To Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής : οι δέκα λεπροί

0

Οἱ δέκα λεπροί

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰανουαρίου 2020, ΙΒ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιζ΄ 12-19)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ ᾿Ιησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης ­δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν ­αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

 

1. Κραυγὴ ἱκεσίας

Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ὅτι ὁ Κύριος πλησίασε σὲ ἕνα χωριό, ὅπου Τὸν συν­άντησαν δέκα λεπροί, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν μακριά Του καὶ «ἦραν φωνήν», ἔβγαλαν φωνή, φώναξαν δυνατά: «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς». Ἰησοῦ Κύριε, ἐλέησέ μας. Οἱ λεπροὶ στάθηκαν μακριά, διότι λόγω τῆς ἀσθενείας τους ἦταν, κατὰ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἀκάθαρτοι καὶ δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ εἰσέλθουν σὲ κατοικημένη περιοχὴ οὔτε νὰ πλησιάσουν ὑγιὴ ἄν­θρωπο.

«Ἦραν φωνήν». Οἱ δυστυχισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι μέσα στὴν ἀθλιότητά τους γίνονται διδάσκαλοι προσευχῆς στοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν αἰώνων. Ὅταν ἀπευθυνόμαστε στὸν Κύριο, νὰ ὑψώνουμε τὴ φωνή μας γιὰ νὰ μᾶς ἀκούσει. Ὄχι νὰ φωνάζουμε μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ νὰ κραυγάζουμε μὲ τὴν καρδιά. Καὶ ἂν αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς βαραίνουν πολλὰ ἁμαρτήματα, ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε, ἀλλὰ νὰ στεκόμαστε τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς μὲ ταπείνωση καὶ μετάνοια ἐνώπιον τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ καὶ νὰ ζητᾶμε ἐπιμόνως ἔλεος. Ὁ Κύριος δὲν περιφρονεῖ τὶς θερμὲς προσευχὲς τῶν συντετριμμένων καρδιῶν· ἀντίθετα Τὸν λυποῦν καὶ Τὸν δυσαρεστοῦν οἱ προσευχὲς ποὺ ἀναπέμπονται μὲ χαλαρότητα, μετεωρισμό, ἀμελῶς καὶ ραθύμως.

Ἂς φροντίζουμε λοιπὸν ἡ προσευχή μας νὰ γίνεται μὲ συγκέντρωση καὶ θέρμη, ν᾿ ἀνεβαίνει σὰν κραυγὴ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ· ἔτσι θὰ ἑλκύει πλούσιο τὸ ἔλεός Του.

2. Κραυγὴ εὐγνωμοσύνης

Στὴν περικοπὴ ὅμως ἀκούσαμε καὶ μιὰ ἄλλη κραυγή: ἑνὸς ἀπὸ τοὺς δέκα λεπροὺς ὁ ὁποῖος, ὅταν εἶδε ὅτι θεραπεύθηκε, ἐπέστρεψε «μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν»· προχωροῦσε στὸν δρόμο καὶ φώναζε δυνατὰ καὶ συνέχεια «Δόξα σοι, ὁ Θεός, δόξα σοι, ὁ Θεός». Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ «ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ»· ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς στὰ πόδια τοῦ Κυρίου καὶ Τὸν εὐχαριστοῦσε. Τί πλούσια εὐγνωμοσύνη! Τί εὐγενικὴ καρδιά!

Παράδοξο ἄκουσμα καὶ σπανιότατο θέαμα: ἕνας ἄνθρωπος βαθύτατα εὐγνώμων, μιὰ μεγαλόφωνη ἐξαγγελία τῆς εὐ­εργεσίας μὲ ταπεινὴ γονυκλισία, μὲ τὸ μέτωπο στὸ χῶμα μπροστὰ στὸν Εὐεργέτη. Δυνατὸ μήνυμα εὐγνωμοσύνης γιὰ ὅλους μας στὴν ἐγωκεντρικὴ ἐποχή μας.

