Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής του Παραλύτου

0

Τό νοσοκομεῖο τοῦ Θεοῦ

Ευαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Ἀπριλίου 2018, τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ἔστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ῾Εβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ ᾿Ιησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

1. ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

Δίπλα στὴν προβατικὴ πύλη ἡ Βηθεσδά, μία μεγάλη δεξαμενὴ ὕδατος, συγκέντρωνε πλήθη ἀσθενῶν. Διότι ἐκεῖ πολλὰ θαύματα θεραπειῶν συνέβαιναν. Κάθε τόσο ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κατέβαινε καὶ ἐτάραζε τὸ ὕδωρ. Κι ὅποιος ἀσθενὴς προλάβαινε νὰ πέσῃ πρῶτος μέσα, θεραπευόταν ἀπὸ ὁποιοδήποτε νόσημα κι ἂν ἔπασχε. Ὁ παράλυτος ὅμως τοῦ Εὐαγ-γελίου δὲν εἶχε κανένα βοηθὸ κοντά του νὰ τὸν σύρῃ στὴν κολυμβήθρα πρῶτον. Τριάντα ὀκτὼ χρόνια παράλυτος καὶ μόνος καὶ ἀβοήθητος. Τὸν ἐπισκέφθηκε ὅμως ὁ Θεός, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπο, τὸν τσακισμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, ὅταν ὁ Κύριος πήγαινε στὰ Ἱεροσόλυμα, δὲν ἐπισκεπτόταν ἀνάκτορα ἀλλὰ παράλυτους, τυφλοὺς καὶ ἀρρώστους. Πόσοι τέτοιοι ἄρρωστοι ὑπάρχουν καὶ σήμερα στὰ νοσοκομεῖα, στὰ κέντρα ἀνιάτων, στὰ γηροκομεῖα, σὲ κλινικές, σὲ σπίτια. Πόσες θλίψεις δοκιμάζουν αὐτοί, καὶ μάλιστα ὅταν δὲν ἔχουν κανένα νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Πόσα παράπονα καὶ στεναγμοὶ ἀκούονται. Ἀμέτρητοι ἀσθενεῖς, ἀμέτρητοι στεναγμοί. Καὶ πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ὑποχρέωσίς μας νὰ τοὺς ἐπισκεπτώμαστε, νὰ τοὺς βοηθοῦμε, νὰ τοὺς δείχνουμε ἀγάπη καὶ στοργή.

Ἀλλὰ καὶ πόσο μᾶς οἰκοδομεῖ ἡ δική τους ἀσθένεια στὸ νὰ ἐκτιμήσουμε τὴ δική μας ὑγεία καὶ νὰ εὐχαριστοῦμε κα-θημερινὰ τὸν Θεὸ γι’ αὐτή. Γιὰ τὴν ὑγεία ποὺ ἀπολαμβάνουμε καὶ γιὰ τὰ τόσο πολλὰ ἀγαθά, ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε. Ἀλλὰ καὶ πόσο πρέπει νὰ παρηγορούμαστε γιὰ τὶς δικές μας μικρὲς θλίψεις καὶ δοκιμασίες. Πόσες φορὲς παραπονιόμαστε γιὰ τὴν ἀϋπνία μιᾶς νύχτας ἢ γιὰ τὴν ἀδιαθεσία μιᾶς ἡμέρας. Καὶ δὲν σκεπτόμαστε ὅτι ὑπάρχουν ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ πολλὰ χρόνια δὲν ἀπόλαυσαν οὔτε μιὰ ἡμέρα ὑγείας. Ἔλεγε κάποιος: Παραπονιόμουν στὸν Θεὸ γιατὶ δὲν εἶχα παπούτσια, ὥσπου κάποια μέρα εἶδα ἕναν ποὺ δὲν εἶχε πόδια.

