάβασα στηνΧριστιανική Φοιτητική Δράση (Χ.Φ. Δ. ):

«Πατέρα, συγχώρεσέ με»!

“Είχε πέσει στ’ αλήθεια πολύ χαμηλά. Είχε αμαρτήσει βαριά. Είχε προδώσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη του Πατέρα. Είχε ξεστρατίσει σε άτακτη ζωή. Να ο γκρεμός,  η τελική καταστροφή έχασκε μπροστά του.

Αλλά πώς να γυρίσει πίσω;

Αυτός με τόση αυτοπεποίθηση, όσο και αυθάδεια, είχε απαιτήσει: «πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας »! Πατέρα, δος μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει! Κι όταν ο φιλόστοργος πατέρας του «διεῖλε», μοίρασε σ’ αυτόν και τον αδελφό του «τόν βίον», την περιουσία, αυτός άρπαξε το μερίδιο του και αμέσως «ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν». Ταξίδεψε σε μακρινή χώρα. Με τι πρόσωπο ν’ αντικρίσει τώρα το πατρικό βλέμμα;

Αλλά ήταν και οι φίλοι του, με τους οποίους «διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως». Διασκόρπισε την περιουσία του ζώντας βίο άσωτο. Δε θα τον ειρωνεύονταν, αν τον έβλεπαν ν’ αλλάζει γνώμη;

Ήταν κι εκείνος ο μεγάλος του αδελφός, ο οποίος είχε μείνει στο σπίτι, άψογος, τυπικός απέναντι στον Πατέρα. Τι θα έλεγε, όταν τον έβλεπε να επιστρέφει;

Ποια δικαιολογία άραγε θα μπορούσε να επιστρατεύσει, τι πρόσχημα να βρει, για να γυρίσει πίσω, να ξεφύγει επιτέλους από την αθλιότητα εκείνη, όπου είχε καταντήσει;

.

Αλλά όχι. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να επιστρέψει. Χωρίς δικαιολογίες και προσχήματα. Τώρα, που ήρθε στα συγκαλά του, πήρε αμετάκλητα και την απόφασή του. Θα επιστρέψει έτσι όπως είναι. Αποτυχημένος, άθλιος, αξιοθρήνητος και ταπεινωμένος. Θα προβάλλει ένα και μόνο επιχείρημα. Τη μετάνοιά του. Θα πει:

«Πάτερ, ἥμαρτον»! Έκανα σφάλμα μεγάλο, που αποστάτησα από σένα! Αμάρτησα βαριά! «Ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν», λύπησα τον ουράνιο κόσμο, που μπροστά του διέπραξα κακό. «Ἥμαρτον… καί ἐνώπιόν σου»! Σε πότισα φαρμάκι, σε πρόσβαλα, σπίλωσα το όνομά σου! «Πάτερ, ἥμαρτον»!

«Οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου», δεν το αξίζω πια να ονομασθώ γιος σου!

Ούτε ζητώ κάτι τέτοιο. Απλώς, σε παρακαλώ να ευδοκήσεις και να με δεχθείς «ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου», σαν έναν από τους μισθωτούς σου. Να βρίσκομαι στη δούλεψή σου και να εξασφαλίζω ένα κομμάτι ψωμί μόνο. Και πάνω απ’ όλα τη γαλήνη, την εμπιστοσύνη, την αγάπη που βασιλεύουν εδώ μέσα…

Το είπε και το έκανε. «Ἀναστάς ἤλθε πρός τόν πατέρα αὐτοῦ». Σηκώθηκε και ήλθε στον πατέρα του.

.

Ασφαλώς στο δρόμο η καρδιά του γοργοκτυπούσε από αγωνία. Ήταν τόσο δύσκολο το εγχείρημά του. Ταπεινωμένος, συντετριμμένος, εξουθενωμένος, βάδιζε βυθισμένος στις σκέψεις του, κρατώντας γερά ως οδηγό του και σωσίβιο τον εξομολογητικό λόγο: «Πάτερ, ἥμαρτον».

Αλλά τι βλέπει; Όνειρο μήπως; Ο πατέρας του τον διέκρινε από μακριά και τρέχει προς το μέρος του για να τον συναντήσει, να τον υποδεχθεί θερμά. Έρχεται, πέφτει γεμάτος πόνο και πόθο και ευσπλαχνία «ἐπί τόν τράχηλον αυτοῦ» και τον «καταφιλεῖ», τον πνίγει με ασπασμούς πατρικής αγάπης!

Ο άσωτος γιος όμως δε χάνει τα λόγια του, ούτε ξεθαρρεύει. Με το κεφάλι σκυμμένο από ντροπή, με δάκρυα καυτά στα μάτια, κράζει σπαραχτικά και ομολογεί: «Πάτερ ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου»! Είμαι ένοχος, άσωτος, αποστάτης! Είμαι ανάξιος, να λέγομαι γιος σου! Πατέρα μου, συγχώρεσέ με!…

.