Ἐμεῖς εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ τὶς εὐεργεσίες Του; Καὶ πῶς Τὸν εὐχαριστοῦμε; Ἡ εὐχαριστία μας εἶναι τόσο θερμὴ ὅσο καὶ ἡ ἱκεσία μας; Τὸ σπάνιο λουλούδι τῆς εὐγνωμοσύνης ποὺ εὐδοκιμεῖ στὰ ψηλὰ βουνά, στὶς καρδιὲς τὶς ὑψωμένες πάνω ἀπὸ τὴ φιλαυτία καὶ τὸν ἐγωισμό, εὐωδίασε τοὺς Ναούς μας σήμερα. Ποιὸς θὰ ζηλέψει τὸ ἄρωμα, τὸ κάλλος, τὴν εὐγένειά του καὶ θὰ ποθήσει ν᾿ ἀνθίσει καὶ στὴ δική του καρδιά; Ἀποκτᾶται καὶ καλλιεργεῖται δωρεὰν μὲ λίγο φιλότιμο καὶ ταπείνωση.

3. Ὁ Σαμαρείτης ξεπέρασε στὴν ἀρετὴ τοὺς Ἰουδαίους

«Καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης». Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ποὺ ἔδειξε τέτοια εὐγνωμοσύνη, ἦταν Σαμαρείτης, δηλαδὴ λιγότερο φωτισμένος ἀπὸ τοὺς ἄλλους· «ἀλλογενής», ὅπως τὸν χαρακτήρισε ὁ Κύριος, ξένος, δὲν ἀνῆκε στὸ γνήσιο ἰουδαϊκὸ ἔθνος. Καὶ ὅμως ξεπέρασε τοὺς Ἰουδαίους στὴν ἀρετὴ καὶ ἔλαβε τὸν ἔπαινο τοῦ Κυρίου. «Πήγαινε στὸ καλό. Ἡ πίστη σου δὲν θεράπευσε μόνο τὸ σῶμα σου, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ καλὴ ἀρχή, ποὺ θὰ σὲ ὁδηγήσει καὶ στὴν πνευματικὴ σωτηρία», τοῦ εἶπε…

Εἴμαστε βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἔχουμε τὴν ἀλήθεια, ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀνεκτίμητη αὐτὴ δωρεά Του, τὴν ὁποία δισεκατομμύρια ἀνθρώπων δὲν ἀπολαμβάνουν. Τὸ ὅτι ὅμως εἴμαστε Χριστιανοὶ δὲν σημαίνει ὅτι εἴμαστε πιὸ ἐνάρετοι ἀπὸ τοὺς μὴ Χριστιανούς, οὔτε ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε βέβαιη τὴ σωτηρία καὶ ἐκεῖνοι τὴν ἀπώλεια. Ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ἀλλοδαποὶ στὴν πατρίδα μας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ ὁμοεθνῶν τους, ἔχουν δείξει ἀρχοντικὴ συμ­περιφορά, ὑποδειγματικὴ ἐργατικότητα καὶ τιμιότητα, ἐλεήμονα διάθεση, σεμνότητα στὴν ἐνδυμασία, αὐταπάρνηση στὴν καθημερινότητά τους· μὲ μόνο ἴσως ἐφόδιο τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς τους!

Ἀλλὰ νὰ μὴν πᾶμε τόσο μακριά. Ὑπάρχουν συμπατριῶτες μας ἄσχετοι μὲ τὴν Ἐκκλησία ποὺ μᾶς διδάσκουν μὲ τὴν ἀν­θρωπιά τους ἢ μὲ ἄλλες ἐνάρετες πράξεις τους, καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν πλευρὰ εἶναι περισσότερο Χριστιανοὶ ἀπὸ πολλοὺς ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς. Ἔχουν ἀ­κούσει πολὺ λιγότερα ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ αὐ­τὰ τὰ λίγα ἔχουν καρποφορήσει ἐνδεχομένως πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι τὰ πολλὰ ποὺ ἔχουμε ἀκούσει ἐμεῖς.