 

2. Η ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Ὁ Κύριος ἐκεῖ στὴν κολυμβήθρα ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς κατάκοιτους προτίμησε νὰ θεραπεύσῃ τὸν μακροχρονίως παράλυτο. Τὸν προτίμησε γιὰ τὴν καρτερικότητά του καὶ τὴν ὑπομονή του. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἄλλες πολλὲς ἀρετές του. Γιὰ σκεφθῆτε: Κανεὶς δίπλα του δὲν τὸν βοηθοῦσε. Ὅλοι κοιτοῦσαν τὸν ἑαυτό τους. Κι ἐνῶ αὐτοὶ δὲν τοῦ ἔδειχναν καμμία συμπάθεια, ὁ παράλυτος δὲν τοὺς κατηγορεῖ, δὲν τοὺς καταδικάζει. Ἦταν ὑπομονετικὸς στὴν ἀδιαφορία τους. Ἀλ-λὰ καὶ πόσα χρόνια περίμενε καὶ δὲν ἔφευγε. Δὲν καταριόταν τὴν ἡμέρα ποὺ γεννήθηκε, οὔτε βλασφημοῦσε τὸν Θεό. Οὔτε ἀντέδρασε στὴν ἐρώτησι τοῦ Κυρίου. Ἐὰν ἦταν ἄλλος, ἴσως θὰ Τοῦ ἔλεγε: «Μὲ ρωτᾷς ἂν θέλω νὰ γίνω ὑγιής; Μὲ ἐμπαίζεις;». Ὁ παράλυτος ὅμως δείχνει μεγάλη πραότητα καὶ ὑπομονή. Καὶ ὁ Κύριος τὸν ἐπιβραβεύει. Κάνει τὸ θαῦμα. Τὸν θεραπεύει τελείως ἀμέσως.

3. ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

Νὰ σκεφθοῦμε ὅμως καὶ κάτι ἅλλο:Ὁ πρώην παράλυτος ἔζησε μετὰ τὴν θαυμαστὴ θεραπεία του λίγα ἀκόμη χρόνια ὑγιὴς καὶ κατόπιν πέθανε. Πόσο ἔζησε; Δέκα; Εἴκοσι χρόνια; Πόσο διαρκεῖ ἡ ἐπίγειος ζωή; Ἀτμὸς εἶναι ποὺ ἐξα-τμίζεται. Ἄρα καὶ ἡ ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι σχετικὰ μικρὸ ἀγαθό. Ἐκεῖνο ποὺ πραγματικὰ ἀξίζει εἶναι ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς. Αὐτὸ τονίζει καὶ ὁ Κύριος λέγοντας στὸν πρώην παράλυτο: «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε». Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος στὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων, ἦσαν ἐνδεικτικὰ τῶν ἀσυγκρίτως μεγαλύτερων θαυμάτων ποὺ ἐπιτελοῦσε στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀναγέννησι τῶν ψυχῶν, ὁ ἁγιασμός μας εἶναι τὸ ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο θαῦμα ποὺ ἔχει προεκτάσεις στὴν αἰωνιότητα.

Ὅλοι μας λοιπὸν ποὺ ἐζήσαμε τέτοια μεγάλα πνευματικὰ θαύματα, ποὺ καθαρισθήκαμε στὴν πνευματικὴ Βηθεσδά, στὴν κολυμβήθρα τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καὶ στὸ λουτρὸ τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, ἄς ἀκούσουμε τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου νὰ μᾶς λέγῃ νοερά: «Ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει». Ἀναστήσου ἀπὸ τὴν πνευματική σου παραλυσία. Ὅσα χρόνια πρόκειται νὰ ζήσῃς στὸ ἑξῆς, βάδιζε στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς. Ζητεῖ νὰ βαδίζουμε σταθερὰ στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου μας ἐργαζόμενοι τὸ θέλημά του. Καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη νὰ ἐπαναλαμ-βάνουμε μέσα μας καὶ γύρω μας τὰ λόγια τοῦ ἰαθέντος παραλύτου: «Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας με ὑγιῆ». Αὐτὸς μὲ ἔσωσε, Αὐτὸς μὲ ἐλύτρωσε, Αὐτὸς μὲ συγχώρησε, Αὐτὸς μὲ ἐθεράπευσε ἀπὸ τὴν πνευματική μου παραλυσία. Γι’ αὐτὸ Τὸν ἀγαπῶ καὶ περιμένω νὰ μὲ ὑποδεχθῇ στὴ Βασιλεία του.

