Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής : η παραβολή του άφρονος πλουσίου

0

ἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύ­­­την· ἀνθρώπου τι­νὸς πλουσίου εὐφό­ρησεν ἡ χώρα· καὶ δι­ελο­γίζετο ἐν ἑαυτῷ λέ­γων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀ­ποθήκας καὶ ­μείζονας οἰκοδο­μήσω, καὶ συ­­νά­ξω ἐκεῖ πάντα τὰ γε­­νήμα­τά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔ­­­χεις πολ­­λὰ ἀγαθὰ ­κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. εἶπε δὲ αὐ­τῷ ὁ Θεός· ἄ­­φρον, ταύτῃ τῇ νυ­­­κτὶ τὴν ψυχήν σου ­ἀ­­­παιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμα­σας τίνι ἔσται; οὕτως ὁ θησαυ­ρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. ταῦτα λέ­­γων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ

1. Ἡ τραγωδία τοῦ πλούτου

Πολλοὶ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι τὰ χρήματα μποροῦν νὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν ἄνεση καὶ εὐτυχία. Στὴν πρα­γματικότητα ὅμως τὰ πλούτη ἀπὸ μόνα τους δὲν ἀποτελοῦν ἐγγύηση γιὰ εὐτυχισμένη ζωή. ­Ἀντίθετα, μᾶλλον προβλήματα δημιουργοῦν καὶ ἀπαιτοῦν πολ­λὴ σύνεση καὶ προσοχὴ στὴ διαχείρισή τους. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος μὲ τὴν πολὺ ἐκφραστικὴ Παραβολὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου.
Ζοῦσε κάποτε ἕνας πολὺ πλούσιος ἄνθρωπος, ἰδιοκτήτης μεγάλων ἐκτάσεων γῆς ποὺ τοῦ ἀπέδιδαν πολλοὺς καρπούς. Κάποια χρονιὰ λοιπόν, ποὺ ἡ γῆ παρουσίασε ἰδιαίτερα μεγάλη εὐφορία, τὰ κέρδη τοῦ πλουσίου πολλαπλασιάστηκαν. Ἄρχισαν τότε νὰ τὸν βασανίζουν οἱ σκέψεις γιὰ τὸ πῶς θὰ διαχειριστεῖ τὰ πλούτη ποὺ ἀπέκτησε. Τί νὰ κάνω;… ἀναρωτιόταν, «ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;…». Ποῦ θὰ ­συγκεντρώσω τοὺς καρπούς μου; Δὲν ἔχω τόσο χῶρο γιὰ νὰ τοὺς ἀποθηκεύσω. Ἀφοῦ σκέφθηκε ὅμως πολύ, τελικὰ κατέληξε: Αὐτὸ θὰ κάνω. Θὰ γκρεμίσω τὶς ἀποθῆκες μου καὶ θὰ κτίσω μεγαλύτερες καὶ πιὸ εὐρύχωρες κι ἐκεῖ θὰ συνάξω ὅλη τὴ σοδειά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου. Ἔπειτα θὰ πῶ στὴν ψυχή μου: Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθά, ποὺ εἶναι ἀποθηκευμένα καὶ σοῦ φτάνουν γιὰ πολλὰ χρόνια. Μὴ σκοτίζεσαι πλέον γιὰ τίποτε, ἀλλὰ «ἀνα­­παύου, φάγε, πίε, εὐ­φραί­νου»· ζῆσε ξένοιαστα καὶ ἀναπαυτικά· φάε, πιές, γέμισε χαρὰ καὶ ἀπόλαυση…
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ πλούσιος εἶχε πλέον στὴν κατο­χή του μεγάλη περιουσία. Μὲ τὴν τελευταία σοδειὰ ἀπέκτησε χρήματα πολλά. Ἀλλὰ τί κέρδισε τελικά;… Ἀγωνία καὶ ταραχὴ γιὰ τὸ πῶς θὰ τὰ ἀσφαλίσει καὶ ἐμπλοκὴ σὲ ἀναπάντεχη ταλαιπωρία, καθὼς ἡ πλεονεξία του τὸν ὁδήγησε στὴν ­ἀπόφαση νὰ γκρεμίσει τὶς ἀποθῆκες του καὶ νὰ κτίσει ἄλλες μεγαλύτερες. Αὐτὸ τὸ γκρέμισμα καὶ τὸ κτίσιμο, ὅμως, σημαίνει ἐντατικὴ ἐργασία, ἀγωνιώδη μέριμνα καὶ περισσότερο ἄγχος. Πῶς νὰ ἀπολαύσει τὰ πλούτη του κάτω ἀπὸ τέτοιες συνθῆκες;… Πῶς νὰ αἰσθανθεῖ τὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀνάπαυση ποὺ ὀνειρευόταν, ἐνῶ παρέμενε ἐγκλωβισμένος στὴν πλεονεξία καὶ τὸν ἀτομισμό του;…
Ἂς ἔρθουν τώρα αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ πλοῦτος κάνει τὸν ἄνθρωπο εὐτυχισμένο· ἂς παρατηρήσουν ὄχι μόνο τὴν ἱστορία τοῦ ἄφρονος πλουσίου τῆς Παραβολῆς, ἀλλὰ καὶ τὴ ζωὴ αὐτῶν ποὺ προβάλλονται ὡς οἱ πλουσιότεροι ἄν­θρωποι τοῦ κόσμου. Καὶ θὰ διαπιστώσουν μὲ θλίψη πόση δυστυχία κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸ παραπέτασμα τοῦ πλούτου: διχασμένες οἰκογένειες, ­δικαστικὲς περιπέτειες, κληρονομικὲς διαμάχες, ἀτελείωτες δολοπλοκίες καὶ φοβερὰ ἐγκλήματα. Ποιὸς θὰ ἤθελε τέτοια ζωή; Τί εἶναι καλύτερο; Νὰ ἔχεις τὰ ἀπαραίτητα γιὰ νὰ ζήσεις ἢ νὰ κυνηγᾶς ὅλο καὶ περισσότερα καὶ τελικὰ νὰ μὴ βρίσκεις ποτὲ ἀνάπαυση καὶ ἡσυχία; Τί νὰ τὰ κάνεις τὰ πλούτη, ὅταν δὲν μπορεῖς νὰ ἠρεμήσεις ἀπὸ τὸν φόβο τῆς κλοπῆς, τὴν ἀγωνία τῆς χρεωκοπίας, τὸ ἄγχος γιὰ τὶς ἐπενδύσεις καὶ τὴν αὐξομείωση τῶν δεικτῶν τοῦ Χρηματιστηρίου;… Τί νὰ τὰ κάνεις τὰ χρήματα, ἀφοῦ δὲν πρόκειται νὰ τὰ πάρεις μαζί σου ὅταν περάσεις στὴν αἰωνιότητα; Διότι γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους θὰ ἔρθει αὐτὴ ἡ ὥρα, ὅπως ἦρθε καὶ γιὰ τὸν ἀσύνετο ἐκεῖνο πλούσιο.