Ο πατέρας δε δίνει απόκριση άλλη από εκείνη, που ήδη έμπρακτα είχε δώσει. Γυρίζει μόνο «πρός τούς δούλους αὐτοῦ» και με φωνή που τη ραγίζει λυγμός χαράς τους παραγγέλνει:

— Φέρετε γρήγορα «τήν στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν»! θέλω να πάρει καινούργια όψη το παιδί μου! Ακόμη, «δότε δακτύλιον εἰς τήν χεῖρα αὐτοῦ», να φαίνεται ότι είναι άρχοντας εδώ μέσα! Και «ὑποδήματα εἰς τούς πόδας» να του βάλετε! Και «τόν μόσχον τόν σιτευτόν», το θρεφτάρι μας, που το φυλάγουμε για τις μεγάλες γιορτές, τώρα να το σφάξετε και να στρώσετε τραπέζι, για να «εὐφρανθῶμεν»!

Ποια άλλη μέρα θα βρεθεί πιο γιορτινή απ’ αυτή; Ο γιος μου, «νεκρός ἦν καί ἀνέζησε»! «Ἀπολωλώς ἦν καί εὑρέθη»! Ήταν πεθαμένος και ξαναζωντάνεψε και χαμένος και βρέθηκε.

.

Θα μπορούσε ο άσωτος να βρει πολλές δικαιολογίες, να προσκομίσει πολλά ελαφρυντικά. Θα μπορούσε να πει: «Πατέρα, λάθος έγινε. Ήταν η κακιά ώρα, οι φίλοι που με παρέσυραν, η δύσκολη ηλικία… ήρθαν και αλλεπάλληλες οι αναποδιές… ποιος μπορεί να προβλέψει ένα λιμό; Ατύχησα…»

Αλλά όχι. Ο άσωτος είχε το θάρρος και την τιμιότητα να αναλάβει τις ευθύνες του, να ομολογήσει ξεκάθαρα την ενοχή του, να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα και τις όποιες συνέπειες των πράξεων του. Είχε τον ηρωισμό να κλάψει, να μετανοήσει, να ταπεινωθεί, να πει το «ήμαρτον».

Κι έτσι σώθηκε. Γιατί είχε διαλέξει το σωστό δρόμο. Το μονό δρόμο του λυτρωμού.

.

Πολλοί νέοι σήμερα μπροστά σε κάποιες πτώσεις τους τα χάνουν. Ή απελπίζονται ή προσπαθούν να ξεφύγουν και να ξεχάσουν ή επιστρατεύουν δικαιολογίες και επεξηγήσεις, για να κατοχυρωθούν. Όμως, όλοι αυτοί οι τρόποι — διέξοδοι φυγής — ψευτοβολεύουν και μπαλώνουν τις καταστάσεις. Δε γιατρεύουν, δεν εξιλεώνουν την ψυχή.

Μία είναι η σωστή αντιμετώπιση της ενοχής. Η τίμια αποδοχή της. Και στη συνέχεια η κατανυκτική μετάνοια, η συντριβή, η Εξομολόγηση, η επανόρθωση, η επιστροφή.

«Πάτερ, ήμαρτον»! Έφταιξα, Θεέ μου! Πέφτω στα γόνατα και Σου ζητώ συγγνώμη! Επικαλούμαι ταπεινά το άπειρο έλεός Σου! «Ήμαρτον»!

Όλη η ευθύνη είναι δική μου. Κανείς άλλος δε φταίει. Εγώ προκάλεσα το τραύμα που με βασανίζει, εγώ δημιούργησα την πληγή. Δική μου η ενοχή.

Δε μου φταίξανε οι συνάνθρωποί μου, οι καταστάσεις, ο διάβολος… Εγώ θέλησα και διέπραξα την αμαρτία. Εγώ φταίω. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. «Πάτερ, ήμαρτον»!…

Ω! Μόλις αρθρώσουμε την ευλογημένη αυτή φράση, όλα μεταμορφώνονται, επανορθώνονται, τακτοποιούνται. Θεία χάρη και έλεος φωτίζει την ψυχή. Μας ανακουφίζει. Ενθουσιασμός ιερός μας συνεπαίρνει, να επανορθώσουμε κάθε παλιά εκτροπή, ζημιά, αδικία… να κερδίσουμε το χαμένο δρόμο, το χαμένο χρόνο…

Κι ο στοργικός Πατέρας μας ακούγεται ν’ απαντά: «Ἐνδύσατε αὐτόν τήν στολήν τήν πρώτην»! «Ὁ υἱός μου οὗτος… ἀνέζησε»! Ξαναβρήκε τη ζωή!

.

με τις καλύτερες ευχές για όλους του πατέρες που γιορτάζουν σήμερα

Αλεξία

antexoume.wordpress.com

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here