ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

0

Επειδή  κατά κόρον τον τελευταίο καιρό γίνεται χρήση και κατάχρηση του όρου «ελευθερία», όπου επί παραδείγμασι η Τέχνη ασχημονούσα, εν ονόματι της ελευθερίας της έκφρασης δύναται, κατά την αντίληψη νοσηρών εγκεφάλων, να βεβηλώνει κάθε ιερόν και πανάγιον (απεικόνισις του Χριστού επί μοτοσυκλέτας υπό Κυπρίου εκπαιδευτικού, δυσώδης εκσπερμάτωσις επί του Τιμίου Σταυρού – πίνακας Da vintsi –κ.λ.π) κρίνουμε σκόπιμο και αναγκαίο να ενδιατρίψωμε περί το βαθύτερο νόημα και την ουσία της ελευθερίας.

Γνωρίζομεν ότι δομικόν στοιχείον της ελευθερίας είναι το ανεμπόδιστον. Ενεργουμένου του ιδιώματος τούτου, η αυθεντική ελευθερία, ήτις και καλείται μείζων ελευθερία από τον Ιερό Αυγουστίνο, δεν δύναται ποτέ εκ των πραγμάτων ν’ αποτελεί αχαλίνωτον δραστηριοποίησιν του νου και της φαντασίας. Αγωνιζομένη οδεύει μονοδρομικώς δια  του Σταυρού και του πόνου εις την γενικήν πνευματικοποίησιν του ανθρώπου, πραγματοποιώντας  το βιβλικόν «καθ’ ομοίωσιν» ή το «ομοιούσθαι Θεώ», καθώς ο θείος Πλάτων εις τον Θεαίτητον 176 Β υπογραμμίζει.

Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία, όπου βιώνοντάς την ο άνθρωπος,  νεκρούμενος δια του πόνου, αναγεννάται εις την αιωνιότητα. Προνόμιον και προορισμός του ανθρώπου είναι να προσαρμόζεται προς τις αξίες του πολιτισμού, να τις κατανοεί να τις καταφάσκει, να τις εφαρμόζει όσο μπορεί, και όχι να ασχημανεί εν ονόματι της δήθεν ελευθερίας της τέχνης.

Ο φιλοσοφικώτερος  των Πατέρων Γρηγορίος, Επίσκοπος Νύσσης, είπεν ότι αιτία του κακού είναι η ελευθερία του ανθρώπου, ο δε Μέγας Αθανάσιος συμπληρώνει: «Το κακόν,  άρνησις του καλού, μη ον, απουσία του αγαθού, γεννώμενον εν τη διανοία του ανθρώπου,  δια της κακής χρήσεως της ελευθερίας του (αυτεξούσιον).»

Πολύ αργότερα το 19ο αιώνα, ο μεγάλος Φ. Ντεστογέφσκι επιβεβαιώνει ότι το κακό, η ασχημοσύνη, η αμαρτία γενικά είναι παιδί της ελάσσονος ελευθερίας, όπου η πορεία του ανθρώπου δεν είναι μονόδρομος προς το αγαθόν, όπως συμβαίνει εις την μείζονα ελευθερίαν, αλλά αμφίδρομος με ενδεχομενικότητα και προς το κακόν. Το αποτέλεσμα πάντα εξαρτάται από την υπεύθυνη επιλογή του ανθρώπου. Εάν ο άνθρωπος επιλέξει το κακό καταστρέφεται η ελευθερία του και ακολουθεί ο πόνος, ο οποίος καθεαυτόν δεν κρίνεται ως το αποδιωκτέο κακό, αλλά το μέσον λυτρώσεως διά την ανάκτησιν της ελευθερίας. Έχουμε απώλεια της ελευθερίας με το κακό, και ανάπλασή της με τον πόνο. Διά του πόνου ο άνθρωπος εκλέγει το καλό και αναπλάθει την ελευθερία του.

Διακρίνομε λοιπόν την ελάσσονα ελευθερίαν με δυνατότητα του κακού και της αμαρτίας, και την μείζονα ελευθερίαν που είναι η πραγματική ελευθερία, και όπου ο άνθρωπος σταθερά πορεύεται προς την αιωνιότητα και προς τον Θεόν.

Ο άνθρωπος επλάσθει από τον Θεόν με, καίδια την μείζονα ελευθερίαν, αλλ’ ο φθονερός διάβολος, διά της απάτης, μας εβάρυνε να πορευώμαστε και με την ελάσσονα.

Το δικαίωμα όθεν της ελευθερίας στην έκφραση όπου επικαλούνται οι ασχημονούντες «καλλιτέχνες» για να δικαιολογήσουν τα «καλλιτεχνικά» τους τερατουργήματα δεν είναι διόλου αξιολογικά ισχυρόν, διότι το κάθε αμαρτωλό έκγονο μειγνύμενο με την ελευθερία την υποβιβάζει από μείζονα, αυθεντική, εις ελάσσονα, την καταστρέφει, με συνέπεια, τα τερατώδη «καλλιτεχνήματα» που μας λανσάρουν οι διάφοροι κουλτουριαραίοι, να κρίνωνται αδόκιμα, τραγικά και απορριπτέα.

Στώμεν καλώς λοιπόν, και ας είμαστε στοιχημένοι πίσω από την μείζονα ελευθερίαν, η οποία μόνη μπορεί και ανεβάζει τον άνθρωπο και τα έθνη εις την αιώνια δόξα και το Θεό. Το έπος του 40 το οποίον προσφάτως μόλις γιορτάσαμε, ας διδάξει κι εμάς σήμερα τους Έλληνες, τι εστί μοναδικά για την Πατρίδα μας, η μείζων, η χιλιάκριβη αυτή λευτεριά.

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here