2. Ὁ οὐράνιος θησαυρὸς

Ἐνῶ ὁ πλούσιος σκεφτόταν τὰ πλούτη του καὶ ὀνειρευόταν νὰ τὰ ἀπολαύσει γιὰ πολλὰ χρόνια, ἄκουσε μέσα του τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ νὰ τοῦ λέγει: «ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»· ἀ­­νόητε ἄνθρωπε, νόμισες ὅτι ἡ εὐτυχία σου ἐξ­αρτᾶται ἀπὸ τὰ ­πλούτη σου!
Ὁρίστε λοιπόν, τὴ νύχτα αὐτή, ἐνῶ ἐσὺ φαντάζεσαι διασκεδάσεις καὶ ἀπολαύσεις, ἔρχονται οἱ φοβεροὶ δαίμονες καὶ ἀπαιτοῦν νὰ πάρουν τὴν ψυχή σου. Σὲ λίγο δηλαδὴ θὰ πεθάνεις. Αὐτὰ λοιπὸν ποὺ ἑτοίμασες καὶ ἀποταμίευσες, τώρα σὲ ποιὸν θὰ ἀνήκουν;
Καὶ ὁ Κύριος κατέληξε στὸ συμπέρασμα: «οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυ­τῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν».
Αὐτὸ θὰ πάθει καὶ τέτοιο τέλος θὰ ἔχει καὶ καθένας ποὺ θησαυρίζει γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνει ἐγωιστικὰ αὐτὸς καὶ μόνο τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ δὲν ἀπο­ταμιεύει μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης στὸν οὐρανὸ θη­σαυ­ροὺς πνευματικούς.
Ἀφυπνιστικὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Παραβολῆς. Μᾶς ἀφυπνίζει διότι μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι δὲν θὰ μείνουμε γιὰ πάντα στὴ γῆ. Μᾶς περιμένει ἕνας ἄλλος κόσμος: ἡ αἰωνιότητα!
Ἐκεῖ συμφέρει νὰ ἐπενδύουμε. Ἐκεῖ νὰ ἀποταμιεύουμε τοὺς θησαυρούς μας. Τί νόημα ἔχει νὰ κρατᾶμε τὰ χρήματα γιὰ τὸν ἑαυτό μας; Πουθενὰ δὲν εἶναι ἀσφαλισμένα, οὔτε στὰ σεντούκια οὔτε στὶς τράπεζες καὶ τὰ χρηματιστήρια.
Ἡ μόνη ἀσφαλὴς ἐπένδυση εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη.
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσφέρει ἁπλόχερα τὴν ἐλεημοσύνη, ἀπολαμβάνει πολ­λα­πλὴ ὠφέλεια: τὴ χαρὰ τῆς ­προσφο­ρᾶς, τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ πτωχοῦ ἀ­δελφοῦ καί, τὸ κυριότερο, τοὺς θησαυροὺς τοῦ οὐρανοῦ ποὺ ὑπόσχεται ὁ δωρεοδότης Κύριος νὰ ἀποδώσει στοὺς ἐλεήμονες πλουσιοπάροχα, κατὰ τὸ μέγα καὶ πλούσιο ἔλεός Του.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ Β´ 14 – 22