 

Ὁ Χριστός καί ὄχι ἐγώ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Ἀπριλίου 2018, τοῦ Παραλύτου (Πράξ. θ΄ 32-42)

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾿Ιησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐ­θέως ἀνέστη. καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ᾿Εν ᾿Ιόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορ­κάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ ᾿Ιόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς ᾿Ιόππης, καὶ πολ­λοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

«Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς»

Σήμερα ὁ Κύριος θεράπευσε ἕναν παράλυτο δίπλα στὴν «κολυμβήθρα», στὴ μικρὴ λίμνη τῆς Βηθεσδᾶ, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος θεράπευσε τὸν παράλυτο Αἰνέα, ὅπως ἀκούσαμε στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Τὸν θεράπευσε ὁ Πέτρος; Ναί, ἐκεῖνος τὸν θεράπευσε. Ὡστόσο ὁ ἴδιος εἶχε ἄλλη αἴσθηση γιὰ τὸ θαῦμα. Ἀναγνώριζε ὅτι ὁ Χριστὸς θαυματουργεῖ, γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶπε στὸν Αἰνέα: «Σὲ θεραπεύει Ἰησοῦς ὁ Χριστός».

Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὲς ἀρετὲς δείχνει ὁ λόγος αὐτός.

1. Ἀκλόνητη πίστη

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὸν ὁποῖο ἐνήργησε τὸ θαῦμα, δείχνει πολὺ δυνατὴ πίστη. Δὲν εἶπε ὁ ἅγιος Ἀπόστολος «Μακάρι νὰ σὲ θεραπεύσει» ἢ «Ἐλπίζω νὰ σὲ θεραπεύσει», οὔτε ἀκόμη «Θὰ σὲ θεραπεύσει», ἀλλὰ «Σὲ θεραπεύει». Τώρα. Ὁ Ἀπόστολος εἶναι ἀπολύτως βέβαιος. Μᾶλλον οὔτε ἁπλὴ βεβαιότητα μποροῦμε νὰ τὴν ὀνομάσουμε, βεβαιότητα ἀνθρώπινη, ἀλλὰ κάτι πολὺ περισσότερο: θεία πληροφορία, τὴν ὁποία παρέχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στὴν ἁγιασμένη ψυχὴ στὴν ὁποία κατοικεῖ.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ὑποταγεῖ τελείως στὸν Χριστό, ἔχει γίνει ἕνα μὲ τὸν Χριστό, ζεῖ τὸν Χριστό, καὶ ὅταν ἐνεργεῖ, οὐσιαστικὰ ἐνεργεῖ ὁ Χριστὸς δι᾿ αὐτοῦ. Πρόκειται γιὰ ὑπερφυσικὴ κατάσταση, κατάσταση Χάριτος, τὴν ὁποία ὁ μὴ ἁγιασμένος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει, ἁπλῶς ἴσως λίγο νὰ ὑποψιασθεῖ.

Ἐμεῖς βέβαια οὔτε χάρισμα θαυμα­τουρ­γίας ἔχουμε οὔτε τὴν ἁγιότητα τοῦ Ἀποστόλου. Πόρρω ἀπέχουμε! Ὅ­μως ἡ μεγάλη πίστη του μᾶς δίνει τὴν ἀ­φορ­μὴ νὰ ἐλέγξουμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ τὴν ὀλιγοπιστία μας, ἐμεῖς ποὺ θέλουμε νὰ λεγόμαστε πιστοί· ἐμεῖς ποὺ τόσες φο­ρὲς καὶ τόσο πολὺ εὐεργετηθήκαμε ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ ἀκόμη ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὴ στοργικὴ συμπαράστασή Του στὰ κα­θημερινά μας προβλήματα. Εἶναι εὐ­καιρία μὲ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα νὰ βάλουμε ἀρχή, νὰ καλλιεργοῦμε λογισμοὺς πίστεως καὶ κατὰ Θε­ὸν αἰσιοδοξίας. Τὸ κυριότερο: νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ καθαριζόμαστε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· διότι ἔνοχη συνείδηση καὶ ἀ­κλόνητη πίστη δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συν­υπάρχουν.