Συνεπῶς ἂς μὴν ἐπαναπαυόμαστε στὸ ὅτι, ἐπειδὴ κατέχουμε τὴν ἀλήθεια, εἴμαστε οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἂς παραδειγματιζόμαστε καὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας αὐτούς. Νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε τὴν πίστη μας. Νὰ πλουτίζουμε ἀπὸ τὴ θεία Χάρι, ποὺ τόσο πλούσια πνέει μέσα στὴν Ἐκκλησία, νὰ ἐπιδιώκουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις τὸν ἁγιασμό μας. Καὶ τότε θὰ ἔχουμε τὴ φλόγα καὶ τὴ δύναμη νὰ ἑλκύουμε στὴν ἀληθινὴ πίστη ὅσους ἀπὸ τοὺς μετανάστες καὶ πρόσφυγες ἔχουν καλὴ διάθεση καὶ ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια.

Δοξασμένοι μαζί μέ τόν Χριστό!

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἰανουαρίου 2020 (ΚΘ΄ Κυριακῆς: Κολασ. γ΄ 4-11)

Aδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ ᾿Ιουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.

 

1. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ζωή μας

Θαυμάζει κανεὶς καὶ διδάσκεται ἀπὸ τὴ ζωντανὴ σχέση ποὺ διατηροῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ διαρκὴς αὐτὴ ἕνωση μαζί Του ἀποτυπώνεται καὶ στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα. «Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ». Δηλαδή, ὅταν ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ αἴτιος καὶ χορηγὸς τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας, φανερωθεῖ στὴ Δευτέρα Του Παρουσία, τότε κι ἐσεῖς οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ θὰ φανερωθεῖτε μαζί Του δοξασμένοι. Τόσο ἔντονα αἰσθάνεται τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ Τὸν ὀνομάζει «ἡ ζωὴ ἡμῶν»!

Πράγματι, Ἐκεῖνος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Πρωτίστως ὁ χορηγὸς τῆς φυσικῆς ζωῆς στὰ δημιουργήματά Του, ἀφοῦ «πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο» (Ἰω. α΄ 3), ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Ἐπιπλέον ὅμως, παρέχει καὶ τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, στὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του. Σὲ ὅσους, δηλαδή, παραμένουν ἑνωμένοι μαζί Του μὲ τὰ ἱερὰ Μυστήρια· σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ἅγιο ὄνομά Του καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του μὲ τὴν προσευχή· σὲ ὅσους ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ δικό Του θέλημα. Ζεῖ τότε μέσα τους ὁ Χριστός. Αὐτὸ ἔνιωθε καὶ ὁμολογοῦσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαι­ὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός.

Εἴμαστε γεννημένοι γιὰ νὰ ζοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθὺς πόθος κάθε ἀνθρώπου: νὰ μὴν πεθάνει ποτέ· νὰ ζήσει αἰώνια! Καὶ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀτελεύτητη ζωὴ θὰ τὴ βροῦμε μόνο κοντὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν Τοῦ παραδώσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὕπαρξή μας. Ἐκεῖνος ἄλλωστε εἶναι ὁ Δημιουργός μας καὶ ὁ προορισμὸς τῆς ζωῆς μας.

2. Ἡ δόξα τῶν Χριστιανῶν

Στὸν στίχο ποὺ ἀναφέραμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ μία ἀκόμη σπουδαία ἀλήθεια· ὅτι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία, μαζὶ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ θὰ φανερωθοῦμε δοξασμένοι κι ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Δηλαδή, ὅταν ὁ Κύριος θὰ ἔλθει μὲ ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς Θεότητός Του, περιστοιχιζόμενος ἀπὸ ὅλες τὶς οὐράνιες δυνάμεις Του, τότε καὶ κάθε πιστὸς ἀκόλουθός Του, θὰ φανερωθεῖ μαζί Του μὲ ἀπερίγραπτη καὶ ὑπερκόσμια δόξα, τέτοια ποὺ ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μας νὰ συλλάβει. Σὲ τί ὕψος, πράγματι, μᾶς ἀνεβάζει ὁ Κύριος! Μὲ πόση τιμὴ καὶ δόξα περιμένει νὰ στεφανώσει κάθε πιστὸ Χριστιανό!