14 αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, 15 τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, 16 καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· 17 καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, 18 ὅτι δι’ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. 19 ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, 20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 21 ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· 22 ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

Ἀπόδοση

14 Διότι αυτός είναι η ειρήνη όλων μας, ο οποίος τον Ιουδαϊσμόν και τον Εθνισμόν, τα δύο αυτά τα έκαμεν ένα, εκρήμνισε και διέλυσε το μεσότοιχον του Νομου, που σαν ανυπέρβλητος φραγμός εχώριζε τους δύο λαούς· 15 δηλαδή κατέλυσε και εξηφάνισε την έχθραν, που εχώριζε τους δύο λαούς, αφού κατήργησε με την θυσίαν της σαρκός αυτού τον νόμον των εντολών, ο οποίος έδιδε διαταγάς, που εδέσμευαν τον άνθρωπον.
Και κατήργησε τον παλαιόν Νομον, δια να αναδημιουργήση και ενώση τους δύο αυτούς λαούς δια του εαυτού του εις ένα νέον άνθρωπον, χαρίζων τοιουτρόπως ειρήνην μεταξύ των· 16 και να συμφιλιώση προς τον Θεόν τους δύο λαούς, ενωμένους εις ένα πνευματικόν σώμα δια της σταυρικής του θυσίας, θανατώσας εν τω προσώπω του και εξαφανίσας την εχθράν και το μίσος.
17 Και αφού κατέβη εις την γην, εκήρυξε το χαρμόσυνον μήνυμα της ειρήνης εις σας που εζούσατε μακράν από τον Θεόν, και εις ημάς που ήμεθα κοντά του. 18 Διότι δια του Χριστού οδηγούμεθα και πλησιάζομεν προς τον Θεόν Πατέρα και οι δύο λαοί με το αυτό Αγιον Πνεύμα.
19 Αρα δεν είσθε πλέον ξένοι, όπως προηγουμένως, και προσωρινοί πολίται της Εκκλησίας του Χριστού, αλλ’ είσθε συμπολίται όλων των αγίων, και οικιακοί του Θεού. 20 Εχετε δε κτισθή επάνω στον πνευματικόν θεμέλιον των Αποστόλων και των προφητών εις μίαν πνευματικήν οικοδομήν, την Εκκλησίαν, της οποίας ακρογωνιαίος και θεμελιακός λίθος είναι αυτός ούτος ο Ιησούς Χριστός.
21 Επάνω δε εις αυτόν και με την δύναμιν αυτού όλη η οικοδομή συναρμολογείται και αυξάνεται κατά τρόπον αρμονικόν, ώστε να γίνη ναός άγιος, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. 22 Εις αυτόν δε τον ναόν δια του Ιησού Χριστού οικοδομείσθε και σεις μαζή με τους άλλους πιστούς, δια να γίνετε κατοικία, εις την οποίαν θα μένη ο Θεός με το Πνεύμα του.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

Πηγές:

Σωτήρ
saint.gr

antexoume.wordpr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here