ΩΣ ΕΔΩ ΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΚΕΙ

0

Μελετώντας προσεκτικά το άρθρο του αξιοτίμου κ. Κ. Φράγκου εις τα Αρκαδικά Νέα «Ως εδώ και μη παρέκει, δε μπορώ παρά να τον συγχαρώ για το μεγάλο ενδιαφέρον και την ανησυχία του, ως προς το μεγάλο αγώνα που διεξάγει το Κράτος μας, για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Όμως δε μπορώ να μην εκφράσω τις αντιρρήσεις μου, για τα σημεία όπου διαφωνώ. Και για να γίνω κατανοητός, θα πρέπει εκ προοιμίου να ενστερνισθούμε την αλήθεια, ότι η Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Χριστός, παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Ξεκινώντας από τον τίτλο του άρθρου, εγώ θα έλεγα ως εδώ μα και παρέκει, διότι ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται ιδιαίτατα από τη μεταφυσική του ορμή, και την ανησυχία του για το επέκεινα. Άλλωστε και κατά την αξιωματικήν διαπίστωσιν του Μεγάλου Βασιλείου, ο άνθρωπος είναι το ον το αεί εξελισσόμενον και ουδέποτε τέλειον.

Είναι φανερό ότι στην προμετωπίδα του κειμένου ο αρθρογράφος παρουσιάζει γνώμες προσωπικοτήτων, προς επίρρωσιν των επιχειρημάτων που περαιτέρω θα αναπτυχθούν.

Ο Γιάννης Τσαρούχης μπορεί να υπήρξε ένας κορυφαίος καλλιτέχνης, αλλά ο όρος «θέατρο» τον οποίο χρησιμοποίησε για ν’ αξιολογήση την Εκκλησία κρίνεται αδόκιμος, τραγικός και απορριπτέος. Το θέατρο είναι μία υποκριτική τέχνη, που εκτός από αυτό που παρουσιάζει στη σκηνή, στο παρασκήνιο, όπως πανηγυρικά αποκαλύπτεται σήμερα, μπορεί να κυριαρχεί η σαπίλα και η δυσοσμία της αμαρτίας.

Ο Χριστός όμως δεν υποκρίνεται, δεν παριστάνει, αλλά είναι ο ίδιος η σταυρωμένη αγάπη, η θυσιαστική πράξη, η αυτοσπονδή και η αυτοθυσία για τη λύτρωση του ανθρώπου και την απαλλαγή του από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να επαινέσω την κ. Μπεκατώρου, η οποία, με την γενναία της αποκαλυπτική πράξη – ομολογία, έσπασε το απόστημα και έτσι γίνεται η απαρχή για την κάθαρση στο χώρο του αθλητισμού, του θεάτρου και της κοινωνίας γενικότερα. Έδειξε με την ηρωική αυτή της απόφαση ότι δεν είναι απλώς μια ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας, αλλά ολυμπιονίκης της αρετής και του ήθους.

Τον κ. Γιανναρά σέβομαι και τιμώ για το στοχασμό και το ήθος του, όχι όμως και για το αλάθητό του. Η Εκκλησία επ’ ουδενί λόγω δύναται να εκληφθεί ως οδυνηρή έκφραση παρακμής, όπως γράφει, αλλά δύναται, κατά την ταπεινή μου αντίληψη, να θεωρηθεί ως ελπιδοφόρα όαση, μέσα εις τον καύσωνα της κοινωνικής ερήμου.

Ο Γκάντι τον οποίον επικαλείται ο αρθρογράφος , δεν μας διαφωτίζει  ότι ο Θεός δεν έχει θρησκεία, διότι ο Θεός όχι απλώς δεν έχει, αλλά είναι τα πάντα. «Όλον γάρ εν εαυτώ έχει το είναι, μήτε αρξάμενον, μήτε παυσόμενον, οίον τι πέλαγος ουσίας, άπειρον και αόριστον». Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Όσον αφορά δε την διαφαινομένην αντίθεσιν την οποίαν υπονοεί ο αρθρογράφος μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους δεν πρόκειται περί αντιθέσεως, αλλά περί διαλεκτικής αναζητήσεως του ορθού. Οι δυό αυτές έννοιες είναι αλληλοπεριχωρούμενες, δεν νοείται η μία χωρίς την άλλη, και ο προτεινόμενος χωρισμός των δύο αυτών εννοιών αποτελεί αδιανόητον φανταστικήν ουτοπίαν. Μη λησμονούμε άλλωστε, ότι στα χρόνια της σκλαβιάς, μόνη η Εκκλησία αποτελούσε την υπόσταση του Ελληνικού Κράτους. 

Διερωτώμαι όμως και θα ήθελα να μάθω ποιος ιεράρχης είναι αυτός, που παρουσιάζει το Θεό ως κακούργο, απειλώντας και εκφοβίζοντας με τη δευτέρα παρουσία και φλόγες της κολάσεως. Δεν υπάρχει σκεπτόμενο ον που να αγνοεί την παναγαθότητα του Θεού νομίζω, η δε δευτέρα παρουσία δεν είναι απειλή, αλλά κάτι το αναμενόμενο, κατά το αδιάψευστο ρήμα του Χριστού μας.

Εν κατακλείδι, για να στερεωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων το πρωτείον την Εκκλησίας, έναντι οιασδήποτε άλλης αξίας του πολιτισμού, αναφέρω το γερμανό φιλόσοφο και παιδαγωγό Edward Spranger, ο οποίος υπογραμμίζει ότι: Οι αξίες του πολιτισμού είναι η Επιστήμη, η Τέχνη, η Εκκλησία, η Οικονομία, η Κοινωνία και το Κράτος. Οι αξίες αυτές συναναπτυσσόμενες αρμονικά συντελούν στην ακμή του πολιτισμού. Όταν παρατηρείται δυσαρμονία, τότε έχομε πολιτιστική κρίση. Εκ των αξιών αυτών, οι πέντε εκπηγάζουν από τη Θρησκεία – Εκκλησία, η οποία αποτελεί το somum bonum, το υπέρτατον αγαθόν. Συνεπώς μία οποιαδήποτε από τις πέντε αξίες, το Κράτος επί παραδείγματι αυτονομούμενο και στρεφόμενο κατά της Θρησκείας – Εκκλησίας, στρέφεται κατά της πνευματικής μήτρας όπου το γέννησε, και αυτοαναιρούμενο καταρρέει. Διά τούτο είναι αδιανόητη η αποσύνδεση, πολλώ δε μάλλον η σύγκρουση του Κράτους με την Εκκλησία.

Ας είμαστε λοιπόν πολύ προσεκτικοί όταν σκεπτώμαστε για την Εκκλησία, γιατί «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν».  

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΠΕΡΔΑΛΗΣ

τ. Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως

Φιλόλογος – Θεολόγος

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here