2. Βαθιὰ ταπεινοφροσύνη

Ὁ λόγος αὐτὸς ὅμως τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου φανερώνει καὶ τὴ βαθιά του τα­πεινοφροσύνη. Ποιὸς ἦταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος; Ὁ πρωτοκορυφαῖος, ὁ πρῶτος μεταξὺ τῶν πιὸ στενῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ὁ θεόπτης τοῦ Θαβώρ! Ἀπὸ τὸ κήρυγμά του τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πίστεψαν τρεῖς χιλιάδες· ἡ σκιά του θεράπευε θαυματουργικὰ ἀσθενεῖς, μ᾿ ἕναν του λόγο ἐπετίμησε μὲ θάνατο τὸν Ἀνανία καὶ τὴ Σαπφείρα (βλ. Πράξ. β´ 41, ε´ 1-11, 15)! Καὶ τώρα λέει στὸν παράλυτο Αἰνέα: «Ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς». Ἐξαρχῆς καὶ προκαταβολικὰ διακηρύσσει: «Αἰνέα, σὲ θεραπεύω ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Χριστός». Εἶναι σὰν νὰ λέει: «Ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου δὲν κάνω τίποτε, τὰ πάντα ἐνεργεῖ ἡ θεία Χάρις, ἡ δύναμη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐγὼ εἶμαι ἕνας ταπεινὸς δοῦλος Του, ἁπλὸ ὄργανο τῆς θαυμαστῆς δυνάμεώς Του».

Πόσα ἔχει νὰ μᾶς πεῖ τὸ φρόνημα τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου! Νὰ ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας μήπως ὑπερηφανευόμαστε γιὰ τὰ καλά μας ἔργα, ποὺ ὁπωσδήποτε εἶναι πολὺ μικρότερα ἀπὸ αὐτὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὅτι ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι κάνουν οἱ Ἅγιοι, ἐμεῖς δὲν θυμόμαστε τὰ ἁμαρτήματά μας, ποὺ εἶναι πολλὰ καὶ κάποτε πολὺ σοβαρά, ἐνῶ, ἂν κατορθώσουμε κάτι μικρό, συνέχεια τὸ σκεφτόμαστε καὶ δὲν σταματᾶμε νὰ ὑπερηφανευόμαστε γι᾿ αὐτό, μέχρις ὅτου καὶ αὐτὸ τὸ μικρὸ «διὰ τῆς ἀλαζονείας κενώσωμεν», τὸ χάσουμε ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία μας (PG 47, 419).

Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ θυμόμαστε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. ιε´ [15] 5). Ὅ,τι κατορθώνουμε, νὰ τὸ ἀποδίδουμε στὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, νὰ λέμε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο: «Οὐκ ἐγὼ δέ, ἀλλ᾿ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί» (Α´ Κορ. ιε´ [15] 10). Νὰ καλλιεργοῦμε τὸ ταπεινὸ φρόνημα. Τότε θὰ μᾶς σκεπάζει ὁ Θεὸς μὲ τὸ ἔλεός Του· καὶ περισσότερη πνευματικὴ προκοπὴ θὰ μᾶς δίνει καὶ ἀληθινὸ ταπεινὸ φρόνημα θὰ μᾶς χαρίζει

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ μᾶς δίδαξε ὅτι ἡ ἀληθινὴ πνευματικότητα ἔγκειται στὴν ταπεινοφροσύνη, στὸ νὰ σβήνει τὸ ἐγὼ καὶ νὰ φαίνεται ὁ Χριστός. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ πίστη, ἡ ἀληθινὴ παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας στὸν Θεό: τὴν ὥρα τῆς θείας Χάριτος νὰ ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἐμεῖς ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας εἴμαστε ἕνα μηδὲν καὶ ὅλα τὰ ἀγαθὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Νὰ δώσει ὁ Κύριός μας, ποὺ ἀνέστησε τὸν παράλυτο τῆς Βηθεσδᾶ καὶ διὰ τοῦ Ἀποστόλου Του τὸν παράλυτο Αἰνέα, νὰ ἀναστήσει καὶ τὴν ψυχή μας «τὴν δεινῶς παραλελυμένην» στὴ ζωὴ τῆς ἀληθινῆς πίστεως καὶ ταπεινοφροσύνης.antexoume.wordpress.com

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here