Ἀκόμη λοιπὸν κι ἂν εἴμαστε ἄσημοι, πτωχοί, περιφρονημένοι ἢ συκοφαντημένοι στὴ ζωὴ αὐτή· ἀκόμη κι ἂν τὸ βάρος κάποιας ἀδικίας ἢ ὁ πόνος κάποιας ἀθεράπευτης ἀσθένειας μᾶς κλονίζει, ἂς σηκώνουμε μὲ ὑπομονὴ τὴν κάθε δοκιμασία. Διότι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου θὰ λάμψουμε μαζί Του ὅπως ὁ ἥλιος. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ [13] 43), μᾶς τονίζει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Κυρίου.

3. Νέκρωση τῶν παθῶν μας

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ὑπογραμμίζει τὴν προϋπόθεση ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ μετέχει στὴ δόξα καὶ μακαριότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ποιὰ εἶναι αὐτή; Ἡ νέκρωση τῶν παθῶν του. «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», γράφει. Δηλαδή, νεκρῶστε τὰ μέλη σας ποὺ ἐπιθυμοῦν τὶς γήινες ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές. Δὲν μᾶς ζητᾶ βέβαια νὰ σκοτώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἢ νὰ ἀχρηστεύσουμε κάποια μέλη τοῦ σώματός μας, ἀλλὰ νὰ νεκρώσουμε κάθε πάθος καὶ κάθε κατώτερη ἐπιθυμία μας· νὰ ἀφήσουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, τὶς ἄσχημες συνήθειες ποὺ εἴχαμε στὸ παρελθόν. «Ἁπόθεσθε τὰ πάντα», συν­εχίζει ὁ Ἀπόστολος. Βγάλτε καὶ πετάξτε ἀπὸ πάνω σας σὰν ἀκάθαρτο ἔνδυμα κάθε ἁμαρτωλή σας πράξη.

Σὲ ριζικὴ καὶ ἀποφασιστικὴ ἀλλαγή, χωρὶς διαπραγματεύσεις μᾶς προτρέπει ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος. Ὅπως ἕνας νεκρός, ἀδυνατεῖ νὰ κινήσει τὰ μέλη τοῦ σώματός του γιὰ κάποιον ἄσχημο σκοπό, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ συμπεριφερόμαστε ὡς νεκροὶ ἀπέναντι σὲ κάθε ἁμαρτωλὴ πρόκληση. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τονίζει ὅτι «μεγαλυτέρα νίκη εἶναι τὸ νὰ νικήσῃς ἕν σου πάθος, καὶ μίαν ἡδονὴν τῶν αἰσθήσεών σου, παρὰ τὸ νὰ νικήσῃς ἑκατὸν ἐχθρούς, καὶ περιφανέστερος λογίζεται θρίαμβος, τὸ νὰ ὑποτάξῃς τὰς αἰσθήσεις καὶ ὅλον τὸ σῶμα σου εἰς τὸν ἡγεμόνα σου νοῦν, παρὰ νὰ ὑποτάξῃς εὐρύχωρα βασίλεια» (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον, κεφ. η΄).

Πρέπει, λοιπόν, νὰ προηγηθεῖ θάνατος· ὁ θάνατος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ νέκρωση τῶν παθῶν μας, προκειμένου νὰ κερδίσουμε τὴν ζωή· τὴν ἀληθινή, ἔνδοξη καὶ αἰώνια ζωὴ ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριός μας.

πηγή: ο Σωτήρ

https://antexoume.wordpress.com/

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here